Санҷиши кори ҳар як инсон
Ҳоким
Ҳокимон дар Империяи Рум ҳангоми гузаронидани трибуналҳои ҳуқуқӣ тахтҳои махсусро истифода мебурданд. Пилотус, ки айбҳои зидди Худованд Исоро тафтиш мекард, чунин курсиро истифода бурд, гарчанде ки ӯ аз толори доварӣ берун рафт, то тарафдорони Ҳанно, Қаёфо ва Синедрионро гӯш кунад (Юҳанно 18:28-19:13). Ба ҳамин монанд, Худованд Исо ҳангоми доварӣ кардани «мурдаҳо, хурду калон», ки номашон дар китоби ҳаёт нест, тахти махсусро ишғол хоҳад кард (Ваҳй 20:11-12 KJV). Ин дар охири замон, пеш аз офариниши осмонҳои нав ва замини нав хоҳад буд.
Пеш аз он, дар охири асри ҳозираи файз, Худованд Исо тахти дигари ҳокимиятро ишғол хоҳад кард – аммо он барои мақсади хеле дигар хоҳад буд. Дар он ҷо ҳеҷ гуна мурофиаи судӣ ва мурофиаи ҷиноӣ нахоҳад буд. Ин арзёбии ҳаёт ва кори ҳар як масеҳии аз нав таваллудшуда аз Пантикост то замони бозгашти Худованд барои Калисои Ӯ хоҳад буд. Ин дар бораи ягон империяи заминӣ нест, гарчанде ки Калисо бо Масеҳ дар асл ҷаҳонро идора хоҳад кард. Ин дар бораи салтанати Худост.
«Зеро ки мо ҳама бояд пеши курсии доварии Масеҳ ҳозир шавем [айнан: «зоҳир шавем»]» (2 Қӯринтиён 5:10). Ин яке аз бузургтарин яқинҳои ҳаёт аст. Мо муайян кардем, ки ин ҳодисаи даҳшатнок кай рӯй медиҳад. Ҳоло мо бояд фаҳмем, ки дар он рӯз чӣ мешавад ва натиҷаҳои эҳтимолӣ барои имондорони ин аср чӣ гунаанд. Дар Румиён мо қариб ҳамон ибораро дорем, ки дар Қӯринтиён, ба истиснои як калима. Ҳавворӣ дар он ҷо навиштааст, ки мо бояд «ҳама истем пеши курсии доварии Масеҳ» (Румиён 14:10).
Номаи аввали Павлус ба Қӯринтиён ҳисоботи муфассалро дар бораи он чӣ доварӣ мешавад ва чӣ рӯй медиҳад, дар бар мегирад. Дар он ҷо ба мо хотиррасон карда мешавад, ки мо имтиёз дорем, ки «ҳамкорони Худо» бошем. Барои ин мо мукофот хоҳем гирифт, ҳар кас барои саҳми худ (1 Қӯринтиён 3:8-9).
Сохтмончиён
Дар ояти навбатӣ Павлус тасвири сохтмончиро гирифт. Павлус фаҳмонд, ки ӯ аллакай барои Қӯринтиён таҳкурсӣ гузоштааст, то онҳо бино кунанд. Инро мо метавонем ҳамчун овардани Инҷили Худованди мо Исои Масеҳ ба онҳо ва дидани наҷот ёфтани онҳо ва мустаҳкам шудани онҳо фаҳмем. Ҳавворӣ худро ҳамчун «меъмори доно» тавсиф кард, ки таҳкурсиеро гузошт, ки дигарон баъд аз он бино мекунанд. Ӯ ба огоҳӣ додан идома дод: «Аммо ҳар кас эҳтиёт кунад, ки чӣ тавр бар он бино мекунад. Зеро ҳеҷ кас наметавонад таҳкурсии дигаре гузорад, ғайр аз он ки гузошта шудааст, ки Исои Масеҳ аст» (оятҳои 10-11).
Ба мо дастури хеле равшан дода шудааст, ки чӣ тавр ин ғояи сохтмонро татбиқ кунем. Аҳди Ҷадид калимаи «сохтмон»-ро дар лаҳзаҳои муҳим истифода мебарад. Ду маротиба Павлус эълон кард, ки хидмати ӯ барои сохтмон аст, на барои харобӣ (2 Қӯринтиён 10:8, 13:10). Ин чӣ маъно дорад, мо метавонем аз Румиён фаҳмем, ки дар он ҷо Павлус насиҳат дод: «Пас, эй бародарон, ба шумо аз рӯи раҳматҳои Худо илтимос мекунам, ки ҷисмҳои худро қурбонии зинда, муқаддас, писандидаи Худо пешкаш кунед, ки ин хидмати оқилонаи шумост. Ва ба ин ҷаҳон мувофиқ нашавед: балки бо нав кардани ақли худ тағйир ёбед, то ки иродаи нек, писандида ва комили Худоро исбот кунед» (12:1-2). Барои ин танҳо як роҳ вуҷуд дорад: бо хондан ва мулоҳиза кардан дар бораи Каломи Худо, Библия – худро бо он пур кардан. Танҳо ҳамин тавр мо метавонем бо Рӯҳ пур шавем.
Забур 1 дар бораи марди муборак нақл мекунад, ки «хушнудии ӯ дар шариати Худованд аст; ва дар шариати Ӯ шабу рӯз мулоҳиза мекунад» (ояти 2). Натиҷа дар он чизе, ки ӯ дар ин ҳаёт месозад, инъикос хоҳад ёфт: «Ва ӯ мисли дарахте хоҳад буд, ки дар назди ҷӯйборҳои об шинонда шудааст, ки меваи худро дар мавсими худ медиҳад; барги ӯ низ пажмурда нахоҳад шуд; ва ҳар чизе ки ӯ мекунад, муваффақ хоҳад шуд» (ояти 3).
Масалҳо 8 дар бораи Каломи Худо ва Ҳикмат нақл мекунад. «Зеро даҳони Ман ростӣ хоҳад гуфт; ва шарорат барои лабони Ман нафратовар аст. Ҳамаи суханони даҳони Ман дар адолат аст; дар онҳо ҳеҷ чизи нодуруст ё каҷ нест. Онҳо барои касе, ки мефаҳмад, ҳама равшананд, ва барои касоне, ки донишро меёбанд, дурустанд. Дастури Маро қабул кунед, на нуқраро; ва донишро на тиллои беҳтаринро. Зеро ҳикмат аз ёқут беҳтар аст; ва ҳамаи чизҳое, ки метавонанд хоста шаванд, бо он муқоиса карда намешаванд» (оятҳои 7-11).
Боз ҳам бисёр чизҳо ҳастанд. Такрори Шариат 6, Забур 19 ва 119, ва Филиппиён 4:8-ро хонед; пас аз худ ин саволҳоро пурсед:
- Оё ман ҷуръат мекунам, ки ақли худро бо фикрҳои пинҳонӣ, ифлос, ғояҳои зӯроварӣ ё дурӯғҳои ҷаҳон пур кунам ва бо вуҷуди ин интизор шавам, ки дар файз ва дар дониши Худованд Исои Масеҳ афзоиш ёбам (2 Петрус 3:18)?
- Оё ман метавонам интизор шавам, ки Худо аз ман розӣ бошад ва маро мукофот диҳад, агар ман дил ва ақли худро ба Ӯ, ки мехоҳад маро ба сурати Писари Худ мувофиқ кунад, таслим накарда бошам (Румиён 8:29; Қӯлассиён 3:10)?
- Худо аз кӣ розӣ аст? Оё аз Писари маҳбуби Худ нест, ки аз Ӯ хеле розӣ аст (Матто 17:5; 2 Петрус 1:16-18)?
Бино
Ба 1 Қӯринтиён баргашта, мебинем, ки мо метавонем бо ду намуди мавод бино кунем: «тилло, нуқра, сангҳои қиматбаҳо» ё «чӯб, хасбеда, пахол» (3:12). Ҳар коре, ки мекунем, бо як маҷмӯи мавод ё дигар – қиматбаҳо ё беарзиш – бино мекунем. Ҷолиб аст, ки категорияи аввали масолеҳи сохтмонӣ дар Масалҳо 8 бо дастури Худодод (нуқра), дониш (тилло) ва ҳикмат (ёқут) алоқаманд аст.
Се ояти навбатӣ дар 1 Қӯринтиён ҳам огоҳӣ ва ҳам итминонро дар бар мегиранд. Дар Ваҳй, Юҳанно чашмони Худованд Исоро «мисли шӯълаи оташ» дид (1:14). Ӯ ҳама чизро мебинад ва медонад; ҳеҷ чиз аз нигоҳи Ӯ пинҳон нест, ҳатто дар торикии ботинии ақли гунаҳкори мо. «Оташ кори ҳар як инсонро, ки чӣ гуна аст, месанҷад» (1 Қӯринтиён 3:13).
То ин ки касе фикр накунад, ки дар ин ҷо хатари аз даст додани наҷот вуҷуд дорад, ин он чизе нест, ки ин порча дар бораи он аст. Ин ба фоида ё талафот вобаста аст, ки чӣ тавр имондорон дар ин ҳаёт зиндагӣ кардаанд ва амал кардаанд. Вақте ки мо ба Худованд Исо имон овардем, мо аз марг ба ҳаёт гузаштем ва кафолати Худоро доштем, ки мо гум шуда наметавонем. «Касе ки Каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба маҳкумият намеояд; балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳанно 5:24).
Ваъда аввал «мукофот» барои хидмати содиқона аст, пас кафолат дода мешавад, ки ҳатто агар ҳама чизе, ки мо сохтаем, сӯхта шавад, «худи ӯ наҷот хоҳад ёфт; аммо мисли аз оташ» (1 Қӯринтиён 3:14-15). Ба ибораи дигар, мо метавонем мисли касе бошем, ки аз хонаи сӯхта берун кашида шудааст, ки дар он ҳама чизе, ки ӯ дошт, комилан нобуд шудааст, аммо ҳаёти ӯ наҷот ёфтааст. Танҳо дар доварии тахти бузурги сафед аст, ки шахсони алоҳида – гунаҳкороне, ки ба Худо имон наовардаанд – «ба кӯли оташ партофта мешаванд» (Ваҳй 20:10-15).
Тоҷҳо
Худованд Исо барои хидмати содиқона чанд чизро хоҳад дод: тоҷҳо ва пешбарӣ. Тасаввур кунед, ки дар назди Худованд Исо зону задаед, дар ҳоле ки Ӯ ба шумо мегӯяд: «Хуб кардӣ, эй бандаи нек ва содиқ» (Матто 25:21). Оё ин аз ҳама сарватҳо ва шарафҳое, ки ин ҷаҳон пешниҳод мекунад, хеле беҳтар нахоҳад буд? Инҳо тоҷҳои ғалабаанд, ки Худованд дар ҳақиқат ва ҳақиқатан мехоҳад ба мо ато кунад.
Павлус навиштааст, ки тоҷҳои ғолибон барои имондорон «фанонопазир» мебошанд, дар ҳоле ки варзишгарони ин ҷаҳон танҳо тоҷҳои «фанопазир»-ро ба даст меоранд (1 Қӯринтиён 9:25). Тасвир ин аст, ки дар ҷаҳони қадим тоҷи баргҳо дода мешуд, аммо ҳатто медали тиллоӣ бо он чизе, ки Худованд Исо барои мо омода кардааст, муқоиса карда намешавад!
Павлус ба Тимотиюс навишта, дар бораи «тоҷи адолат» сухан ронд, «ки Худованд, довари одилона, дар он рӯз ба ман хоҳад дод: ва на танҳо ба ман, балки ба ҳамаи онҳое низ, ки зоҳиршавии Ӯро дӯст медоранд» (2 Тимотиюс 4:8). Павлус тасдиқ кард, ки худи Худованд Исо ин мукофотҳоро хоҳад дод.
«Тоҷи ҳаёт» ба ҳамаи онҳое, ки Худованд Исоро дӯст медоранд, ваъда дода шудааст (Яъқуб 1:12). Ин минбаъд муайян карда мешавад ва нишон дода мешавад, ки ҳамаи масеҳиёнро дар бар намегирад, зеро калимаи тарҷумашудаи «муҳаббат» маънои «муҳаббати худфидоёна»-ро дорад. На ҳамаи мо чунин муҳаббат ва садоқат дорем. Худованд дар номаи худ ба калисои Смирна инро равшан баён кард ва гуфт: «То марг содиқ бош, ва Ман ба ту тоҷи ҳаёт хоҳам дод» (Ваҳй 2:10).
Тоҷи сеюм «тоҷи ҷалол» аст, ки мукофот барои хидмати содиқона ҳамчун пирон дар чӯпонӣ ва назорат аст. «Ва ҳангоме ки Чӯпони асосӣ зоҳир шавад, шумо тоҷи ҷалолеро хоҳед гирифт, ки пажмурда намешавад» (1 Петрус 5:1-4).
Пешбарӣ
Илова бар мукофотҳо, пешбарӣҳо мувофиқи он ки мо масъулиятҳои худро чӣ гуна иҷро кардаем, вуҷуд доранд. Равшан аст, ки мо бояд шаҳодат диҳем, таълим диҳем ва шогирд созем, ҳамчун сафирони Масеҳ амал кунем (2 Қӯринтиён 5:20; Эфсӯсиён 6:20). Мо ҳоло барои ин вазифаҳо даъват ва муҷаҳҳаз шудаем, аммо мо дар идоракунии коиноти Худо дар давоми ҳазорсола ва абадан дар осмонҳои нав ва замини нав ба хидмати бузургтар баланд хоҳем шуд.
Дар масали истеъдодҳо, ки дар Матто 25:13-30 оварда шудааст, мо дар тасвир мебинем, ки Худованд ба бандагони Худ истеъдодҳо – панҷ, ду ё як – «мувофиқи қобилияти ҳар яки онҳо» медиҳад. Бандагон бо панҷ ва ду истеъдод сарвати ба онҳо супурдашударо дучанд карданд, ва Худованд онҳоро ҳамчун «бандагони нек ва содиқ» ситоиш кард. Худованд пас аз содиқ будан дар чанд чиз, онҳоро «ҳоким бар бисёр чизҳо» гардонд. Бандаи дигари «содиқ ва доно», ки он чизеро, ки ба ӯ супурда шудааст, иҷро мекунад, дар Матто 24:45-47 оварда шудааст.
Луқо 19:12-27 ҷанбаи дигари мукофотҳо ва пешбарӣҳоро тасвир мекунад. Пеш аз рафтан ба кишвари дур, Худованд ба даҳ бандаи Худ як фунт аз нуқра ё тилло дод. Ду нафар аз бандагон ба миқдори гуногун фоида ба даст оварданд. Мувофиқи ин, Худованд ба яке гуфт: «Бар даҳ шаҳр ҳукмронӣ кун». Бандаи дигаре, ки панҷ фунт ба даст овард, ҳоким бар панҷ шаҳр шуд. Ин мукофотҳо мутаносиб ба хидмати инсон дар ин ҳаёт, бо истифода аз тӯҳфаҳое, ки Худо ба мо додааст, буданд.
Нуқтаи дигар дар Ибриён аст. «Зеро ки Ӯ ҷаҳони ояндаро, ки мо дар бораи он сухан меронем, ба фариштагон тобеъ накардааст» (2:5). Нависанда баъд аз он Забур 2-ро иқтибос овард, ки равшан нишон медиҳад, ки Худованд Исо Он касест, ки забурро иҷро мекунад. Аммо, мо инчунин медонем, ки фариштагони афтодае ҳастанд, ки ҳоло бар миллатҳои ин ҷаҳон ва эҳтимолан шаҳрҳо низ ҳукмронӣ мекунанд. Барои мо фаҳмидани истилоҳи «шаҳр», ки дар Луқо 19 истифода шудааст, душвор буда метавонад, аммо дар ҷаҳони қадим он қаламраверо дар бар мегирифт, ки ҳар як шаҳр бар он ҳукмронӣ мекард, аз чандсад акр то империяи азим ба монанди Рум.
Шояд мо, агар имтиёзро ба даст оварда бошем, бар қаламравҳое, ки як вақтҳо фариштагони афтода ҳукмронӣ мекарданд, пешбарӣ хоҳем шуд. Баъзе тафсилоти ин фариштагонро дар Дониёл 10 ва дигар Навиштаҳо пайдо кардан мумкин аст.
Новобаста аз он ки мо ҳамаи масъалаҳои марбут ба курсии доварии Масеҳро мефаҳмем ё не, биёед ба Ӯ ҳар рӯз содиқона хидмат кунем, зеро мо дар ин ҷаҳон зиндагӣ мекунем. Ҷалол ба Ӯ бод!
