АБВ-и Инҷил
Шояд шумо аллакай дар бораи ин се АБВ-и оддии Инҷил шунидаед:
А: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23 NKJV). Б: «Инак! Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад!» (Юҳанно 1:29). В: «Биёед назди Ман, эй ҳамаи онҳое ки меҳнат мекунед ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод» (Матто 11:28).
Ин се ояти кӯтоҳ аз Китоби Муқаддас пур аз маъно ҳастанд, бинобар ин биёед онҳоро каме бештар таҳқиқ кунем. Мо аз ҳарфи «А» оғоз мекунем.
А: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23).
Ин калимаҳо он чиро, ки дар Румиён 3:10-18 навишта шудааст, ҷамъбаст мекунанд, ки дар он ҷо мо порчаеро пайдо мекунем, ки бо «Ҳеҷ кас росткор нест, ҳатто як нафар ҳам нест» оғоз мешавад ва бо гуфтани «Дар пеши чашмони онҳо тарси Худо нест» ба охир мерасад. Ҳар гуноҳе, ки то ҳол содир шудааст, дар доираи ин оятҳо қарор мегирад. Пас, ояти 23-и мо изҳороти хулосавӣ аст: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд».
Ин калимаи хурди «ҳама» ҳар як шахсеро, ки то ҳол таваллуд шудааст, аз одами аввал Одам то имрӯз дар бар мегирад. Таъсири даҳшатнок ва доимии гуноҳ ва нофармонии Одам дар боғи Адан ҳукми марг аст, ки бар Одам ва ҳамаи насли ӯ омадааст. Худованд Худо фармуд: «Аз ҳар дарахти боғ озодона бихӯр; аммо аз дарахти дониши неку бад нахӯр, зеро дар рӯзе ки аз он бихӯрӣ, ҳатман хоҳӣ мурд» (Ҳастӣ 2:16-17). Мор гуфт: «Шумо ҳатман нахоҳед мурд» (Ҳастӣ 3:4), аммо дар насабномаи Одам дар Ҳастӣ 5 мо борҳо ин калимаҳоро пайдо мекунем: «Ва ӯ мурд». Ин он чиро, ки Павлуси расул дар Румиён 3:4 менависад, исбот мекунад: «Бигзор Худо рост бошад, аммо ҳар инсон дурӯғгӯй». Натиҷаи даҳшатноки гуноҳ дар Румиён 5:12 барои мо баён шудааст: «Чунон ки ба воситаи як одам гуноҳ ба ҷаҳон дохил шуд, ва марг ба воситаи гуноҳ, ва ба ин тариқ марг ба ҳамаи одамон паҳн шуд, зеро ҳама гуноҳ карданд».
Вақте ки мо тамоюли пастшавии таърихи инсонро аз нуқтаи назари инсонӣ пайгирӣ мекунем, мебинем, ки бо ҳамаи пешрафтҳо дар дониш ва пешрафт дар бисёр соҳаҳои илм, инсоният танҳо аз Худо дуртар ва дуртар шудааст. Воқеан дурустанд суханони пайғамбар Ирмиё: «Дил аз ҳама чиз фиребгартар ва сахт бад аст» (Ирмиё 17:9).
Мо дар ин ҷо як тасвири хеле ғамгин ва ноумедонаро кашидаем. Ҳама гуноҳ кардаанд. Аммо мо дар ин бора чӣ кор карда метавонем? Оё барои ин бемории даҳшатноки гуноҳ табобате нест? Саволи муҳимтарин ҳанӯз боқӣ мемонад: «Кӣ метавонад гуноҳҳоро бахшад?» Китоби Муқаддас ҷавоб медиҳад, пас хонданро давом диҳед.
Б: «Инак! Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад!» (Юҳанно 1:29).
Кӣ метавонад гуноҳҳоро бахшад? Бале, ин ҷо ҷавоб ва даъват ба бедорӣ аст, ки «Барраи Худоро бубинед!» Ӯст, ки барои бартараф кардани гуноҳ омад. Мо бояд таваққуф кунем, то бифаҳмем, ки ин кӣ хоҳад буд. Юҳаннои Таъмиддиҳанда дар Юҳанно 1:29 дар бораи кӣ сухан меронад? Ояти 30 илова мекунад: «Ин ҳамон касест, ки ман дар бораи ӯ гуфтам: «Баъд аз ман Марде меояд, ки аз ман афзалтар аст».» Ин Мард кист? Ҷавоб дур нест, зеро мо танҳо бояд каме дуртар дар ин боб равем, то ин калимаҳоро бихонем: «Ман дидам ва шаҳодат додам, ки ин Писари Худост» (Юҳанно 1:34). Худо Писари Худро, Исоро, фиристод, то барои шумо дар салиб бимирад. «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
Як рӯз пеш аз ин, вақте ки Исо дар рӯи замин буд ва ба мардум таълим медод, чаҳор мард ба назди Ӯ омаданд, ки як марди фалаҷро дар бистар оварданд. Хонае, ки Исо дар он буд, чунон серодам буд, ки онҳо ба болои бом баромада, онро кушоданд ва мардро дар бистар ба ҷое ки Исо истода буд, фуроварданд. Исо имони онҳоро дида, ба мард гуфт: «Писар, гуноҳҳои ту бахшида шудаанд». Пешвоёни динӣ, ки дар он ҷо нишаста буданд, инро шуниданд ва дар дили худ мулоҳиза карданд: «Чаро ин Мард чунин куфр мегӯяд? Кӣ метавонад гуноҳҳоро бахшад, ҷуз Худои танҳо?» (Марқӯс 2:3-7). Мулоҳизаи онҳо дар бораи он ки танҳо Худо метавонад гуноҳҳоро бахшад, дуруст буд, аммо дар бораи «ин Мард» нодуруст буд, зеро ин Марди оддӣ набуд. Исо ба он котибон ва фарисиёни шубҳанок гуфт: «Писари Одам дар рӯи замин қудрат дорад, ки гуноҳҳоро бахшад» (Марқӯс 2:10). Бале, ин Писари Одам, Барраи Худо, Худо дар ҷисм зоҳиршуда, ба ин ҷаҳон фиристода шудааст, то гуноҳро бо қурбонии худ дар салиб бартараф кунад. Ба Ӯ нигоҳ кунед, зеро Ӯ танҳо касест, ки омода, тайёр ва қодир аст, ки гуноҳҳои шуморо бахшад ва ба шумо хонае дар осмон бо Ӯ пешниҳод кунад.
То ҳол мо фаҳмидем, ки «Ҳама гуноҳ кардаанд» ва табобат ин аст, ки «Барраи Худоро бубинед, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад». Ҳоло ки мо инро медонем, чӣ кор кунем? Қадами навбатӣ чист? Китоби Муқаддас ҷавоб медиҳад, ва шумо онро дар бахши навбатӣ пайдо хоҳед кард.
В: «Биёед назди Ман, эй ҳамаи онҳое ки меҳнат мекунед ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод» (Матто 11:28).
Вақте ки Исо дар байни мардум ҳаракат мекард, Ӯ онҳоро мисли гӯсфандоне медид, ки бе чӯпон бемақсад саргардон буданд. Ӯ ин даъватро баланд кард: «Биёед назди Ман, эй ҳамаи онҳое ки меҳнат мекунед ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод». Ба назди кӣ бояд равед? Танҳо як нафар метавонад кӯмак кунад, танҳо як нафар метавонад гуноҳҳоро бахшад, танҳо як нафар бо дастҳои кушода барои қабули шумо омода аст. Ин Исост! Мо бо шогирд Петрус розӣ ҳастем, ки гуфт: «Худованд, ба назди кӣ равем? Ту суханони ҳаёти ҷовидонӣ дорӣ. Мо низ имон овардаем ва медонем, ки Ту Масеҳ, Писари Худои зинда ҳастӣ» (Юҳанно 6:68-69). Ӯст, ки шуморо даъват мекунад, ки биёед.
Солҳо пеш аз он ки Масеҳ ба ҷаҳон омад, ҳамин паёмро пайғамбар Ишаъё бо ин илтиҷо ва огоҳӣ эълон кард: ««Биёед акнун, ва биёед бо ҳам мулоҳиза кунем», мегӯяд Худованд. «Гарчанде ки гуноҳҳои шумо мисли арғувон бошанд, онҳо мисли барф сафед хоҳанд шуд; гарчанде ки онҳо мисли қирмиз сурх бошанд, онҳо мисли пашм хоҳанд шуд»» (Ишаъё 1:18). Исо дар салиби Ҷолҷото мурд, то ҷазои гуноҳҳои шуморо пардохт кунад. Биёед назди Ӯ ва шумо дигар лозим нест, ки ин бори гуноҳро бардоред. Ӯ гуноҳҳои шуморо мебардорад ва ба дили шумо шодӣ медиҳад, бо донистани он ки шумо тамоми абадиятро дар осмон бо Ӯ хоҳед гузаронд. Ин ваъдаи Ӯ ба ҳамаи онҳоест, ки ба назди Ӯ меоянд.
Оё шумо Ӯро даъват кардаед ва омадаед? Исо аз шумо намехоҳад, ки аввал ҳаёти худро тоза кунед, борҳои худро партоед ва роҳҳои худро пеш аз омадан беҳтар кунед. Не, танҳо ҳамон тавре ки ҳастед, биёед; Ӯ интизор аст, ки шуморо қабул кунад. Ин даъват ба чанд нафари махсус маҳдуд нест, балки барои ҳамаи онҳоест, ки мешунаванд ва меоянд, то дар Наҷотдиҳандаи гуноҳкорон оромӣ пайдо кунанд. Исо гуфт: «Касе ки ба назди Ман меояд, Ман ӯро ҳеҷ гоҳ берун нахоҳам кард» (Юҳанно 6:37).
Оё ин даъвати меҳрубонона ҳамеша дастрас хоҳад буд? Не, рӯзи файз ба охир мерасад, бинобар ин паём фаврӣ аст. Кай бояд биёед? «Инак, ҳоло вақти қабулшуда аст; инак, ҳоло рӯзи наҷот аст» (2 Қӯринтиён 6:2). Ба назди Ӯ ҳолобиёед! Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
Мо шуморо аз «АБВ-и Инҷил» гузаронидем – паёми хеле оддӣ, аммо муҳимтарин паёме, ки шумо то ҳол хоҳед шунид, ва муҳимтарин қароре, ки шумо то ҳол хоҳед гирифт. Инро дар хотир доред:
Ҳама гуноҳ кардаанд,
- Наҷотдиҳандаро бубинед, ва
- ҳоло ба назди Ӯ биёед.
- Аз Ҷейкоб Редекоп
Ба назди Наҷотдиҳанда биёед, таъхир накунед; Дар Каломи худ Ӯ ба мо роҳро нишон додааст; Дар миёни мо Ӯ имрӯз истодааст, Бо меҳрубонӣ мегӯяд: «Биёед!»
Нақорат Шодӣ, шодӣ хоҳад буд вохӯрӣ, Вақте ки дилҳои мо аз гуноҳ пок ва озод бошанд; Ва мо ҷамъ хоҳем шуд, Наҷотдиҳанда, бо Ту, Дар хонаи абадии мо.
«Бигзор кӯдакон!» Оҳ, овози Ӯро бишнавед, Бигзор ҳар дил ба пеш ҷаҳад ва шодӣ кунад, Ва бигзор мо Ӯро озодона интихоб кунем; Таъхир накунед, балки биёед.
Боз як бор фикр кунед, Ӯ имрӯз бо мост; Ҳоло ба амри мубораки Ӯ гӯш диҳед ва итоат кунед; Ҳоло оҳангҳои меҳрубононаи Ӯро бишнавед, ки мегӯяд, «Оё шумо, фарзандони Ман, меоед?» —Ҷорҷ Ф. Рут (1820–1895)
