Мардум дар ҷойҳои баланд қурбонӣ мекарданд, зеро то он рӯзҳо барои номи Худованд хонае сохта нашуда буд... Акнун подшоҳ [Сулаймон] ба Ҷибъӯн рафт, то дар он ҷо қурбонӣ кунад, зеро он ҷои баланди бузург буд... Дар Ҷибъӯн Худованд ба Сулаймон зоҳир шуд. 1 Подшоҳон 3:2,4-5 NKJV
Подшоҳон 3 лаҳзаи муҳими ибодати Исроилро ба Худованд тасвир мекунад. Зиёда аз чор аср пеш, пеш аз он ки мардуми Исроил ба Канъон дохил шаванд, Мусо ба онҳо гуфт, ки ҷои марказии ибодатро интизор шаванд. Хаймаи сайёри Худованд макони таъиншудаи ибодат буд, вақте ки миллат аз биёбон мегузашт, аммо дар Замини Ваъдашуда «ҷое хоҳад буд, ки Худованд Худои шумо номи Худро дар он ҷо қарор доданро интихоб мекунад», ҷое барои қурбониҳо ва шодӣ (Такрори Шариат 12:11-12). Вақте ки Еҳушаъ ва мардуми Исроил Канъонро соҳиб шуданд, хайма дар Шилоҳ гузошта шуд (Еҳушаъ 18:1), ва дар он ҷо дар тӯли солҳои дарози доварон боқӣ монд.
Аммо, ҳолати ахлоқии Исроил ба Худованд шараф наовард. Ҳувияти онҳо ҳамчун халқи Худо пайваста заиф мешуд, то он даме, ки дар замони коҳини кӯр Элӣ ва писарони беахлоқи ӯ, сандуқи Худо – ки одатан дар муқаддастарин қисми хайма қарор дошт – ҳамчун чизи дигаре ҷуз як тӯмори бахт дида намешуд. Вақте ки душманон сандуқро забт карданд, гӯё ҷалоли Худованд бо он рафт (1 Самуил 4). Анъанаҳои ибодат дар Шилоҳ аз байн рафтанд.
Дар натиҷа, мардум ба ибодати Худованд дар қуллаҳои кӯҳҳо ва ҷойҳои баланд шурӯъ карданд, чунон ки оятҳои муқаддимавии мо тасвир мекунанд. Қурбонгоҳи бузурги биринҷӣ ва дигар қисмҳои хайма ба кӯҳҳои Ҷибъӯн кӯчонида шуданд (1 Вақоеънома 16:39, 21:29), ва мардум инчунин дар ҷойҳои дигар қурбонгоҳҳо барои Худованд сохтанд. Масалан, эҳтимол дорад, ки қурбонгоҳ дар кӯҳи Кармил, ки пайғамбар Илёс баъдтар таъмир кард, яке аз инҳо буд (1 Подшоҳон 18:30). Гарчанде ки ҷойҳои баланд аксар вақт бо бутпарастӣ ва дигар амалҳои бехудоӣ алоқаманд буданд, дар ин ҷо ин тавр набуд. Мардум медонистанд, ки Худованд сазовори ибодати онҳост, аз ин рӯ Ӯро дар ҳар ҷое, ки метавонистанд, меҷустанд. Бо вуҷуди ин, ба изҳороти Мусо дар бораи ҷои марказии ҷамъомад барои номи Худованд чӣ шуд? Чунин менамуд, ки суханони ӯ ба замин афтодаанд ва иҷроношуда боқӣ мемонанд.
Аммо Худо кор мекард. Сандуқи Худованд ба Исроил баргардонида шуд, ва подшоҳ Довуд сохтани хаймаи навро фармуд, ки дар он нигоҳ дошта шавад (1 Вақоеънома 16:1). Довуд баъдтар фаҳмид, ки як нуқта дар Ерусалим макони хонаи Худованд хоҳад буд (22:1), ва ӯ миқдори зиёди маводро барои сохтмони он ҷамъ овард. Аммо, то ҳол, раванди сохтмони чунин хона оғоз нашуда буд. Аз ин рӯ, вақте ки Сулаймон ҳукмронии худро оғоз кард, ӯ ба ҷои баланди бузург дар Ҷибъӯн ташриф овард. Дар он ҷо, дар қурбонгоҳи қурбонии сӯхта, ки қариб 500 сол пеш сохта шуда буд, ӯ ҳазор қурбонӣ ба Худованд пешниҳод кард.
Ин ҳодиса як нуқтаи гардиш буд, зеро ин охирин бор буд, ки Сулаймон дар он ҷо қурбонӣ кард. Худованд он шаб зоҳир шуд, то ба подшоҳи нав баракат диҳад. Сулаймон ҳикмат хост, ва хоҳиши фурӯтанонаи ӯ иҷро шуд. Ҳамон рӯзи дигар Сулаймон ба Ерусалим баргашт ва пеши сандуқи Худо қурбониҳо пешниҳод кард; ва дере нагузашта, сохтмони маъбад оғоз ёфт. Ҳикмати Худо, дар якҷоягӣ бо фаҳмиши падари Сулаймон Довуд, Сулаймонро водор кард, ки ҷойҳои баландро тарк кунад ва ваҳйи деринтизори ҷоеро, ки номи Худованд дар он ҷойгир хоҳад шуд, қабул кунад.
Ҳанӯз ҳам хоҳиши арзишманд аст, ки ибодати худро ба Худованд биёрем. Ӯ бешубҳа сазовори ҳар як қурбонии ситоиш аст! Аммо, акнун, чунон ки Худованд Исо Худаш дар Юҳанно 4 таълим дод, ибодати мо ба макони мушаххас маҳдуд нест. Бо вуҷуди ин, ҳанӯз ҳам муҳим аст, ки ҷоеро, ки номи Ӯ эҳтиром карда мешавад, ҷустуҷӯ кунем, зеро дар чунин ҷой Ӯ бо халқи худ вомехӯрад, вақте ки онҳо ба Ӯ ҷамъ мешаванд.
Ибодаткунандагон дар Матто ёфт шуданд
- «Ҳакимон аз Шарқ омаданд... то Ӯро ибодат кунанд» (Матто 2:1-2).
- «Инак, як махавӣ омада, Ӯро ибодат кард» (Матто 8:2).
- «Як ҳоким омада, Ӯро ибодат кард» (Матто 9:18).
- «Онҳое, ки дар қаиқ буданд, омада, Ӯро ибодат карданд» (Матто 14:33).
- «Зане аз Канъон... омада, Ӯро ибодат кард» (Матто 15:21,25).
- «Марями Маҷдалия ва Марями дигар... омада, пойҳои Ӯро дошта, Ӯро ибодат карданд» (Матто 28:1,9).
- «Ёздаҳ шогирд... вақте ки Ӯро диданд, Ӯро ибодат карданд» (Матто 28:16-17).
