Идоракунӣ ва идораи Худо
Охир ва охири охир
«Кори даҳшатнок ва мудҳиш дар замин рӯй дод: пайғамбарон дурӯғ мегӯянд, коҳинон бо дасти худ ҳукмронӣ мекунанд, ва қавми Ман инро дӯст медоранд» (Ирмиё 5:30-31). Ҳар як давраи идораи Худо ба дасти инсон супурда шуда, аз ин рӯ, ба таври даҳшатнок ноком шуд. Ҳатто коҳинон ва мактаби пайғамбарон бо ҳукмронӣ бар қавми Худо ва аз он чизе, ки Худо ба онҳо супурда буд, пул кор кардан ба охир расид.
Худо ҳамеша як анҷоми пурҷалолро дар назар дошт. Ҳар як нокомӣ ваҳйи нав ва ҷалоли тозаро ба Худои мо ва Масеҳи ваъдашудаи Ӯ овард. «Ва ту, эй шоҳзодаи нопок ва шарири Исроил, ки рӯзи ту фаро расидааст, вақте ки шарорат ба охир мерасад, Худованд Худо чунин мегӯяд: тоҷро бардор ва тоҷро аз сар гир; ин дигар нахоҳад буд: пастро баланд кун ва баландро паст кун. Ман онро чаппа мекунам, чаппа мекунам, чаппа мекунам: ва он дигар нахоҳад буд, то даме ки Он ки ҳаққи Ӯст, биёяд: ва Ман онро ба Ӯ медиҳам» (Ҳизқиёл 21:25-27).
Нақшаи Худо ба таври возеҳ баён шудааст
Дар ибтидои кор мо ҷуфти аввалро дар боғи зебое мебинем, ки Худо шинонда буд. Онҳо вазифадор буданд, ки боғро нигоҳубин кунанд ва ҳифз кунанд ва серфарзанд шаванд ва афзоиш ёбанд, ба ин васила заминро обод кунанд. Оё душмане буд, ки аз он боғро муҳофизат кардан лозим буд (Ҳастӣ 2:15)? Оё вазифаи Одам ва Ҳавво, бо наслҳои онҳо, васеъ кардани ин ҳолати идиллӣ барои фаро гирифтани тамоми замин бо зебоӣ ва муҳаббат буд? Ба ҳарду савол мо метавонем бо итминон ҷавоб диҳем: «Бале».
Афсӯс, ки онҳо пеш аз он ки Шайтон онҳоро аз мақсади Худо дур кунад, чандон пеш нарафтанд. Натиҷаи ин, яъне афтидан, аз боғ ронда шудан ва зарурати зиндагӣ бо харҷи меҳнати сахт буд. Пас аз он ки онҳо кӯшиш карданд, ки худро бо баргҳои анҷир пӯшонанд, Худо ба онҳо пӯшиши пӯсти ҳайвонот дод: «Ва Худованд Худо барои Одам ва занаш либосҳои пӯстӣ сохт ва онҳоро пӯшонд» (Ҳастӣ 3:21).
Овози Худо дар боғ шунида шуд; чунин ба назар мерасад, ки Худо одати лаззат бурдан аз ҳамроҳии волидони аввалини моро дошт. Аммо пас аз афтидан, барои он ки инсони гунаҳкор ба Худо наздик шавад, қурбониёни бегуноҳ бояд мемурданд ва зебоии онҳо барои гунаҳкорон пӯшиш мешуд. Ин қурбониҳо ба замоне ишора мекарданд, ки Худованд Исо «Худро беайб ба Худо пешкаш кард» (Ибриён 9:14).
Чизи дигари хеле муҳим пешгӯии омадани Насли зан буд, ки Шайтонро нест мекунад ва дар ин кор маҷрӯҳ мешавад (Ҳастӣ 3:15). Ин пешгӯӣ моро ба замони Худованд Исо дар рӯи замин ва давраи файз мебарад. Дар ниҳоят, ин пешгӯӣ моро ба иҷрои ниҳоии худ дар охир мебарад, вақте ки Насли ваъдашуда комилан пирӯз мешавад ва сулҳ, муҳаббат ва ҳақиқат бо адолат барои абадӣ ва абадӣ ҷорӣ мешаванд.
Калимаи «тақсимот» чӣ маъно дорад?
Мо дар бобҳои аввали Китоби Муқаддас мебинем, ки чӣ тавр Худо барои насли инсонӣ вазифаеро оғоз кард. Ин маънои «тақсимот» аст. Он аксар вақт «идоракунӣ» тарҷума мешавад, масалан дар Луқо 16:2-4, ва аслан «қонуни хонавода» аст. Павлус дар бораи «тақсимоти Инҷил» (1 Қӯринтиён 9:17), «тақсимоти файзи Худо» (Эфсӯсиён 3:2) ва «тақсимоти Худо» (Қӯлассиён 1:25) сухан ронд.
Вазифаи шодмонӣ дар аввал ба инсонҳои аввал дода шуд. Худо шодии онҳоро дар муҳити атроф ва фаъолияти онҳо мубодила мекард. Сипас фалокат омад ва қувваҳои бадӣ мард ва занашро шикаст доданд. Худо ба наҷоти онҳо омад ва муошират барқарор шуд, ки ҳар се шахсияти Худоро дар бар мегирифт. Ин раванд бояд такрор ба такрор такрор мешуд.
Наслҳои пайдарпай
Пас аз Одам ва Ҳавво мо заминеро мебинем, ки пур аз зӯроварӣ ва фасод аст (Ҳастӣ 6:5-6). Ҳар коре, ки Худо мекунад, Шайтон кӯшиш мекунад, ки онро бекор кунад ва қавми Худоро аз Ӯ дур кунад. Нақшаи Шайтон фасод кардани насли инсонӣ, ҳам аз ҷиҳати рӯҳӣ ва ҳам аз ҷиҳати ҷисмонӣ буд, аммо Худо мардеро бармехезонд. Дар ин лаҳза Нӯҳ буд, ки номаш «оромӣ» маъно дорад. Ӯ ба Худованд Исо ишора мекард, ки гуфт: «Назди Ман оед, ҳамаи шумо, ки меҳнат мекунед ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо оромӣ медиҳам» (Матто 11:28).
Нӯҳ дастур гирифт, ки киштӣ созад – ҷои амн аз ҳукми пурқуввати обхезӣ; «Худои абадӣ паноҳгоҳи туст» (Такрори Шариат 33:27). Киштӣ ваъдае буд, ки бо камони рангинкамон наҷот барои ҳамаи онҳое, ки огоҳии Худоро аз ҳукми оянда бовар мекунанд ва ба Наҷотдиҳанда мераванд, тасдиқ карда шуд.
Пас аз обхезӣ, мо ҳукми шаҳр ва бурҷеро мебинем, ки одамон сохтанд. Онҳо гуфта буданд: «Биёед, шаҳре ва бурҷе бисозем, ки қуллаи он ба осмон бирасад; ва барои худ ном барорем, то дар рӯи тамоми замин пароканда нашавем» (Ҳастӣ 11:4). Ин, албатта, мустақиман ба фармони Худо мухолиф буд, ки «серфарзанд шавед, афзоиш ёбед ва заминро пур кунед» (Ҳастӣ 9:1).
Шайтон марди худро дошт, Нимрӯд шикорчии тавоно (Ҳастӣ 10:9), ки ба Антихристи замонҳои охир ишора мекард. Ӯ ба сохтани империяе бо худ ҳамчун император шурӯъ кард. Аз он вақт инҷониб, Иблис мардонро бо шӯҳратпарастӣ ва маккории бераҳмона пур кардааст, то онҳоро назорат кунад. Ҳар як аср нишон медиҳад, ки ӯ чӣ гуна барои иҷрои фахри худ зиндагӣ мекунад: «Ман мисли Ҳаққи Таоло хоҳам буд» (Ишаъё 14:14).
Ду мард пайдо шуданд, ки нури Худоро дар торикии ҷаҳон, ки империяҳо барои ҳукмронӣ мубориза мебаранд ва ҳавасҳои нангин озод мешаванд, нигоҳ доштанд. Иброҳим (Абрам) даъват шуд, ки ба замине биравад, ки наслҳои ӯ бояд мерос гиранд (Ҳастӣ 12:1). Ӯ инчунин даҳякро ба касе дод, ки подшоҳи адолат ва подшоҳи сулҳ буд. Ин подшоҳ инчунин коҳин буд, ва ҳамчун подшоҳ-коҳин, дар баробари унвонҳои худ, ӯ тасвири Худованд Исо аст. «Ва Малкисодек, подшоҳи Шолим нон ва шароб овард: ва ӯ коҳини Худои Таоло буд. Ва ӯро баракат дод» (Ҳастӣ 14:18-19). Бо воситаи ин ду мард, Худо нишон дод, ки чӣ гуна Ӯ Насли занро тавассути Иброҳим ба вуҷуд меорад, ва Ӯ инчунин онҳоро барои нишон додани он ки чӣ гуна роҳ ба Худо ва Каломи Худо кушода нигоҳ дошта мешуд, истифода бурд.
Қонун ва Шаҳодат
Асрҳои пайдарпай қудрати Худоро тавассути ҳукмҳо бар Миср, убури Баҳри Сурх ва сафари биёбон диданд. Худо ба Мусо қонуни Худро дод ва коҳинии Левиро бо хидмати хаймаи муқаддас таъсис дод. Бо қавми худ зиндагӣ карда, Ӯ инчунин ба онҳо бештар дар бораи худ ва муносибатҳои файзбахши худ ошкор мекард. Ҳатто қонун, ки гуноҳи инсониятро маҳкум мекунад, ба воситаи файз табдил ёфт. «Аз ин рӯ, қонун муаллими мо буд, ки моро ба Масеҳ меовард... Аммо пас аз он ки имон омад, мо дигар зери муаллим нестем» (Ғалотиён 3:24-25). Вақте ки Аҳди Ҷадид нишон медиҳад, ки чӣ гуна Масеҳ қонунро иҷро кард, мо худро ба осмонҳо бардошташуда мебинем.
Худованд Исо ба шогирдонаш бисёр чизҳоро таълим дод, аммо бо файзи аҷиб Ӯ инчунин ба зани Самария баъзе ҳақиқатҳои аҷибро таълим дод. Ӯ дар бораи оби зинда сухан ронд ва ба ӯ асрори гунаҳкории ботинии ӯро нишон дод. Сипас Ӯ ҳақиқатҳои бештареро ошкор кард, ки қаблан ошкор нашуда буданд. «Исо ба вай гуфт: «Эй зан, Маро бовар кун, соате меояд, ки на дар ин кӯҳ, на дар Ерусалим Падарро ибодат хоҳед кард. Шумо намедонед, ки чӣ ибодат мекунед: мо медонем, ки чӣ ибодат мекунем: зеро наҷот аз яҳудиён аст. Аммо соате меояд, ва ҳоло ҳаст, ки ибодаткунандагони ҳақиқӣ Падарро бо рӯҳ ва ҳақиқат ибодат хоҳанд кард; зеро Падар чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд» (Юҳанно 4:21-23). Ӯ инро вақте ба охир расонд, ки зан масъалаи Масеҳ, Тадҳиншуда, Наслро ба миён гузошт. «Исо ба вай гуфт: «Ман, ки бо ту сухан мегӯям, Ӯ ҳастам» (Юҳанно 4:26).
Мо дар асри файз зиндагӣ мекунем, ва чизҳои бештаре ҳастанд, ки Худованд Исо, вақте ки Ӯ барои қавми осмонии худ ва баъдтар ба замин барои қавми заминии худ меояд, ниҳоят анҷом хоҳад дод. Суханони Дониёл, шояд ба қарибӣ, комилан иҷро хоҳанд шуд, дар ҳоле ки ҷаҳони тарсу ҳарос аз дурахши ҷалоли Ӯ ҳайрон хоҳад шуд, вақте ки Ӯ ба кӯҳи Зайтун бармегардад, «вақте ки Худованд Исо аз осмон бо фариштагони тавонои худ, дар оташи шӯълавар интиқом мегирад аз онҳое, ки Худоро намешиносанд ва ба Инҷили Худованди мо Исои Масеҳ итоат намекунанд» (2 Таслӯникиён 1:7-8, нигаред Закарё 14:3-4; Аъмол 1:6-12). «Ҳафтод ҳафта [ҳафтод ҳафтсола] бар қавми ту ва бар шаҳри муқаддаси ту муайян шудааст, то гуноҳро ба охир расонад, ва гуноҳҳоро тамом кунад, ва барои шарорат кафорат кунад, ва адолати абадиро биёрад, ва рӯъё ва пешгӯиро мӯҳр кунад, ва Муқаддастаринро тадҳин кунад» (Дониёл 9:24).
Мо, ки имрӯз зиндагӣ мекунем, бадии афзояндаро мебинем, аммо ин Навиштаҳо моро рӯҳбаланд мекунанд, ки Падари мо Худо ва Худованди мо Исои Масеҳ ҳама чизро дар дасти худ доранд. Онҳо ҳама чизро ба хулосаи дуруст ва мувофиқи худ мерасонанд.
