Томор
Томор аввалин занест, ки дар насабномаи Худованд Исо номбар шудааст ва аввалин занест, ки дар Аҳди Ҷадид зикр шудааст. Мисли ӯ, ҳамаи мо гуноҳ кардаем. Аз ин сабаб Худованд Исо ба офариниши худ омад: «Ин сухани боварибахш ва сазовори қабули ҳама аст, ки Масеҳ Исо ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад» (1 Тимотиюс 1:15 NKJV).
Томор зани Эр, писари калонии Яҳудо аз зани канъонии ӯ буд. Эр марди шарир буд ва Худо ӯро аз рӯи замин бардошт. Имрӯз дар ҷаҳон бисёр одамони шарир ҳастанд. Дар асл, «тамоми ҷаҳон зери ҳукмронии шарир аст» (1 Юҳанно 5:19). Худованд дар вақти худ бо ҳар як шахси шарир муносибат хоҳад кард. «Зеро инак, рӯзе меояд, ки мисли кӯра месӯзад; ва ҳамаи мағрурон ва ҳамаи онҳое, ки шарорат мекунанд, коҳ хоҳанд шуд; ва рӯзе, ки меояд, онҳоро месӯзонад, мегӯяд Худованд лашкарҳо» (Малокӣ 4:1 JND). «Инак, рӯзи Худованд меояд ... Ӯ гуноҳкорони онро нобуд хоҳад кард ... [Ӯ] ҷаҳонро барои бадии он ва шариронро барои гуноҳашон ҷазо хоҳад дод» (Ишаъё 13:9,11 NKJV).
Пас аз марги Эр, бародараш бо Томор издивоҷ кард. Ӯ низ марди шарир буд ва ба ҳамон сарнавишти бародари калонии худ гирифтор шуд. Яҳудо писари хурдӣ, Шелоҳ, дошт ва ӯ ба Томор ваъда дод, ки вақте ки ӯ ба синни балоғат мерасад, ӯро ба вай медиҳад, аммо ӯ ин корро накард.
Пас аз марги зани Яҳудо, дар роҳи худ барои буридани гӯсфандони худ, ӯ занеро дид, ки худро ҳамчун фоҳиша пинҳон карда буд. Ӯ аз вай хоҳиш кард, ки бо ӯ хобад. Онҳо созиш карданд ва натиҷаи ниҳоӣ ин буд, ки вай ҳомиладор шуд. Яҳудо намедонист, ки он зан келини ӯ, Томор, аст.
Ҳама чиз маълум шуд. Вақте ки Яҳудо шунид, ки Томор ҳомиладор аст, гуфт: «’Ӯро берун оваред ва бигзоред, ки сӯзонида шавад!’ ... Вай ба падарарӯси худ фиристод ва гуфт: ‘Аз марде, ки инҳо ба ӯ тааллуқ доранд, ман ҳомиладорам.’ Ва гуфт: ‘Лутфан муайян кунед, ки инҳо аз кӣ ҳастанд – мӯҳр ва ресмон ва асо’» (Ҳастӣ 38:24-25). Яҳудо иқрор шуд, ки онҳо аз созише, ки ӯ карда буд, ҳастанд. Ӯ гуфт: «Вай аз ман одилонатар аст, зеро ман ӯро ба писарам Шелоҳ надодам. Ва ӯ дигар ҳеҷ гоҳ ӯро нашинохт» (ояти 26). Тавассути ин гуноҳ Томор ду писари дугоник, Перес ва Зероҳро дошт (Матто 1:3).
Дар ин ҳикоя, ҳеҷ кас аз нокомии бузург истисно нест. Танҳо Худо дар ҳукмронии бузурги худ метавонист ин қадар пораҳои шикастаро истифода барад, то насаберо, ки тавассути он Худованд Исо, ҳамчун инсон, меомад, таъмин кунад. Томор зани гуноҳкор буд; ва барои одамони гуноҳкор буд, ки «Бегуноҳ», Худованд Исо, омад. Ӯ гуфт: «Ман наомадаам, ки одилонро даъват кунам, балки гуноҳкоронро ба тавба» (Луқо 5:32).
Ҳеҷ чиз аз ин зан ё ягон зани дигар ба Шахси Худованд Исо илова карда нашудааст ва наметавонист илова карда шавад. Ҳеҷ нишонаи гуноҳ ҳеҷ гоҳ ба Ӯ интиқол дода намешуд. Ӯ аз Рӯҳулқудс ҳомиладор шуд ва Ӯ ҷисмеро гирифт, ки барои Ӯ дар батни бокира Марям омода шуда буд: «Ҷисмеро барои Ман омода кардаӣ» (Ибриён 10:5).
Ҳаёти Томор файзи Худоро дар баланд бардоштан ва ҷойгир кардани ӯ дар насабномаи Худованд Исои Масеҳ нишон медиҳад.
Роҳоб
Роҳоб фоҳиша буд. Ҳарчанд дар Навиштаҳо аксар вақт «Роҳоб фоҳиша» номида мешавад, аммо бояд қайд кард, ки вай дар насабномаи Худованд Исо ин тавр номида намешавад. Доғ бардошта шудааст.
Агар мо насабномаи худро менавиштем ва зане мисли Роҳобро дар насли худ пайдо мекардем, мо майл доштем, ки аз ӯ гузарем. Бо Худои мо ин тавр нест. Новобаста аз он ки гузаштаи мо чӣ гуна буд, Худованд Исо қодир аст, ки моро аз он ҳаёти даҳшатнок ва хашми оянда наҷот диҳад.
Роҳоб, як ғайрияҳудӣ, дар Ериҳӯ, шаҳре, ки зери ҳукми Худо буд, зиндагӣ мекард. «Акнун, Еҳушаъ писари Нун ду мардро аз Акасия Гроув фиристод, то пинҳонӣ ҷосусӣ кунанд ва гуфт: ‘Биравед, заминро, махсусан Ериҳӯро, бубинед.’ Пас онҳо рафта, ба хонаи фоҳишае бо номи Роҳоб омаданд ва дар он ҷо монданд» (Еҳушаъ 2:1).
Худованд дили Роҳобро барои қабули мардон омода кард ва Ӯ онҳоро ба хонаи Роҳоб бурд. Мо метавонем ба Худои худ такя кунем, ки моро роҳнамоӣ, ҳидоят ва идора кунад, ҳарчанд Ӯ аксар вақт ба таври ғайричашмдошт роҳнамоӣ мекунад. Аммо бешубҳа, мо метавонем ба дасти роҳнамоии Ӯ бовар кунем. Ин ду мард, ки пас аз ғалаба бар Ериҳӯ ба ҳаёти худ назар мекарданд, метавонистанд мисли Юсуф бигӯянд: «Худо онро барои некӣ пешбинӣ карда буд» (Ҳастӣ 50:20). Роҳоб дар нофармонӣ ба Худо зиндагӣ карда буд, аммо вай объекти файз ва раҳмати мутлақи Худо гардид. Вай омода буд, ки ба Худои зинда бовар кунад ва гуфт: «Худованд Худои шумо, Ӯ Худо дар осмон дар боло ва дар замин дар поён аст» (Еҳушаъ 2:11).
Бо имон фоҳиша Роҳоб бо онҳое, ки имон наоварданд, нобуд нашуд, вақте ки вай ҷосусонро бо сулҳ қабул кард (Ибриён 11:31).
Вай имон дошт, ки бовар кунад ва аз ин рӯ нобуд нашуд. Вай ба ҷосусон гуфт: «Ман медонам, ки Худованд ин заминро ба шумо додааст» (Еҳушаъ 2:9). Файз, раҳмат ва имон дар ҳаёти ӯ дар амал дида мешуд, ки ба наҷот аз марг оварда расонд.
Яъқуб ба мо мегӯяд, ки «имон бе аъмол мурда аст» (Яъқуб 2:26). Аммо, Роҳоб бо аъмоли худ «вақте ки вай паёмбаронро қабул кард ва онҳоро ба роҳи дигар фиристод» (ояти 25) сафед карда шуд. Ва бовар дошт, ки шаҳри девордори ӯ ба зудӣ фурӯ меравад ва нобуд мешавад, вай ба ҷосусон гуфт: «Падарам, модарам, бародаронам, хоҳаронам ва ҳамаи он чизеро, ки доранд, наҷот диҳед ва ҷони моро аз марг раҳо кунед» (Еҳушаъ 2:13).
Ягона роҳе, ки ҳар кас аз марг наҷот ёбад ва нобуд нашавад, ин аст, ки ба Худованд Исо имон оварад. «Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:15-16). Ба Роҳоб гуфта шуд, ки чӣ кор кунад; вай ин корро кард ва наҷот ёфт. Оё шумо омодаед, ки он чизеро, ки Худо мегӯяд, барои наҷот ёфтан бояд анҷом диҳед – ба Худованд Исои Масеҳ имон оваред?
Ҳамин ки мардон рафтанд, бо имон «вай ресмони арғувониро дар тиреза баст» (Еҳушаъ 2:21). Ресмони арғувонӣ тасвири хуни Барраи Худо, Худованд Исои Масеҳ аст.
Ба фарзандони Исроил гуфта шуд, ки хуни барраи Фисҳро ба болои дари хонаҳояшон ва ба ду сутуни дарҳояшон моланд, «зеро Худованд барои задани мисриён мегузарад; ва вақте ки Ӯ хунро дар болои дар ва ду сутуни дарҳо мебинад, Худованд аз дар мегузарад ва ба нобудкунанда иҷозат намедиҳад, ки ба хонаҳои шумо даромада, шуморо занад» (Хуруҷ 12:23). Ин хун буд, ки онҳоро бехатар кард ва каломи Худованд онҳоро мутмаин кард. Петрус гуфт: «Донистаед, ки шумо бо чизҳои фасодшаванда мисли нуқра ё тилло ... наҷот наёфтаед, балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, ҳамчун баррае беайб ва бедоғ» (1 Петрус 1:18-19).
Роҳоб ва ҳамаи онҳое, ки дар хонаи ӯ буданд, бехатар буданд, зеро хати арғувонӣ дар тиреза баста шуда буд. Онҳо метавонистанд истироҳат кунанд ва дар сулҳ бошанд. «Дар барра ҷонҳои мо истироҳат мекунанд, муҳаббати Ӯро ҳеҷ забоне гуфта наметавонад; ҳамаи гуноҳҳои мо, ин қадар бузург, ин қадар бисёр дар хуни Ӯ шуста шудаанд.»
Рут
Пас аз марги шавҳари аввалини худ, Рут бо Бӯаз, писари Роҳоб издивоҷ кард: «Салмон Бӯазро аз Роҳоб ба дунё овард, Бӯаз Убедро аз Рут ба дунё овард, Убед Ессеро ба дунё овард» (Матто 1:5).
Мисли Роҳоб, модарарӯси ӯ, вай ғайрияҳудӣ буд. Ҳарчанд мӯобия буд, вай дар насабнома «Рут мӯобия» номида намешавад. Мисли Роҳоб, бо файзи Худо доғ бардошта шуд. Худованд эълон карда буд: «Аммонӣ ё мӯобия ба ҷамъомади Худованд дохил намешавад; ҳатто то даҳум насл ҳеҷ яке аз насли ӯ то абад ба ҷамъомади Худованд дохил намешавад» (Такрори Шариат 23:3). Пас чӣ тавр Рут метавонист дар насабномаи Худованд Исо пайдо шавад? Ин танҳо дар асоси файзи холиси Худо метавонист бошад.
Шавҳари аввалини ӯ вафот кард, аммо шавҳари дуюми ӯ, Бӯаз, намунаи Худованд Исо аст. Ин Бӯаз буд, ки ҳамаи ниёзҳои ӯро қонеъ кард. Як вақт вай ғамгин ва андӯҳгин буд. Вай гиря мекард; истироҳат набуд. Аммо, вай дар хонаи шавҳараш Бӯаз истироҳат ёфт. Дар он ҷо вай қаноатманд буд – маҳз ҳамон чизе, ки номи ӯ маъно дорад.
Рут омода буд, ки худои худ, қавми худ ва кишвари худро тарк кунад, зеро «вай тасмим гирифта буд, ки биравад» (Рут 1:18). Мисли тасалуникиён, вай «аз бутҳо ба Худо рӯ овард, то ба Худои зинда ва ҳақиқӣ хидмат кунад» (1 Тасалуникиён 1:9). Ва мисли Иброҳим, вай омода буд, ки «аз кишвари [худ] аз оилаи [худ] ва аз хонаи падари [худ] берун ояд» (Ҳастӣ 12:1). Вай ба модарарӯси худ, Ноомӣ, гуфт: «Қавми ту қавми ман хоҳад буд, ва Худои ту Худои ман» (Рут 1:16). Вай ба «Худованд Худои Исроил» (2:12) бовар кард.
Ин тасодуфӣ набуд, ки вай Мӯобро тарк кард ва модарарӯси худро ба Байт-Лаҳм – маънои «хонаи нон» – ҳамроҳӣ кард. Ва на тасодуфӣ буд, ки вай ба киштзори Бӯаз дохил шуд. Худованд дар паси парда кор мекард, ӯро роҳнамоӣ ва ҳидоят мекард. «Дили инсон роҳи худро нақша мекунад, аммо Худованд қадамҳои ӯро роҳнамоӣ мекунад» (Масалҳо 16:9). «Ман Худованд, Худои ту ҳастам, ки туро барои фоида омӯзонам, ки туро ба роҳе, ки бояд биравӣ, роҳнамоӣ кунам» (Ишаъё 48:17).
Худо дар файзи мутлақи худ ӯро ба Бӯаз мебурд, ки ҳаёти ӯро наҷот медод ва тағйир медод. Ӯ «марди дорои сарвати бузург» буд (Рут 2:1). Номи ӯ маънои «дар Ӯ қувват аст»-ро дорад. Ӯ Рутро мешинохт ва ба ӯ гуфт: «Ба ман пурра хабар дода шудааст, ҳамаи он чизе, ки ту кардаӣ» (ояти 11).
Худованд Исо инсон шуд, то Наҷотдиҳандаи мо гардад. Танҳо Ӯ метавонад ҳаётро тағйир диҳад ва берун аз ин ҷаҳон умед бахшад. «Умеди дилҳои мо, эй Худованд, зоҳир шав, эй ситораи пурҷалоли рӯз, бидурахш ва шаби даҳшатнокро бо ҳамаи тарсҳои мо дур кун.»
Фикрҳои хотимавӣ
Мо ба се зане назар кардем, ки аз Худои ҳақиқӣ хеле дур буданд. Аммо, мо дидем, ки чӣ тавр Худо иродаи мутлақи худро дар ҳаёти онҳо барои ҷалоли худ ва барои баракати онҳо амалӣ кард, насаберо, ки тавассути он Худованд Исо меомад, таъмин кард. Мо ниёзи бузурги онҳо ва раҳматҳои фаровони Худоро дидем. «Раҳмат дар бузургии ниёз бузург аст.» Мо инчунин файзи Худоро дидем, ки ба онҳо ҷалол ва илтифоти бузурге дод, ки онҳо сазовори он набуданд.
Ман Худо ҳастам, ва мисли Ман касе нест, ки охирро аз аввал эълон мекунад, ва аз замонҳои қадим чизҳоеро, ки ҳанӯз анҷом нашудаанд, мегӯяд: ‘Маслиҳати Ман устувор хоҳад буд ва Ман ҳамаи хоҳиши Худро иҷро хоҳам кард’ (Ишаъё 46:9-10).
Ба Ӯ бод ҳамаи ҷалол.
