Мувофиқ ё номувофиқ?
Зеро, ҳарчанд ман аз ҳама одамон озодам, худро ғуломи ҳама кардам, то ки бештареро ба даст орам; ва барои Яҳудиён Яҳудӣ шудам, то ки Яҳудиёнро ба даст орам; барои онҳое, ки зери шариат ҳастанд, чун зери шариат, то ки онҳоеро, ки зери шариат ҳастанд, ба даст орам; барои онҳое, ки бе шариат ҳастанд, чун бе шариат (на ин ки бе шариат нисбат ба Худо, балки зери шариат нисбат ба Масеҳ), то ки онҳоеро, ки бе шариат ҳастанд, ба даст орам; барои заифон чун заиф шудам, то ки заифонро ба даст орам. Ман барои ҳама одамон ҳама чиз шудам, то ки бо ҳар роҳе баъзеҳоро наҷот диҳам. Ҳоло инро ман ба хотири Инҷил мекунам, то ки бо шумо шарики он бошам. Оё намедонед, ки онҳое, ки дар мусобиқа медаванд, ҳама медаванд, аммо як нафар мукофотро мегирад? Чунон давед, ки онро ба даст оред. Ва ҳар кӣ барои мукофот мусобиқа мекунад, дар ҳама чиз мӯътадил аст. Ҳоло онҳо инро барои ба даст овардани тоҷи фанопазир мекунанд, аммо мо барои тоҷи фанонопазир. Аз ин рӯ, ман чунин медавам: на бо номуайянӣ. Чунин мубориза мебарам: на чун касе, ки ҳаворо мезанад. Балки ман бадани худро интизом медиҳам ва онро ба итоат меорам, мабодо, вақте ки ба дигарон мавъиза кардам, худам номувофиқ шавам. —1 Қӯринтиён 9:19-27 NKJV
Ҳавворӣ Павлус ин суханонро дар робита ба худаш навиштааст. Ӯ аз ҳама одамон озод буд, аммо худро ғуломи ҳама кард. Ҳеҷ кас ӯро маҷбур намекард. Ба ҷои ин, ӯ ин қадамро интихоб кард, то одамонро ба имон ба Худованд Исои Масеҳ биёрад.
Павлус, дар кӯшишҳои башоратдиҳии худ, ба мисли одамоне шуд, ки ӯ мехост онҳоро барои Масеҳ ба даст орад. Барои Яҳудиён, онҳое, ки зери шариат буданд, ӯ чун Яҳудӣ шуд, ҳарчанд дар риояи шариат комил набуд. Дар мавриди шариати ҳақиқӣ, ки Худо ба Мусо дода буд, танҳо Худованд Исо ҳамаи талаботи онро ба таври комил иҷро кард. Ҳавворӣ ба мисли халқҳои дигар низ шуд, аммо ӯ бешариат набуд, чунон ки баъзеҳо гумон мекунанд. Павлус дар назди Худо мувофиқ ва «зери шариат нисбат ба Масеҳ» боқӣ монд.
Фардҳо ва ҷамъомадҳои масеҳиён имрӯз, дар кӯшишҳои худ барои ба даст овардани одамон, аксар вақт дида мешавад, ки ҳақиқати Навиштаҳоро барои он чизе, ки Худо ба таври возеҳ «гуноҳ» меномад, тарк мекунанд. Гуноҳ кардан ё ба гуноҳи касе ҳамроҳ шудан нодуруст аст. Дар чунин ҳолатҳо, номи Худованд беҳурмат мешавад ва шахс ё кор то замоне, ки иқрор нашавад, номувофиқ мегардад (1 Юҳанно 1:9).
«Заиф» дар қисмати мо дар 1 Қӯринтиён, танҳо маънои надоштани қувваи зиёдро дорад. Павлус, ходими пурқудрати Худо, «барои ҳама одамон ҳама чиз шуда буд, то ки [ӯ] бо ҳар роҳе баъзеҳоро наҷот диҳад.» Чӣ қадар изҳороти аҷиб. То чӣ андоза ман барои наҷоти касе дар Масеҳ кӯшиш мекардам? Мо қайд мекунем, ки на ҳама наҷот ёфтанд, танҳо «баъзеҳо.» Аммо «баъзеҳо» дар Масеҳ ҳаёти нав доштанд! Бигзор мо мисли Павлус «ба хотири Инҷил» кор кунем.
Ҳавворӣ бо пешниҳоди як муқоиса дар бораи давидан дар мусобиқа идома дод. Оё шумо ягон бор дидаед, ки як давандаи беҳтарин чунон мусобиқа кунад, ки гӯё ба ӯ фарқ надорад, ки ғолиб меояд ё мағлуб мешавад? Эҳтимол не, зеро онҳо бо тамаркуз ва кӯшиши зиёд медаванд, кӯшиш мекунанд, ки лентаро шикананд ва мукофотро ба даст оранд. Мо ин муқоисаро дар номаҳои дигар низ пайдо мекунем. Дар Филиппиён 3:14 Павлус навиштааст: «Ман ба сӯи ҳадаф барои мукофоти даъвати олии Худо дар Исои Масеҳ мешитобам.» Ибриён 12:1-2 моро ташвиқ мекунад, ки «ҳар вазн ва гуноҳеро, ки моро ба осонӣ ба дом меандозад, дур кунем ва бо сабр дар мусобиқае, ки дар пеши мо гузошта шудааст, давем, ба Исо, муаллиф ва комилкунандаи имони мо, нигоҳ кунем.»
Дар 1 Қӯринтиён 9, Павлус дар бораи «мӯътадил будан дар ҳама чиз» сухан гуфт. Ин маънои худдорӣ ё мӯътадил буданро дорад, на аз ҳад зиёд. Бе ин, мо суст мешавем ва хуб давида наметавонем, ки ин ба тасвири дар ин ҷо тавассути ҳавворӣ пешниҳодшуда мухолиф хоҳад буд.
Дар замоне, ки Павлус зиндагӣ мекард, давандагон ҳамчун мукофот тоҷ мегирифтанд, аммо мо «тоҷи фанонопазир» – тоҷе, ки абадӣ боқӣ мемонад, ба даст меорем. Ин шодӣ хоҳад буд, ки ин тоҷро ба пойҳои Наҷотдиҳандаи худ партоем (Ваҳй 4:10-11) ва аз Ӯ бишнавем, ки мегӯяд: «Аҳсант, ғуломи нек ва содиқ» (Матто 25:21). Дар бораи он низ фикр кунед, ки шинохтани онҳое, ки дар осмон ҳастанд ва мо бо онҳо Инҷилро мубодила кардаем ва имон овардаем, чӣ гуна хоҳад буд!
Павлус дар бораи назадани ҳаво навиштааст (1 Қӯринтиён 9:26). Мо мехоҳем, ки вақти худро барои Худо ҳисоб кунем ва на танҳо худро хушнуд созем. Омӯзиш зарур аст ва мо бояд барои Ӯ амал кунем.
Павлус бо аҳамияти ба итоат овардани бадани худ хотима дод. Ин масъалаи худдорӣ аст. Ҷолиб аст, ки «худдорӣ» як қисми меваи Рӯҳ аст, ки дар мо мӯъминон зиндагӣ мекунад (Ғалотиён 5:22-23; 1 Қӯринтиён 6:19). Ман бояд инро ба дил гирам, зеро намехоҳам аз амалҳои худ номувофиқ шавам. Чӣ қадар муҳим аст, ки Каломи Худоро гӯем ва дар назди Ӯ ба таври дуруст зиндагӣ кунем.
