Еҳушаъ солҳои зиёд пас аз забти замин ва тақсимоти он дар байни қабилаҳои Исроил зиндагӣ кард. Дар охири умраш, ӯ Исроилро ҷамъ овард, то он чиро, ки Худованд барои онҳо карда буд, баррасӣ кунад ва онҳоро дар бораи ояндаашон дастур диҳад ва ҳушдор диҳад.
Ҳеҷ чиз аз ҳамаи некиҳое, ки Яҳува дар бораи онҳо гуфта буд, ноком нашуда буд. Ҳама чиз ба амал омада буд, ӯ ба онҳо хотиррасон кард. Аммо ҳамон тавре ки Худо ҳамаи ваъдаҳои неки Худро вафодорона иҷро карда буд, ҳамон тавр Ӯ ҳамаи бадиҳоеро, ки ба онҳо таҳдид карда буд, ба амал меовард, агар онҳо аз Ӯ ба худоёни халқҳои атрофашон рӯ мегардонданд.
Дар тамоми китоби Еҳушаъ, ба мо аҳамияти нигоҳ доштан ва иҷро кардани ҳама чизеро, ки Худо дар Каломи Худ ба мо мегӯяд, хотиррасон карда мешавад. Барои Исроил, Каломи Ӯ «Китоби Шариати Мусо» буд. Имрӯз, мо имондорон тамоми Каломи Худо, Библияро дорем. Борҳо ва борҳо, Худо ба мо хотиррасон мекунад, ки ҳама чизе ки дар Каломи Ӯ навишта шудааст, муҳим аст; мо набояд аз он ба тарафи рост ё ба тарафи чап рӯ гардонем.
Ҳавасмандии мо барои итоат ба Каломи Худо бояд муҳаббати мо ба Ӯ ва қадрдонии мо аз он чизе ки Ӯ барои мо кардааст, бошад. Агар Исроил сабаби шукргузорӣ дошта бошад, мо имрӯз бештар аз он дорем. Худо онҳоро ба Замини Ваъдашуда оварда буд ва ба онҳо дар мағлуб кардани душманонашон кӯмак карда буд. Оё он чизе ки мо дар Масеҳ ва тавассути Ӯ дорем, хеле бузургтар нест: ҳаёти абадӣ, муносибат бо Худо ҳамчун Падар, ва ҳар баракати рӯҳонӣ дар осмонҳо дар Масеҳ Исо!
