Шиори коргар
Бинобар ин, эй бародарони маҳбуби ман, устувор ва бетағйир бошед, ҳамеша дар кори Худованд фаровон бошед, дониста, ки меҳнати шумо дар Худованд беҳуда нест. —1 Қӯринтиён 15:58 NKJV
Дар ин ҷо мо як шиори ғайриоддӣ барои коргари масеҳӣ дорем, ва ҳар як масеҳӣ бояд коргар бошад. Он як тавозуни хеле арзишмандро барои дил пешниҳод мекунад: устувории бетағйир бо фаъолияти беист алоқаманд аст. Ин аз аҳамияти ниҳоят бузург аст.
Баъзе аз мо чунон ба он чизе, ки мо «принсип» меномем, сахт часпидаем, ки қариб метарсем, ки ба ягон нақшаи фаъолияти масеҳии дилсӯзона шурӯъ кунем. Аз тарафи дигар, баъзе аз мо чунон ба он чизе, ки мо «хизмат» меномем, майл дорем, ки барои расидан ба ҳадафҳои дилхоҳ ва ба даст овардани натиҷаҳои намоён, аз хатти сарҳади принсипи дуруст гузаштанро дареғ намедорем.
Шиори мо дар 1 Қӯринтиён 15 як зидди илоҳиро барои ҳар дуи ин бадиҳо таъмин мекунад. Он як асоси мустаҳкамро фароҳам меорад, ки дар он мо бояд бо мақсади устувор ва қарори бетағйир истодагарӣ кунем. Мо набояд ҳатто каме аз роҳи тангтарини ҳақиқати илоҳӣ дур шавем, ҳарчанд бо он чизе, ки шояд беҳтар ба назар мерасад, васваса шавем.
Итоат кардан беҳтар аз қурбонӣ аст, ва гӯш додан беҳтар аз равғани қӯчқорҳо (1 Самуил 15:22).
Суханони олӣ! Бигзор онҳо дар дили ҳар як коргар нақш баста бошанд. Онҳо комилан бебаҳо ҳастанд, ва махсусан дар замони мо, ки чунин худсарӣ, нақшакашӣ, худписандӣ, майл ба кардани он чизе, ки дар назари мо дуруст аст, ва нодида гирифтани амалии ҳокимияти олии Навиштаҳои Муқаддас вуҷуд дорад.
Вазъияти ҳозира мушоҳидакунандаи боандешаро бо нигарониҳои ҷиддӣ пур мекунад, зеро ӯ дидани қасдан партофтани Китоби Муқаддасро ҳатто аз ҷониби онҳое, ки онро Каломи Худо медонанд. Мо дар бораи бешармии беимонии ошкоро ва эълоншуда сухан намеронем, балки дар бораи бепарвоии бедилӣ аз масеҳиёни мӯҳтарам ва эътирофшуда. Миллионҳо нафар мегӯянд, ки онҳо ба Китоби Муқаддас ҳамчун Каломи Худо бовар доранд, аммо онҳо ҳатто хурдтарин тасаввуротро дар бораи комилан ба ҳокимияти он тобеъ шудан надоранд. Ба ҷои ин, мантиқи инсонӣ ҳукмронӣ мекунад, ва он чизе, ки муфид ба назар мерасад, дилро фармон медиҳад. Принсипҳои муқаддаси ваҳйи илоҳӣ мисли ғубори рӯи фарш дар пеши боди шадиди афкори умумӣ аз байн бурда мешаванд.
Чӣ қадар бениҳоят арзишманд ва муҳим бо назардошти ҳамаи ин қисми аввали шиори коргари мост! «Бинобар ин, эй бародарони маҳбуби ман, устувор [ва] бетағйир бошед.» «Бинобар ин» рӯҳро ба асоси мустаҳкаме, ки дар қисми қаблии боб гузошта шудааст, бармегардонад, ки дар он ҳавворӣ ҳақиқати олӣ ва гаронбаҳоеро ошкор мекунад, ки метавонад дили масеҳиро ба худ ҷалб кунад. Ин ҳақиқат рӯҳро комилан аз офариниши кӯҳна боло мебарад ва онро дар санги мустаҳками эҳё мешинонад. Дар ин санг, ба мо насиҳат дода мешавад, ки устувор ва бетағйир бошем. Ин риояи саркашона ба ақидаҳои худамон ё догмаи дӯстдошта – ё ба ягон мактаби махсуси таълимот нест. Ба ҷои ин, ин фаҳмиши устувор ва эътирофи содиқонаи тамоми ҳақиқати Худост, ки Масеҳи эҳёшуда маркази абадии он аст.
Аммо, мо бояд қисми дигари шиори худро дар хотир дорем. Дар заминаи ҳақиқат устуворона истода, коргари масеҳӣ бояд фаъолиятҳои зебои файзро парвариш кунад. Ӯ даъват шудааст, ки «ҳамеша дар кори Худованд фаровон бошад.» Асоси принсипи дуруст ҳеҷ гоҳ набояд тарк карда шавад, аммо кори Худованд бояд боғайратона идома дода шавад. Баъзеҳо чунон метарсанд, ки коре кунанд, ки метавонад зарар расонад, ки ҳеҷ коре намекунанд; ва дигарон, ки ба ҷои он ки коре накунанд, хато мекунанд. Шиори мо ҳар дуро ислоҳ мекунад. Он ба мо таълим медиҳад, ки чеҳраҳои худро мисли санг дар ҷое, ки ҳақиқат дар миён аст, мустаҳкам кунем; дар ҳоле ки аз тарафи дигар он моро водор мекунад, ки бо дили бузург пеш равем ва тамоми нерӯи худро ба кори Худованд сарф кунем.
Бигзор хонандаи масеҳӣ махсусан қайд кунад ифодаи «кори Худованд.» Мо набояд ҳатто як лаҳза тасаввур кунем, ки ҳамаи «хизмат» аз ҷониби масеҳиёни эътирофшуда ҳуқуқ дорад, ки «кори Худованд» номида шавад. Аз ин дур! Бисёр корҳое, ки ҳамчун хизмат барои Худованд аз ҷониби шахси рӯҳонӣ анҷом дода мешаванд, ҳеҷ гоҳ наметавонанд ба номи муқаддаси Масеҳ алоқаманд бошанд. Бигзор виҷдони мо дар бораи коре, ки мо ба он шурӯъ мекунем, машғул бошад. Мо амиқан ҳис мекунем, ки дар ин замони худсарӣ, бепарвоӣ ва либерализми ваҳшӣ эътироф кардани ҳокимияти Масеҳ дар ҳамаи корҳое, ки мо мекунем, чӣ қадар зарур аст. Муборак бод номи Ӯ, зеро Ӯ ба мо иҷозат медиҳад, ки ҳатто бихӯрем ва бинӯшем ба номи муқаддаси Ӯ ва ба ҷалоли Ӯ (1 Қӯринтиён 10:31).
Доираи хизмат васеъ аст; он танҳо бо он банди вазнин, «кори Худованд» маҳдуд аст. Коргари масеҳӣ набояд ба коре машғул шавад, ки худро зери он сарлавҳаи муқаддас ва муҳим қарор надиҳад. Ӯ бояд, пеш аз он ки ба ягон хизмат шурӯъ кунад, аз худ ин саволи бузурги амалиро бипурсад: «Оё инро метавон ростқавлона кори Худованд номид?»
Ман мегӯям, ба воситаи файзе, ки ба ман дода шудааст, ба ҳар касе, ки дар миёни шумост, ки дар бораи худ аз он чизе, ки бояд фикр кунад, баландтар фикр накунад, балки бо ақл фикр кунад, чунон ки Худо ба ҳар як андозаи имонро додааст ... Пас, агар мо тӯҳфаҳои гуногун дошта бошем, мувофиқи файзе, ки ба мо дода шудааст, бигзор онҳоро истифода барем. —Румиён 12:3,6
