«Эй Худованд, дар назди даҳони ман посбон гузор; дари лабонамро нигоҳ дор». Ҳамин тавр Забурнавис навишт. Ӯ дар ин масъала ба худ бовар карда наметавонист; ва агар суханони беҳуда аз баромадан манъ карда мешуданд, Худованд бояд дарбон мебуд.
«Забонро ҳеҷ кас ром карда наметавонад», — навишт ҳавворӣ бо илҳоми Рӯҳи Худо (Яъқуб 3:8). Ва боз,
Агар касе дар сухан хато накунад, ҳамон шахс комил аст (Яъқуб 3:2).
Меъёри сухани бофайз
Шояд мо дар ин масъала бештар аз ҳар чизи дигар хато мекунем. Бигзор сухани шумо ҳамеша бо файз бо намак таҷриба карда шавад. Аз рӯи пешгӯӣ дар бораи Ӯ, ки намунаи мо ва ҳам Наҷотдиҳандаи мост, навишта шудааст,
«Файз ба лабони Ту рехта шудааст».
«Ҳеҷ кас мисли ин Мард сухан нагуфтааст». Ҳамчун Марде, ки ҳамеша вобаста ва итоаткор буд, гӯши Ӯ ҳар субҳ кушода буд, то мисли донишмандон бишнавад, то бидонад, ки чӣ тавр дар вақташ ба хастагон сухан гӯяд (Ишаъё 50). Аз ин рӯ, «суханони бофайз» бо намак таҷриба карда шуда, ба мардум гуфта мешуданд, то ки онҳо ҳайрон шаванд (Луқо 4).
Табдили мо барои муоширати худотарсона
Агар мо дар шаҳодати оммавӣ ё дар сӯҳбати оддӣ ба Худованд ва Устоди худ писанд оем, бояд дар ин масъала ба Ӯ монанд бошем, ва азбаски лабони мо табиатан мисли Ӯ муқаддас нестанд, мо бояд, мисли Ишаъё, онҳоро бо ангишти зинда аз қурбонгоҳ ламс кунем. Ин ба назар таълимотро дар Румиён 6:11 намуна мекунад. Агар мо дар ин кор хуб бошем, мо метавонем аъзои худро (аз ҷумла забони худро) ҳамчун асбобҳои адолат ба Худо таслим кунем (Румиён 6:13).
Муҳаббат ба якдигар моро ба якдигар содиқ мегардонад, ҳақиқатро дар муҳаббат мегӯяд, аммо дар Ваҳй 2 ва 3 мо дар ин масъала як намунаи бузургро дар пеши назари худ дорем; пеш аз он ки сухани сарзаниш гуфта шавад, чизҳои шоистаи ситоиш аз ҷониби Ӯ, ки чашмонаш мисли алангаи оташ аст, ба назар гирифта мешаванд.
Аммо аз пуррагии дил даҳон сухан мегӯяд ва суханони ҳеҷ кас аз андешаи Ӯ беҳтар буда наметавонад, аз ин рӯ ба мо насиҳат дода мешавад, ки дар бораи чизҳое фикр кунем, ки зебо, пок ва дорои гузориши хуб ҳастанд (Филиппиён 4). Натиҷаи ин андеша бешубҳа ин хоҳад буд, ки мо дар бораи ин чизҳо сухан хоҳем гуфт, ва агар мо дар ягон бародарони худ дар Масеҳ чизҳои нозебро бинем, биёед дар бораи инҳо ба Худованд сухан гӯем, на ба якдигар.
