Дар китоби Аъмол, калимаи «калисо» мунтазам барои тавсифи гурӯҳҳои маҳаллии имондорон истифода мешавад (Аъмол 13:1; 18:22). Ҳар як калисои маҳаллӣ як ҷамъомад дар муҳити худ ва зуҳури Калисои ҷаҳонӣ аст, ки аз ҳамаи имондорон иборат аст (1 Қӯринтиён 10:32; Қӯлассиён 1:18). Ман Калисоро дӯст медорам! Ин бузургтарин чиз дар ҷаҳон аст. Муҳаббати бузурги тағйирдиҳандаи Масеҳ тавассути Калисо амал мекунад.
Дар ин силсилаи дуқисма мо даҳ хусусияти муҳими калисои маҳаллии аз ҷиҳати Китоби Муқаддас фаъолро баррасӣ хоҳем кард. Баъзеҳо метавонанд бигӯянд, ки ман баъзе нуктаҳоро аз даст додаам, ва онҳо дуруст хоҳанд буд. Аммо ман боварӣ дорам, ки ин даҳ нукта имрӯз махсусан муҳим мебошанд. Онҳо намуди калисоеро тавсиф мекунанд, ки имондорон бояд ҷустуҷӯ кунанд ва ба он содиқ бошанд (Аъмол 2:41-47; Ибриён 10:25).
1. Таълими тадҳиншуда
Масеҳиён дар Калисои ибтидоӣ «худро ба таълими ҳаввориён бахшиданд» (Аъмол 2:42 NIV). Онҳо медонистанд, ки Каломи Худо «метавонад шуморо бино кунад» ва «барои таълим, сарзаниш, ислоҳ ва тарбия дар адолат муфид аст» (Аъмол 20:32; 2 Тимотиюс 3:16-17). Дар асл, «Каломи Худо зинда ва фаъол аст. Аз ҳар шамшери дудама тезтар аст, он ҳатто ба тақсим кардани ҷон ва рӯҳ, буғумҳо ва мағзи устухон ворид мешавад; он фикрҳо ва муносибатҳои дилро доварӣ мекунад» (Ибриён 4:12).
Каломи Худо агенти асосии тағйирот дар ҳаёти афрод дар калисо аст, ва таълими тадҳиншуда таълимест, ки аз омодагӣ то муаррифӣ аз ҷониби Рӯҳулқудс қувват мегирад ва аз дақиқии рӯҳонӣ ба татбиқи мувофиқи ҳақиқат, ки «моро ба сурати Масеҳ мувофиқ месозад» (Румиён 8:29), фаротар меравад. Хатар дар ҳар вақте, ки мо ба чизи дигар такя мекунем, пинҳон аст. Аз ин рӯ, мо бояд худро ба калисое бахшем, ки дар он таълими тадҳиншуда усули асосии тағйирот дар ҳаёти афрод аст.
Чанде пеш дар як субҳи якшанбе ман аз касе пурсидам: «Ҳафтаи шумо чӣ гуна гузашт?» Чашмони ӯ аз ашк пур шуд ва ӯ ба ман дар бораи мубориза ва дарде, ки бо он рӯ ба рӯ буд, нақл кард. Ман аз вазъияти ӯ хабар надоштам, ва дар зоҳир каси дигар низ намедонист. Ҳоло он шахс, он субҳ, ба таълими тадҳиншуда ниёз дошт.
Сипас ман бо модаре сӯҳбат кардам, ки ду фарзандро танҳо тарбия мекард. Ӯ аз он нигарон буд, ки фарзандонаш падарашонро дар хонааш зиёрат мекунанд, зеро дар он ҷо маводи мухаддир, машрубот, хӯрок набуд, вақти хоб набуд ва ба онҳо иҷозат дода мешуд, ки бе кулоҳ дар мотосикли ӯ савор шаванд. Ӯ ба таълими тадҳиншуда хеле кушода буд.
Яке аз духтарони мо дар Квинсленд зиндагӣ мекунад. Ӯ масеҳӣ аст, аммо кам ба калисо меравад, аммо вақте ки бо мост, хушҳол аст, ки ба хидмати оилавӣ меояд. Мисли ҳар волидайни дигар, ё шахсе, ки касеро дӯст медорад, мо барои таълими тадҳиншуда вақте ки ӯ меояд, дуо мекунем.
Мо масъулияти бузурге дорем, ки ба ҷое, ки таълими тадҳиншуда ҳаётҳоро тағйир медиҳад, содиқ бошем, барои ҳар касе, ки таълим медиҳад, дуо кунем ва бигзорем, ки он таълими тадҳиншуда ҳаёти моро тағйир диҳад. «Агар атои касе таълим бошад, бигзор ӯ ҳақиқатҳои бузурги Навиштаҳоро таълим диҳад» (Румиён 12:7).
2. Нигаронӣ барои гумшудагон
Мо инчунин бояд худро ба калисое бахшем, ки дар он одамони гумшуда муҳим ҳастанд. Пас аз нақл кардани достони гӯсфанди гумшуда Исо гуфт: «Ба ҳамин тариқ, Падари шумо дар осмон намехоҳад, ки ҳеҷ яке аз ин хурдсолон гум шавад» (Матто 18:14).
Агар шумо ба калисо иҷозат диҳед, ки равиши табииро пеш гирад, он ҳамеша ба дохил нигаронида мешавад. Ҷараёни табиии энергия ҳамеша ба сохтани масеҳиёни мавҷуда ва ғамхорӣ дар бораи «пардохти ҳисобҳо ва нигоҳ доштани бино» хоҳад буд, на ба машғул шудан бо он кӯшишҳои хатарноки расидан ба дӯстони мо барои Масеҳ. Агар шумо Шайтон мебудед ва мехостед, ки ҳаётро аз Калисо бигиред ва онро ба зону биёред, шумо ҳамаи таблиғотро қатъ мекардед. Он чизе, ки Калисо ба он ниёз дорад, сармоягузории номутаносиб дар таблиғот аст.
Ба ман барои Мавлуди Исо видеое бо номи «Ҳаёти зиёфат» доданд. Ин видеои Бекки Тирабасси, нависанда, аст, ки бо тақрибан 1000 ҷавон сӯҳбат мекунад. Вақте ки ӯ ҷавон буд, падараш ӯро ҳар якшанбе ба калисо мебурд; ӯ сардори қабулгоҳ буд, аммо ӯ майзада буд. Касе бояд ӯро огоҳ мекард, вақте ки ӯ дар 17-солагӣ аввалин нӯшокии худро нӯшид, ки ӯ фарзанди майзада аст. Бекки ба нӯшидан оғоз кард, зеро нӯшидан роҳи фароғат, аз байн бурдани ғамҳо ва машҳур шудан буд.
Ӯ ба коллеҷ рафт ва ба зудӣ ҳар рӯз менӯшид. Ӯ то беҳуш шудан менӯшид. Дар 21-солагӣ, дар як ҷашни пеш аз тӯйи дӯсташ беҳуш шуд ва субҳи рӯзи дигар дар бистар дар паҳлӯи шахсе, ки базӯр мешинохт, бедор шуд. Ӯ намедонист, ки чӣ гуна ба он ҷо расидааст. Ӯ намедонист, ки мошинаш дар куҷост. Ӯ намедонист, ки шаби пеш чӣ кор кардааст. Аммо ӯ медонист, ки ӯ як майзадаи аз назорат берун аст ва аз худ нафрат дошт.
Бекки дар Иди Қурбон ва Мавлуди Исо ба калисо мерафт. Азбаски Иди Қурбон буд, ӯ рафт. Ӯ ҷавонтарин шахси он ҷо буд, ва ҳеҷ кас бо ӯ сӯҳбат накард, ба ҷуз нигаҳбон. Ӯ ба ӯ наздик шуд ва гуфт: «Исо туро ҳамон тавре ки ҳастӣ, дӯст медорад.» Ӯ фикр кард: «Ту намедонӣ, ки ман чӣ гунаам, вагарна ҳеҷ гоҳ инро намегуфтӣ.»
Дар 26-солагӣ, пас аз он ки машрубот ҳамаи орзуҳо ва муносибатҳои ӯро хароб кард, ӯ бо худ рӯ ба рӯ шуд ва гуфт: «Бас!» Ӯ нигаҳбонро ба ёд овард, ки дар он мавридҳои нодир, ки ӯ ба калисо мерафт, бо ӯ сӯҳбат мекард. Ӯ ӯро дар таҳхонаи калисо ёфт ва гирякунон гуфт: «Ралф, мо бояд сӯҳбат кунем.»
Ӯ гуфт: «Не, Бекки, мо танҳо бояд дуо кунем. Ин дуои хурдро бигӯ: “Исои азиз, ба дили ман биё.”» Ҳамин тавр Бекки дуо кард: «Исои азиз, ба дили ман биё.» Сипас ӯ гуфт: «Бекки, аз Худо хоҳиш кун, ки гуноҳҳои туро бубахшад, ва онҳоро бо овози баланд эътироф кун.» Ҳамин тавр ӯ кард, бо сели сухан: «Маро барои ин, ва ин, ва ин, ва ... бубахш.» Вақте ки ӯ идома медод, чашмони ӯ васеътар ва васеътар мешуд.
Вақте ки ӯ тамом кард, ӯ гуфт: «Бекки, чеҳраи ту тағйир ёфтааст. Вақте ки ту масеҳӣ мешавӣ, ту дар дохил шахси комилан нав мешавӣ. “Кӯҳна гузашт, ва нав омад!”» (2 Қӯринтиён 5:17).
Бекки таҳхонаи калисоро тарк кард ва дигар ҳеҷ гоҳ нанӯшид. Ӯ ба ҳама гуфт, ки масеҳӣ шудааст. Ӯ ба дӯстонаш гуфт, ва онҳо гуфтанд, ки ӯ асабонӣ шудааст. Ӯ ба дӯстписараш гуфт, ва ӯ аз ӯ ҷудо шуд. Ӯ ба волидонаш гуфт ва онҳо гуфтанд: «Ту фикр мекунӣ, ки тамоми умри худ чӣ будӣ?»
Дар видео, Бекки гуфт: «Ман достони худро барои пешниҳоди умед нақл мекунам. Ҳеҷ вазъият, нашъамандӣ ё мушкиле нест, ки Худо онро ҳал карда натавонад. Ин метавонад маънои машварат, кори сахт ва ашкҳои зиёдро дошта бошад – аммо шумо метавонед ҳоло ба Ӯ занг занед, то кӯмак кунад.» Ӯ бо гуфтани ин суханон тамом кард: «Ман рӯзи якшанбе ба калисо рафтам, ва аксари одамон масеҳӣ буданд. Ман дӯстони зиёд доштам, ва баъзеи онҳо масеҳӣ буданд. Аммо он нигаҳбон, як бегона, буд, ки ҷуръат дошт ба ман дар бораи Исо нақл кунад. Ӯ ба ман гуфт, ки Он касе, ки ӯ дӯст медошт, маро низ дӯст медошт. Новобаста аз он ки ман чанд маротиба ӯро рад кардам, ӯ дар бораи Наҷотдиҳандаи худ ба ман нақл мекард.»
Супориши бузург ба мо мегӯяд, ки «бирав ва шогирд соз» (Матто 28:19). Аммо бояд тавозуне байни «рафтан» барои таблиғ ба ғайрикалисоиён ва «шогирд сохтан», ки ба масеҳиён дар рушд кӯмак мекунад, вуҷуд дошта бошад. Мо бояд аз он эҳтиёт кунем, ки калисое бошем, ки дар он ҳама чиз ба онҳое, ки аллакай Масеҳро мешиносанд, тамаркуз карда шудааст ва ҳеҷ кас ба гумшудагон ғамхорӣ намекунад. Масали гӯсфанди гумшуда ба мо аҳамияти ёфтани гумшудагонро меомӯзонад: «Дар осмон барои як гунаҳкоре, ки тавба мекунад, шодии бештар хоҳад буд, назар ба 99 нафари одиле, ки ба тавба ниёз надоранд» (Луқо 15:7).
Агар Шайтон хоҳад калисоро хароб кунад, ӯ танҳо бояд моро ба худ чунон тамаркуз кунонад, ки гумшудагон, онҳое, ки барои Худо муҳимтаранд, барои мо муҳим набошанд.
Аъмол 10 дар бораи Петрус, пешвои Калисо, ва Корнилюс, як ҷӯянда, аст. Худо онҳоро ба таври аҷибе ба ҳам меорад, ва Корнилюс, оила ва дӯстони ӯ ҳама масеҳӣ мешаванд. Вақте ки Худо ба касе барои сӯҳбат бо ҷӯянда ниёз дошт, Петрус омода буд. Имрӯз, ҳар яки мо бояд омода бошем, вақте ки Худо мехоҳад касе ба онҳое, ки Ӯро меҷӯянд, даст дароз кунад. Калисои мо бояд калисое бошад, ки дар он одамони гумшуда барои мо муҳим ҳастанд, зеро онҳо барои Худо муҳим ҳастанд.
3. Мувофиқати фарҳангӣ
Мо бояд худро ба калисое бахшем, ки аз ҷиҳати фарҳангӣ мувофиқ аст, дар ҳоле ки аз ҷиҳати доктринӣ пок мемонад. Павлус муоширати худро аз ҷиҳати фарҳангӣ ҳам ба яҳудиён ва ҳам ба ғайрияҳудиён мувофиқ сохт, то ки таваҷҷӯҳи онҳоро «ба хотири Инҷил» ҷалб кунад (1 Қӯринтиён 9:23). Ӯ инро вақте ки ба Афина рафт, амалӣ кард. Ӯ пайкараи пас аз пайкараи худоёни юнонӣ, аз ҷумла якеро, ки «ба худои номаълум» гузошта шуда буд, дид (Аъмол 17:23). Ӯ аз ҳамон ҷо оғоз кард, бо истифода аз иқтибосҳо аз шоирони худашон, барои мавъизаи хушхабар дар бораи Исо ва эҳёи Ӯ (Аъмол 17:16-34).
Исо муошираткунандаи мувофиқтарин дар ҳама давру замонҳо буд. Вақте ки Ӯ бо моҳигирон сӯҳбат мекард, Ӯ таваҷҷӯҳи онҳоро бо муқоисаи таблиғот ба моҳигирӣ ҷалб мекард. Вақте ки Ӯ бо деҳқонон сӯҳбат мекард, Ӯ таваҷҷӯҳи онҳоро бо сӯҳбат дар бораи кишти тухмӣ ва буридани токҳо ҷалб мекард. Бори дигар Ӯ дар бораи одамоне сӯҳбат кард, ки аз ҷониби бурҷи фурӯрехта кушта шуда буданд. Исо мисолҳои Худро аз ҳар чизе, ки ба матои таҷрибаҳои ҳаррӯза бофта шуда буд, мегирифт.
Касе гуфт, ки кори мо ҷалб кардани таваҷҷӯҳи бетаваҷҷӯҳон аст. Ва мо инро бо оғоз аз он ҷое, ки онҳо ҳастанд ва роҳнамоӣ кардани онҳо ба ҳақиқати Китоби Муқаддас анҷом медиҳем. Барои ин мо бояд аз он огоҳ бошем, ки одамон дар куҷо ҳастанд ва ба чӣ таваҷҷӯҳ доранд.
Як рӯзноманигор, ки масеҳӣ шуд, хитоб кард: «Ман бовар карда наметавонам, ки калисоҳо метавонанд ҷолибтарин китоби ҷаҳон, Китоби Муқаддасро гиранд ва онро дилгиркунанда кунанд!» Ба хотири онҳое, ки дӯсти ғайрикалисоӣ ё шахси дӯстдоштаро ба калисо меоранд, то онҳоро барои Масеҳ ба даст оранд, мо бояд ба мувофиқ будан, аммо аз ҷиҳати доктринӣ пок будан содиқ бошем. Агар мо барои мувофиқати фарҳангӣ А ва барои покии доктринӣ F гирем, мо ноком шудаем. Агар баръакс бошад, мо низ ноком шудаем. Ҳам ғайримасеҳиён ва ҳам Калисо зиён мебинанд.
Аз ҷониби Колин Тиззард
Моҳи оянда қисми 2-и ин силсиларо ҷустуҷӯ кунед.
