Имконнопазир аст, ки ба қатори дурахшони коргарони Масеҳ назар андозед ва ҳақиқати ин ниёз ба шикастанро набинед: Мусо, Еҳушаъ, Довуд, Ишаъё, Ирмиё, Ҳизқиёл ва Дониёл, дар замонҳои Аҳди Қадим; ва Петрус, Павлус ва Юҳанно, дар замонҳои Аҳди Ҷадид, ҳама ҳамчун тасвирҳои равшани арзиши маводи шикаста дар пеши мо истодаанд. Ҳамаи он хизматгорони маҳбуб ва гиромӣ бояд шикаста мешуданд, то ки солим гарданд, холӣ мешуданд, то ки пур шаванд, то ки дарк кунанд, ки аз худашон ҳеҷ коре карда наметавонанд, то ки бо қуввати Масеҳ барои ҳар чиз ва ҳама чиз омода бошанд.
Ин қонуни хонавода, қонуни токзор, қонуни салтанат аст. Ҳамин тавр Ҷидъӯн дар замони худ онро дарёфт. «Вой!»-и ӯро «Оромӣ; натарс»-и Яҳува пайравӣ кард ва сипас ӯ барои оғоз кардан омода буд. Ӯ бо фариштаи Худо рӯ ба рӯ шуда буд ва дар он ҷо на танҳо дарк кард, ки оилааш дар Манашше камбағал аст ва ӯ дар хонаи падараш хурдтарин аст, балки дар худ комилан беқувват аст ва ҳамаи чашмаҳои ӯ бояд дар Худои зинда пайдо шаванд. Ин дарси бебаҳо барои писари Йӯош ва барои ҳамаи мост! Дарсе, ки дар мактабҳо ва коллеҷҳои ин ҷаҳон омӯхта намешавад, балки танҳо дар танҳоии амиқ ва муқаддаси маъбади Худо.
