Хабари хушро ба шаҳр баред!
Вақте ки масеҳиён дар бораи шаҳрҳо дар Китоби Муқаддас фикр мекунанд, аксарият дар бораи ҷойҳое мисли Садӯм ва Ғамӯра фикр мекунанд ва аксуламали онҳо манфӣ аст. Онҳо дар бораи ҳамаи гуноҳҳо дар шаҳрҳо, ҳамаи бадиҳо ва ҳамаи душманони Инҷил, ки дар он ҷо пинҳон шудаанд, фикр мекунанд – ба монанди порнография, фоҳишагӣ, маводи мухаддир, шаҳватпарастӣ, моддигароӣ, парешонхотириҳои дурахшон ва дигар лаззатҳои гунаҳкорона. Сипас онҳо дар бораи Иброҳим фикр мекунанд, ки дар дашт назди Худованд монд, дар ҳоле ки Лут ба шаҳр рафт, ки дар он ҷо шаҳодати ӯ сахт осеб дид. Ва онҳо мехоҳанд мисли Иброҳим бошанд (Ҳастӣ 13:12-13).
Аммо, дар Аҳди Ҷадид, мо мебинем, ки дар ҳоле ки шаҳр аксар вақт ҳамчун ҷои гуноҳ муайян карда мешавад, он инчунин ҳамчун ҷои паҳншавии Инҷил эътироф мешавад. Дар асл, Худо шаҳрро чунон дӯст дошт, ки ӯ нӯҳ номаи Аҳди Ҷадидро ба масеҳиёне, ки дар ҳафт шаҳри калон зиндагӣ мекарданд, ирсол кард – Рум, Қӯринт, Ғалотия, Эфсӯс, Филиппӣ, Қӯлассӣ ва Таслӯникӣ.
Дар Ваҳй, Худо инчунин ҳафт шаҳри Эфсӯс, Смирна, Пергам, Тиатира, Сардис, Филаделфия ва Лаодикияро истифода бурд, то ба мо воситаи арзёбӣ барои ҳамаи калисоҳо дар саросари ҷаҳон диҳад. Ва дар ҳоле ки мо саҳнаҳои Худованди худро дар теппаҳо ва соҳилҳо таълим додан ва мавъиза карданро дорем, аксари ин ҷойҳо дар канори шаҳрҳое мисли Носира, Ҷалил, Яҳудия ва Даҳшаҳр, минтақаи даҳ шаҳр буданд.
Дар ҳоле ки яке аз маъмултарин метафораҳои Инҷил кишоварзӣ аст – кишт кардан, дарав кардан ва ғайра – дигаре, моҳидорӣ, шаҳрӣ аст, зеро аксари шаҳрҳои калони он замон дар назди об ҷойгир буданд ва барои ғизо ба моҳии он рӯз такя мекарданд. Дар ҳоле ки тасвири библиявии аксари мо дар бораи ҷойҳои мавъизаи Инҷил деҳотӣ аст – аз сабаби оятҳое мисли «Ба роҳҳо биравед» (Матто 22:9) – дар асл, аксари мавъизаи Инҷил ва таълимоти доктринӣ дар он чизе ки мо имрӯз шаҳрҳои калон, серодам, пурғавғо, ифлос ва бад меҳисобем, ба монанди онҳое, ки дар боло номбар шудаанд, сурат гирифт.
Пас, ҳамаи ин чӣ маъно дорад? Вақте ки Исо гуфт: «Чашмони худро боло кунед ва ба киштзорҳо нигоҳ кунед ... аллакай барои дарав сафед шудаанд» (Юҳанно 4:35) Ӯ ба Самария, бузургтарин шаҳр дар минтақаи Фаластин ишора мекард. Ва вақте ки зани самариягӣ кӯзаи оби худро гузошта рафт, то ба дӯстони марди худ дар бораи «Масеҳ, Наҷотдиҳандаи ҷаҳон» (Юҳанно 4:42) нақл кунад, ӯ ба шаҳри Самария рафт. Оё Исо дар пешниҳоди Инҷил ба ин гунаҳкори самариягӣ муваффақ буд? Оё ӯ дар пешниҳоди он ба дӯстони шаҳрии худ муваффақ буд? Юҳанно инро навишт: «Бисёре аз мардони он шаҳр ба Ӯ имон оварданд, аз сабаби сухани зане, ки шаҳодат дод» (Юҳанно 4:39). Ва он мардон Исоро ташвиқ карданд, ки дар он ҷо бимонад, ки Ӯ ин корро кард, ва «бисёре дигар имон оварданд» (Юҳанно 4:41).
Оё ин мисол набояд моро ташвиқ кунад, ки ақидаи худро дар бораи бурдани хабари хуши Наҷотдиҳанда ба онҳое, ки дар шаҳрҳои атрофи мо зиндагӣ мекунанд, тағйир диҳем? Агар мо ҳанӯз ба гуноҳкории шаҳр тамаркуз дошта бошем, фаромӯш накунем, ки Павлус, ки аксари вақти мавъизаи худро дар шаҳрҳои калон гузаронидааст, ба масеҳиёни Рум дар ҳоле ки дар Қӯринт буд, навишт: «Дар куҷо гуноҳ фаровон буд, файз боз ҳам бештар фаровон буд» (Румиён 5:20). Биёед натарсем, ки хабари хуши наҷотро ба шаҳрҳое, ки миллионҳо ҷонҳои гумшуда зиндагӣ мекунанд, барем; ба ҷои ин дар хотир дорем, ки вақте Исо гуфт: «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт», Ӯ барои ҷашни Фисҳ ба шаҳри Ерусалим ташриф меовард (Юҳанно 2:23).
Ман баъзе паҳнкунандагони рисолаҳоро мешиносам, ки рисолати онҳо бурдани хабари хуши наҷот ба мусулмонон аст. Онҳо аксар вақт ба Дирборн, Мичиган ва Торонто, Канада мераванд, зеро ин ду шаҳр макони бузургтарин аҳолии мусулмонон дар Амрикои Шимолӣ мебошанд. Онҳо мегӯянд, ки ҳар дафъае ки мераванд, ҷонҳо аз муҳаббати Наҷотдиҳанда ламс мешаванд. Кори онҳо маро водор кард, ки ин паёмро нависам, то шуморо ташвиқ кунам, ки муносибати худро ба шаҳре дар наздикии шумо тағйир диҳед. Ин ҷои олиҷаноб барои инҷилсозӣ аст.
