Павлус намехост, ки ба Қӯринтиён биёяд, то худро аз сабаби гуноҳ ва бетартибии ҷиддӣ, ки ҳанӯз дар миёни онҳо буд, маҷбур созад, ки бо сахтгирӣ амал кунад. Аз ин рӯ, ӯ интизор шуд, то аз таъсири номаи қаблии худ ба онҳо хабар гирад. Ӯ ба чизҳои беҳтар умед дошт. Ин маънои онро надошт, ки ӯ бар имони онҳо ҳукмронӣ мекард, балки ӯ танҳо як «ёрдамчӣ» ё «ҳамкор» буд, то онҳо наҷот ёбанд ва шодӣ кунанд.
Боби мазкур бо калимаҳои «бо имон истодаед» ба охир мерасад. Ин як далелест, ки мо бояд онро ба дил гирем. Агар ӯ дар ягон масъала бар имони онҳо ҳукмронӣ мекард, имони онҳо дар ин бобат аз байн мерафт. Ӯ танҳо ба онҳо амр медод, ки корҳои муайянеро (бешубҳа, корҳои дуруст) анҷом диҳанд ва онҳо ин корҳоро на ҳамчун машқи имон, балки ба таври механикӣ анҷом медоданд. Дар амалҳои онҳо имон набуд, балки танҳо амали механикӣ ҳамчун як пӯсти берунӣ. Ва баъд як рӯз онҳо ҳамаро бо фурӯпошӣ ба ҳайрат меоварданд.
Имрӯз масеҳиёни зиёде ҳастанд, ки хеле мехоҳанд ҳаёти худро бар имони дигарон зиндагӣ кунанд. Онҳо мехоҳанд, ки ба онҳо бигӯянд, ки чӣ кор кунанд. Бигзор каси дигар машқ кунад ва мушкилотро ҳал кунад! Онҳо хуб ва итоаткор хоҳанд буд ва он чизеро, ки ба онҳо гуфта мешавад, иҷро хоҳанд кард. Аммо ин кор намекунад; он ба таври фалокатбор хотима меёбад. Мо бо имон истодаем, на бо имони дигарон. Бо имони дигарон мо меафтем. Ва илова бар ин, ин барои ин «каси дигар» низ хуб нест. Чунин шахсони пурқувват ба ҳукмронӣ бар имони бародарони худ шурӯъ мекунанд ва ба ин васила попҳои хурд мешаванд. Дар натиҷа, ин барои онҳо ба таври фалокатбор хотима меёбад.
