Ҳама чизе, ки барои Худост, аз марг бармеояд
«Агар донаи гандум ба замин афтода намирад, танҳо мемонад; аммо агар бимирад, бисёр мева медиҳад.» —Юҳанно 12:24 KJV
Дар назари аввал ин суханони Худованди мо ҷавоби аҷибе ба назар мерасанд, ки ба одамоне дода мешаванд, ки танҳо мехостанд Ӯро бубинанд. Ӯ бо онҳо чӣ маъно дошт? Вақте ки Ӯ суханро идома дод, як паёми аҷибе пайдо шуд – паёме, ки дар тӯли асрҳо бо оҳанги тағйирнопазир садо додааст. Ин аст: Ҳама чизе, ки барои Худост, аз марг бармеояд.
Худи Худованд он донаи гандум буд, ки ба замин афтод ва мурд, то танҳо намонад. Кори анҷомёфтаи Ӯ дар салиби Ҷолҷота аллакай ҳосили фаровони абадӣ ба бор овардааст. Ҳатто ҳоло Ӯ бисёр писаронро ба ҷалол меорад, ки абадӣ ба сурати Ӯ мувофиқат хоҳанд кард – ҳамон тавре ки донаҳои гандум дар поя ба тухме монанданд, ки барои тавлиди онҳо мурдааст.
Аммо бештар, ин донаҳои гандум, ки аз марги Масеҳ бармеоянд, низ бояд ба замин афтанд ва бимиранд, агар онҳо барои Худо мева диҳанд. Пас аз омӯхтани он ки Масеҳ барои онҳо мурд, онҳо бояд минбаъд омӯзанд, ки онҳо бо Ӯ мурдаанд – ва бо Ӯ эҳё шудаанд, то дар навгонии ҳаёт роҳ раванд. Сипас онҳо ба таҷриба кардани он чизе ки маънои нигоҳ доштани ҳаёти худро бо нафрат кардан аз онҳо дорад, оғоз хоҳанд кард (ояти 25). Шояд як ҳикояи кӯчак кӯмак кунад.
Бисёр солҳо пеш як гурӯҳи маллоҳони бритониёӣ ба як ҷазираи яхбастаи шимолӣ фуруд омаданд ва тасодуфан онро оташ заданд. Буттаҳои кӯтоҳшудаи он зуд дар оташ сӯхтанд. Шармовар менамуд, ки ҷазира он каме растаниҳоеро, ки дошт, аз даст диҳад. Аммо ин охири ҳикоя нест. Солҳо пас ҷазира бо тӯсҳои зебои нуқрагин пӯшида ёфт шуд. Тухмҳои онҳо аз гармии оташ сабзида буданд. Марги кӯҳна имкони рушд ва намоиши навро фароҳам овард.
Ҳамин тавр, вақте ки мо ба ҳаёти табиии худ иҷозат медиҳем, ки дар дуд сӯзад, мевае, ки аз марг мерӯяд, дар ҳаёти мо дида хоҳад шуд. Чӣ қадар мубодилаи арзишманд!
