Ин суханон, ки аз ҷониби ҳавворӣ Павлус дар Дуюми Қӯринтиён 6:10 навишта шудаанд, бояд барои мардуми ин ҷаҳон як муаммо бошанд, зеро дар чизҳои табиӣ вақте ки ғам ба дили инсон дохил мешавад, шодии он аз байн меравад. Ҳарчанд масеҳӣ шодиҳо ва ғаму андӯҳҳои табииро, ки ба одамон хосанд, медонад, вай инчунин шодии илоҳӣ дорад, ки мардуми ин ҷаҳон аз он бехабаранд, ва ӯ инчунин ғаму андӯҳҳое дорад, ки онҳое, ки табиати илоҳиро, ки Худо ба фарзандони Худ додааст, надоранд, наметавонанд донанд. Ҳавворӣ барои худ ва ҳамкорони худ сухан мегуфт, вақте ки ин суханонро ба забон овард, аммо ба андозае онҳо ба ҳамаи муқаддасони Худо низ тааллуқ доранд ва он чиро, ки ба Писари Худо дар инсоният тааллуқ дошт, комилан ифода мекунанд.
Писари Худо
Хеле пеш аз он ки Худованд Исо ба ҷаҳон омад, дар бораи Ӯ аз ҷониби пайғамбар навишта шуда буд:
Ӯро одамон нафрат карданд ва рад карданд; Марди ғаму андӯҳ ва бо ғам ошно (Ишаъё 53:3).
Вақте ки мо қадамҳои Худованд Исоро дар рӯи замин пайгирӣ мекунем, мебинем, ки чӣ тавр ин суханон иҷро шуданд. Ҳарчанд Писари Худо буд, Ӯ як Инсони комил буд, ки ҳамаи ғаму андӯҳҳоеро, ки ба одамон тааллуқ доштанд — ғаму андӯҳи талафот, камбизоатӣ, гуруснагӣ, нофаҳмӣ ва ҳама чизеро, ки як Инсони комил ва бегуноҳ метавонист дар чизҳои табиӣ эҳсос кунад, таҷрибавӣ медонист. Ғайр аз ин, Ӯ ғаму андӯҳҳое дошт, ки берун аз он чизе буданд, ки табиӣ буд, аз сабаби он ки Ӯ кӣ буд ва аз сабаби коре, ки Ӯ барои анҷом додан омада буд.
Чӣ ғаму андӯҳе бояд дили Писари Худоро аз дидани ҳолати инсон дар гуноҳ ва аз будани Мавзӯи маломатҳои онҳое, ки дар гуноҳ бар зидди Худое, ки онҳоро бо раҳматҳои Худ иҳота карда буд, сахт шуда буданд, пур карда бошад. Вақте ки Худованд Исо дар сари қабри Лаъзор гиря кард, дар ашкҳои Ӯ на танҳо ғаму андӯҳи инсонӣ буд. Дили Худованди муборак харобиҳои гуноҳро, ки дар марги Лаъзор зоҳир шуда буд, эҳсос кард, чунон ки ҳеҷ каси дигар ҳеҷ гоҳ онҳоро эҳсос карда наметавонист. Ашкҳои Ӯ хислат ва умқи ғаму андӯҳеро ифода мекарданд, ки хоси Ӯ буданд, зеро Ӯ ҳам Худо ва ҳам Инсон буд. Рад кардани суханон ва корҳои Ӯ аз ҷониби Худои Падари Ӯ ва рад кардани худи Ӯ аз ҷониби халқи Ӯ Исроил, ғаму андӯҳи амиқро ба Ӯ овард, ки Ӯро водор сохт, ки бар Ерусалим гиря кунад.
Дар Луқо 10:21, чунон ки дар Матто 11:21, 26, Худованд бар шаҳрҳое, ки дар онҳо корҳои пурқудрати Ӯ анҷом дода шуда буданд, вовайло эълон кард. Ин шаҳрҳои имтиёзнок дарҳои худро бар зидди Он ки файзи осмонро ба онҳо оварда буд, баста буданд ва бо ғаму андӯҳи амиқ дар дили Худ Худованд маҷбур шуд, ки дар бораи доварии онҳо аз сабаби беимонии онҳо сухан гӯяд. Аммо дар лаҳзаи ғаму андӯҳи амиқ аз ҷониби Рӯҳи Худо навишта шудааст:
«Дар он соат Исо дар рӯҳ шодӣ кард ва гуфт: Эй Падар, Худованди осмон ва замин, Туро шукр мегӯям, ки ин чизҳоро аз доноён ва фаҳмидаҳо пинҳон кардаӣ ва ба кӯдакон ошкор кардаӣ: ҳамин тавр, Падар; зеро ин дар назари Ту хуб намуд».
Дар ин ҷо мо сирри шодии Писарро меомӯзем. Агар аз сабаби он чизе, ки халқи Ӯ Исроил дар рад кардани Ӯ ва корҳои Ӯ карда буд, ғамгинӣ мебуд, Ӯ метавонист дар Падар ва дар иродаи Падар шодӣ кунад. Агар Исроил дарҳои худро бар зидди Ӯ мебаст, Писар дари дигареро медид, ки аз ҷониби Падар кушода шуда буд, ки ба он дигарон дохил мешуданд, ва дар ин барои Падар ҷалоли бештар ва барои дили Ӯ шодии бештар мебуд. Доноён ва фаҳмидаҳои Исроил, пешвоёни халқ, аз машваратҳои махфии Падар барои баракати одамон ҳеҷ чиз намедонистанд, аммо онҳое, ки аз ҷониби бузургони замин нафрат карда мешуданд, шогирдони фурӯтани Худованд, аз Писар дониши аҷиби Падар ва машваратҳои муҳаббати абадии Ӯро доштанд.
Бо ғаму андӯҳҳои амиқи Ҷатсамонӣ ва салиб дар пеши назари Ӯ, Худованд ба шогирдони Худ гуфт:
Ин чизҳоро ба шумо гуфтам, то ки шодии Ман дар шумо бимонад ва шодии шумо комил бошад (Юҳанно 15:11).
Ин дар ҳақиқат аҷиб аст. Ба қарибӣ иҷрои суханони Марсияҳои Ирмиё (1:12) мешуд:
Бубинед ва бинед, ки оё ғаме монанди ғами ман ҳаст,
аммо Худованд ба шогирдони Худ дар бораи шодии Худ сухан мегӯяд. Ғаму андӯҳҳои Ӯ аз сабаби садоқати Ӯ ба Падари Худ ва аз сабаби муҳаббати бузурги Ӯ ба худ буданд; аммо шодии Ӯ дар Падар ва дар анҷом додани коре, ки Ӯ ба Ӯ дода буд, ёфт мешуд.
Ҳавворӣ Павлус
Ҳеҷ як хизматгори Худованд ба ғаму андӯҳҳои Устоди худ бештар аз Павлус дохил нашудааст. Мо ҳеҷ гоҳ набояд фаромӯш кунем, ки Худованд ғаму андӯҳҳое дошт, ки махсусан хоси Ӯ буданд, аммо ғаму андӯҳҳое буданд, ки худи Ӯ метавонад ба онҳо дохил шавад ва онҳоро мубодила кунад, ҳарчанд умқ ва шиддати онҳо ҳеҷ гоҳ аз ҷониби мо дониста намешавад. Ҳамчун як зарфи махсус дар хидмати Худованд, ҳавворӣ Павлус азобҳои махсус дошт, чунон ки ӯ дар Қӯлассиён 1:24 менависад:
Ки ҳоло дар азобҳои худ барои шумо шодӣ мекунам ва он чиро, ки аз азобҳои Масеҳ дар ҷисми ман барои бадани Ӯ, ки калисо аст, боқӣ мондааст, пур мекунам.
Он чиро, ки Павлус азоб кашид, ба андозае дар 2 Қӯринтиён 11 ёфт мешавад, ҳарчанд бисёре аз он чиро, ки ӯ барои Масеҳ ва калисои Ӯ аз сар гузаронд, пас аз навишта шудани ин тоқат карда шуд. Дар охири рӯйхати дарози азобҳои зикршуда, Павлус илова мекунад:
Ғайр аз он чизҳое, ки берунӣ ҳастанд, он чизе, ки ҳар рӯз бар ман меояд, ғамхории ҳамаи калисоҳо (2 Қӯринтиён 11:28).
Агар дар дили ҳавворӣ аз сабаби рад кардани шаҳодати ӯ ба Масеҳ аз ҷониби бисёриҳо, ва махсусан аз ҷониби ҳамватанони ӯ, ки беист ба ӯ ҳамла мекарданд, ғамгинӣ мебуд, ғамгинии ӯ аз сабаби он чизе, ки дар калисоҳое, ки ӯ ғамхорӣ мекард, чӣ қадар амиқтар буд.
Ғамгинии Павлус аз ҳолати ҷамъомади Қӯринт чӣ қадар бузург буд, бо вуруди бадии ахлоқии доварӣ нашуда, бо тақсимоти он, бо беэҳтиромӣ ба Номи Худованд ҳангоми ҷамъ омадани онҳо ва бо таълимоти баде, ки ҳақиқати эҳёро инкор мекард. Ӯ дар номаи дуюми худ навишт:
Ман ҳаминро ба шумо навиштам… аз бисёр азоб ва андӯҳи дил… бо ашкҳои зиёд (2 Қӯринтиён 2:3,4),
ва дар рӯҳи худ оромӣ надошт, то он даме ки Титус бо хабари он ки номаи аввали ӯ бо тавба қабул шуда буд, баргашт. Хатаре, ки муқаддасони Ғалотия дар он қарор доштанд, низ бояд ба ҳавворӣ азоби зиёд оварда бошад, вақте ки аз дили ӯ суханони ҷиддӣ баромад:
Аз ин пас ҳеҷ кас маро ташвиш надиҳад: зеро ман дар бадани худ нишонаҳои Худованд Исоро дорам (Ғалотиён 6:17).
Аммо ҳамин хизматгори Худованд, ки аз ғамгинии зиёд огоҳ буд, дар номаи худ ба муқаддасони Филиппӣ дар бораи шодии зиёд навишт. Вақте ки ӯ барои ин муқаддасон дуо мекард, дархости худро «бо шодӣ» (Филиппиён 1:4) баён кард; ва ҳатто дар бораи мурдани худ барои Масеҳ, ӯ метавонист нависад:
Бале, ва агар ман бар қурбонӣ ва хидмати имони шумо пешниҳод шавам, ман шодӣ мекунам ва бо ҳамаи шумо шодӣ мекунам (Филиппиён 2:17).
Павлус шодии худро дар Худованд ёфт, чунон ки ӯ муқаддасонро насиҳат мекард:
Ниҳоят, бародаронам, дар Худованд шодӣ кунед (Филиппиён 3:1);
аммо ӯ инчунин дар муқаддасон шодӣ меёфт, вақте ки онҳо дар корҳои Худованд хуб пеш мерафтанд (Филиппиён 2:2; 4:1).
Муқаддасони Худо
Муқаддасони Худо бисёр чизҳо доранд, ки дар онҳо шодии худро пайдо кунанд. Мо дидем, ки чӣ тавр ҳавворӣ Павлус муқаддасонро ба шодӣ дар Худованд насиҳат мекунад, ва вақте ки мо Ӯро дар Шахсияти Ӯ, дар муҳаббат ва файзи Ӯ, дар ҷалоли Ӯ мушоҳида мекунем, бисёр чизҳое ҳастанд, ки дар онҳо шодӣ кунем. Ҳавворӣ Петрус низ ба шодӣ ишора мекунад, вақте ки ӯ дар бораи
наҷот, ки дар замони охир ошкор шуданӣ аст, менависад. Дар он шумо бисёр шодӣ мекунед (1 Петрус 1:5–6).
Новобаста аз шароит ва ҳолатҳои зиндагӣ, ки мо ба онҳо даъват шудаем, охир муайян аст: Мо аз ин ҷаҳон наҷот хоҳем ёфт, то ҷалоли Масеҳро мубодила кунем ва дар хонаи Падар абадӣ ҳамроҳони Ӯ бошем.
Петрус пас илова мекунад:
Ҳарчанд ҳоло барои муддате, агар лозим бошад, шумо аз озмоишҳои гуногун ғамгин ҳастед: то ки озмоиши имони шумо, ки аз тиллои фаношаванда хеле гаронбаҳотар аст, ҳарчанд бо оташ озмуда шавад, дар зоҳир шудани Исои Масеҳ ба ситоиш ва шараф ва ҷалол ёфт шавад (1 Петрус 1:6–7).
Барои муқаддасон шояд озмоишҳои гуногун лозим бошанд, озмоишҳои таъқибот барои Масеҳ, озмоишҳо барои адолат ва озмоишҳое, ки ба одамон хосанд. Дар рӯзҳои қадим, чунон ки ҳоло дар баъзе қисматҳои ҷаҳон, муқаддасони Худо медонанд, ки азоб кашидан барои Масеҳ чӣ маъно дорад, аммо ҳама аз ҷониби Он ки худро бо муҳаббати бепоён дӯст медорад, бодиққат назорат карда мешавад.
Дар Ибриён 12 мо меомӯзем, ки ғаму андӯҳҳое, ки мо дар озмоиш эҳсос мекунем, аз Падари меҳрубон меоянд. Ӯ метавонад иҷозат диҳад, ки озмоиш тавассути одамони бад ё аз душман, чунон ки дар мавриди Аюб буд, биёяд; аммо новобаста аз агент, мо метавонем ҳама чизро аз дасти меҳрубони Падари худ қабул кунем. Хоҳиши Ӯ ин аст, ки моро ба худи Ӯ монанд созад, хусусиятҳои Масеҳро дар мо ба вуҷуд орад ва ба ин мақсад Ӯ тарбия мекунад. Шояд тарбия лозим бошад, аммо ҳатто дар он сурат Худо онро барои поксозӣ истифода мебарад, то ки мо шарикони муқаддасии Ӯ бошем ва то ки меваҳои осоиштаи адолат дар онҳое, ки Ӯ дӯст медорад, ба вуҷуд оянд. Ҷинс аз тиллои гаронбаҳо дар кӯра ҷудо карда мешавад ва дар озмоишҳои имон чизҳои ҷисм, ки кори имонро халалдор мекунанд, дур карда мешаванд.
Новобаста аз ғаму андӯҳҳое, ки муқаддасон аз сар мегузаронанд, Худо дар пеши назари худ ҷалоли Худ ва бузургтарин некии онҳоро дорад, ва инчунин ҷойеро, ки мо бояд бо Масеҳ дар рӯзи ҷалоли Ӯ мубодила кунем. Аз ин рӯ, Петрус метавонад дар бораи озмоиши имон сухан гӯяд, ки дар назар дорад «ситоиш ва шараф ва ҷалол дар зоҳир шудани Исои Масеҳ». Вақте ки Масеҳ дар ҷалол зоҳир мешавад, муқаддасон бо Ӯ хоҳанд буд ва он чиро, ки Худо дар мо анҷом додааст, дар он рӯз намоиш дода хоҳад шуд.
Худи Масеҳ бояд ҳамеша дар пеши назари мо бошад, вақте ки мо аз ғаму андӯҳҳое, ки озмоиш меорад, мегузарем; аз ин рӯ Петрус идома медиҳад:
Ки Ӯро надида, дӯст медоред; дар Ӯ, ҳарчанд ҳоло Ӯро намебинед, аммо бовар карда, бо шодии бебаён ва пур аз ҷалол шодӣ мекунед (ояти 8).
Ин дар ҳақиқат аҷиб аст, чизе берун аз дониши инсон аз рӯи ҷисм. Ҳарчанд дар рӯи замин озмоишҳои амиқ дошта бошад ҳам, муқаддас, мисли Устоди худ, метавонад аз он чизе, ки ба осмон тааллуқ дорад, лаззат барад. Ин шодиест, ки Худованд дар Юҳанно 15:11 ба шогирдони Худ гуфт, шодии худи Ӯ, ки бо худи Ӯ мубодила шудааст.
Ҳавворӣ Юҳанно бо Павлус ва Петрус дар суханронӣ дар бораи шодие, ки Худо ба мо додааст, ҳамроҳ мешавад. Дар номаи аввали ӯ, мо дар бораи ҳаёти абадӣ мехонем, ки дар Писари Худо зоҳир шудааст, ва дар бораи муоширате, ки Худо дар муҳаббати бузурги Худ моро ба он овардааст, он чизе, ки мо бо ҳамаи муқаддасон, ҳама дар оилаи Худо, муошират бо якдигар дар он чизе, ки Писар ошкор кардааст, ва муошират бо Падар ва Писар мубодила мекунем. Мақсади ҳамаи ин ин аст, ки
шодии шумо комил бошад (1 Юҳанно 1:1–4).
Ба қарибӣ ҳамаи ғаму андӯҳҳои мо ба охир мерасанд ва мо ба саҳнае дохил мешавем, ки дар он ҳама шодии бефосила аст; ва барои ин мо интизорем. Чӣ қадар муборак аст донистани он ки ғам барои маҳрум кардани мо аз шодии илоҳӣ фиристода нашудааст, балки барои дур кардани мо аз он чизе, ки лаззат бурдан аз онро халалдор мекунад, ва барои амиқтар кардани қадрдонии мо аз чизҳое, ки Писари Худо барои ошкор кардани онҳо ба мо омадааст.
