«Қуттии алебастрӣ»
Вақте ки Исо дар Байт-Ҳинӣ, дар хонаи Шимъӯни махавӣ буд, назди Ӯ зане омад, ки қуттии алебастрии равғани атрафшони хеле гаронбаҳо дошт ва онро бар сари Ӯ рехт, вақте ки Ӯ дар сари дастархон нишаста буд. Аммо вақте ки шогирдони Ӯ инро диданд, хашмгин шуда гуфтанд: «Ин исрофкорӣ барои чӣ?» Зеро ин равғани атрафшонро ба маблағи зиёд фурӯхта, ба камбағалон додан мумкин буд. Вақте ки Исо инро фаҳмид, ба онҳо гуфт: «Чаро ин занро ташвиш медиҳед? Зеро вай ба Ман кори нек кард. Зеро камбағалон ҳамеша бо шумо ҳастанд; аммо Ман ҳамеша бо шумо нестам. Зеро вай ин равғани атрафшонро бар бадани Ман рехт, вай инро барои дафни Ман кард. Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки дар ҳар куҷое ки ин Инҷил дар тамоми ҷаҳон мавъиза шавад, ин кореро, ки ин зан кардааст, низ барои ёдбуди ӯ нақл хоҳад шуд». —Матто 26:6-13 KJV
Дар ин рӯзҳои корҳои сершумор ва фаъолияти беист дар хотир доштан хеле зарур аст, ки Худо ба ҳама чиз аз як нуқтаи назар менигарад, ҳама чизро бо як қоида чен мекунад, ҳама чизро бо як санги санҷиш месанҷад. Ин санги санҷиш, ин қоида, ин нуқтаи назар Масеҳ аст. Ӯ чизҳоро танҳо ба андозае қадр мекунад, ки онҳо бо Писари муҳаббати Ӯ алоқаманданд ва на бештар аз он. Ҳар он чизе ки ба Масеҳ карда мешавад, ҳар он чизе ки барои Ӯ карда мешавад, барои Худо гаронбаҳост. Ҳама чизи дигар арзиш надорад.
Миқдори зиёди корро анҷом додан мумкин аст ва аз ин рӯ аз лабони инсонӣ ситоиши зиёд ба даст овардан мумкин аст, аммо вақте ки Худо барои тафтиши он меояд, Ӯ танҳо як чизро меҷӯяд: андозае, ки он бо Масеҳ алоқаманд аст. Саволи бузурги Ӯ ин хоҳад буд: «Оё он ба номи Исо ва барои Ӯ анҷом дода шудааст?» Агар ин тавр бошад, он тасдиқ карда мешавад ва мукофотонида мешавад; агар не, он рад карда мешавад ва сӯзонида мешавад.
Фикри одамон дар бораи ягон кори мушаххас ҳеҷ аҳамияте надорад. Онҳо метавонанд шахсро барои коре, ки ӯ мекунад, то осмон ситоиш кунанд; онҳо метавонанд номи ӯро дар хабарҳо паҳн кунанд; онҳо метавонанд ӯро мавзӯи сӯҳбат қарор диҳанд. Ӯ метавонад ҳамчун воиз, муаллим, нависанда ё ислоҳотгари ахлоқӣ номи бузург дошта бошад. Аммо, агар Худо кори инсонро бо номи Исо пайваст карда натавонад – агар он барои Ӯ ва барои ҷалоли Ӯ анҷом дода нашуда бошад – агар он самараи муҳаббати маҷбурии Масеҳ набошад, ҳамаи он мисли коҳи хирмани тобистонӣ пароканда мешавад ва ба фаромӯшии абадӣ ғарқ мегардад.
Баръакс, инсон метавонад роҳи ором, хоксорона ва пасти хидматро пеш гирад, номаълум ва ноаён. Номи ӯ ҳеҷ гоҳ шунида нашавад, кори ӯ ҳеҷ гоҳ ба ёд наояд; аммо он чизе ки ӯ кардааст, аз муҳаббати оддӣ ба Масеҳ буд. Ӯ дар ноаёнӣ бо чашми худ ба Устоди худ кор кардааст. Табассуми Худованди ӯ барои ӯ комилан кофӣ буд. Ӯ ҳеҷ гоҳ барои як лаҳза дар бораи ҷустуҷӯи тасдиқи инсон ё ба даст овардани табассуми ӯ ё канорагирӣ аз чеҳраи ӯ фикр накардааст. Ба ҷои ин, ӯ роҳи худро пайгирӣ карда, танҳо ба Масеҳ нигоҳ карда ва барои Ӯ амал кардааст. Кори ӯ пойдор хоҳад монд. Он ба ёд оварда мешавад ва мукофотонида мешавад, гарчанде ки ӯ онро барои ёдбуд ё мукофот накардааст, балки аз муҳаббати оддӣ ба Исо. Ин кори дуруст аст – аслӣ – ки оташи рӯзи Худовандро таҳаммул хоҳад кард.
Аз рӯҳияи замонсозӣ, мардумписандӣ дар замони ҳозира раҳо шудан ва ҳамеша ва танҳо дар назди Худованд роҳ рафтан раҳмати бебаҳост. Биёед чанд лаҳза ба ин тасвири зебо ва хеле таъсирбахш назар андозем, ки дар «хонаи Шимъӯни махавӣ, назди Ӯ зане омад, ки қуттии алебастрии равғани атрафшони хеле гаронбаҳо дошт ва онро бар сари Ӯ рехт, вақте ки Ӯ дар сари дастархон нишаста буд» (оятҳои 6-7) ба мо пешниҳод шудааст.
Ҳоло, агар мо дар бораи мақсади ин зан пурсем, он чӣ буд? Оё он барои намоиш додани бӯи хуши равғани атрафшони ӯ, ё мавод ва шакли қуттии алебастрии ӯ буд? Оё он барои ба даст овардани ситоиши мардум барои амали ӯ буд? Оё он барои ба даст овардани ном барои садоқати ғайриоддӣ ба Масеҳ дар байни дӯстони шахсии Наҷотдиҳанда буд? Не, ҳеҷ яке аз инҳо набуд. Мо аз куҷо медонем? Зеро Худои Таоло, Офаридгори ҳама чиз, ки амиқтарин асрори ҳама дилҳо ва ҳадафи аслии ҳар амалро медонад, дар шахси Исои Носирӣ он ҷо буд.
Чашми муқаддас ва ҳамаҷонибаи Ӯ рост ба амиқтарин қаъри ҷони ин зан рафт. Ӯ на танҳо он чизеро, ки вай карда буд, балки чӣ тавр ва чаро вай онро карда буд, медонист ва Ӯ эълон кард: «Вай ба Ман кори нек кард» (ояти 10). Ба як сухан, худи Масеҳ ҳадафи бевоситаи ҷони ин зан буд; ва ин буд, ки ба амали ӯ арзиш бахшид ва бӯи равғани атрафшони ӯро рост ба тахти Худо фиристод.
Ӯ на танҳо ӯро дар он лаҳза ҳимоя кард, балки онро ба оянда низ гузаронд. Ин барои дили ин зан комилан кофӣ буд. Бо тасдиқи Худованди худ вай метавонист «хашмгинӣ»-и ҳатто «шогирдони Ӯ»-ро таҳаммул кунад ва амали худро «исрофкорӣ» (ояти 8) шунавад. Барои ӯ кофӣ буд, ки дили Ӯ тароват ёфта буд. Ҳама чизи дигар метавонист ба ҳар чизе ки арзиш дошт, биравад. Вай ҳеҷ гоҳ дар бораи ба даст овардани ситоиши инсон ё канорагирӣ аз таҳқири ӯ фикр накарда буд. Ҳадафи ягонаи ӯ, аз аввал то охир, Масеҳ буд.
Аз лаҳзае ки вай дасти худро ба он қуттии алебастрӣ гузошт, то он даме ки онро шикаст ва мундариҷаи онро бар шахси муқаддаси Ӯ рехт, вай танҳо дар бораи Ӯ фикр мекард. Вай як навъ дарки интуитивӣ дошт, ки дар шароити муҳиме, ки Ӯ дар он лаҳза қарор дошт, барои Худованди ӯ чӣ мувофиқ ва миннатдор хоҳад буд ва бо маҳорати аҷиб вай ин корро кард. Вай ҳеҷ гоҳ дар бораи он ки равғани атрафшон чӣ қадар арзиш дошта метавонад, фикр накарда буд; ё агар фикр карда бошад, вай ҳис мекард, ки Ӯ 10,000 маротиба бештар арзиш дорад. Дар мавриди «камбағалон» (ояти 11), онҳо бешубҳа ҷои худро доштанд ва даъвоҳои худро низ доштанд; аммо вай ҳис мекард, ки Исо барои ӯ аз ҳама камбағалони ҷаҳон бештар аст.
Хулоса, дили зан аз Масеҳ пур буд ва ин буд, ки ба амали ӯ хислат бахшид. Дигарон метавонистанд онро «исрофкорӣ» эълон кунанд; аммо мо метавонем итминон дошта бошем, ки ҳеҷ чизе, ки барои Масеҳ сарф мешавад, исроф намешавад. Ҳамин тавр зан доварӣ кард ва вай дуруст буд. Ба Ӯ дар ҳамон лаҳзае, ки замин ва дӯзах бар зидди Ӯ бархоста буданд, шараф гузоштан баландтарин амали хидмате буд, ки инсон ё фаришта метавонист анҷом диҳад. Ӯ қарор буд қурбонӣ шавад. Сояҳо дароз мешуданд, торикӣ амиқтар мешуд, зулмот ғафстар мешуд. Салиб бо ҳама даҳшатҳояш наздик буд ва ин зан ҳамаи инро пешбинӣ карда, пешакӣ омада, бадани Худованди маҳбуби худро тадҳин кард. Натиҷаро қайд кунед.
Диққат диҳед, ки чӣ тавр Худованди муборак фавран ба ҳимояи ӯ баромад ва ӯро аз хашм ва таҳқири онҳое, ки бояд беҳтар медонистанд, муҳофизат кард. «Вақте ки Исо инро фаҳмид, ба онҳо гуфт: «Чаро ин занро ташвиш медиҳед? Зеро вай ба Ман кори нек кард. Зеро камбағалон ҳамеша бо шумо ҳастанд; аммо Ман ҳамеша бо шумо нестам. Зеро вай ин равғани атрафшонро бар бадани Ман рехт, вай инро барои дафни Ман кард. Ба ростӣ, ба шумо мегӯям, ки дар ҳар куҷое ки ин Инҷил дар тамоми ҷаҳон мавъиза шавад, ин кореро, ки ин зан кардааст, низ барои ёдбуди ӯ нақл хоҳад шуд» (оятҳои 10-13).
Бубинед, ки дар ҳама корҳоятон чашми худро мустақиман ба Устод нигоҳ доред. Исоро ҳадафи бевоситаи ҳар як амали хурди хидмат қарор диҳед, новобаста аз он ки чӣ. Кӯшиш кунед, ки ҳар як кори худро тавре анҷом диҳед, ки Ӯ бигӯяд: «Ин кори нек ба Ман аст». Ба фикрҳои мардум дар бораи роҳ ё кори худ машғул нашавед. Ба хашм ё нофаҳмии онҳо аҳамият надиҳед, балки қуттии алебастрии равғани атрафшони худро бар шахси Худованди худ резед. Бубинед, ки ҳар як амали хидмати шумо самараи қадрдонии дили шумо аз Ӯст ва итминон дошта бошед, ки Ӯ кори шуморо қадр мекунад ва шуморо дар назди ҳазорон ҷамъомада ҳимоя мекунад.
Ҳамин тавр бо зане буд, ки мо дар бораи ӯ мехондем. Вай қуттии алебастрии худро гирифт ва бо як ҳадаф дар дили худ, яъне Исо ва он чизе ки дар пеши Ӯ буд, ба хонаи Шимъӯни махавӣ рафт. Ин зан дар Ӯ ғарқ шуда буд. Вай ба ғайр аз Ӯ ба ҳеҷ кас фикр намекард ва равғани атрафшони гаронбаҳои худро бар сари Ӯ рехт. Ва натиҷаи муборакро қайд кунед: амали ӯ дар сабти Инҷил бо номи аҷиби Ӯ ба мо расидааст. Ҳеҷ кас наметавонад Инҷилро бихонад, бе он ки ёдбуди садоқати шахсии ӯро нахонад.
Империяҳо ба вуҷуд омада, шукуфтанд ва ба минтақаи хомӯшӣ ва фаромӯшӣ гузаштанд. Муҷассамаҳо барои ёдбуди гениус ва бузургии инсонӣ сохта шудаанд – ва ин муҷассамаҳо ба хок мубаддал шудаанд. Аммо амали ин зан то ҳол зинда аст ва то абад зинда хоҳад монд. Бигзор мо файз дошта бошем, ки аз ӯ тақлид кунем.
Вай, ки бо равғани атрафшони худ омад, он чизеро дарк кард, ки атрофиёнаш дарк накарданд: марг акнун ба Ӯ наздик буд. Таъсири он ин буд, ки Ӯро бештар ба объекти дили худ табдил дод ва ҳар он чизе ки барои ӯ гаронбаҳо буд, бо Ӯ ба марг рафт. Истифодаи равғани атрафшони ӯ ба ин, инчунин ба бӯи хуши худи марг, ки бо мо то абад хоҳад монд, шаҳодат медиҳад. Дар ин мо низ пойдор мемонем ва пойдор хоҳем монд – дар бӯи хуши ин итоати аҷиб.
Шогирдони ҳақиқӣ ба доми фарёди утилитаризм афтоданд: он чизе ки танҳо барои Масеҳ сарф шуда буд, «исрофкорӣ» аст ва аз камбағалон гирифта шудааст. Барои бисёриҳо, чунин даъвоҳо ба далелҳои муассир бар зидди он чизе ки садоқати ҳақиқӣ ба Ӯ талаб мекунад, табдил меёбанд. Онҳое, ки қурбонии ҳаётро барои Ӯ дарк ва қадр мекунанд, аксар вақт қурбонии фоидаро барои Ӯ дарк карда наметавонанд. Онҳо мегӯянд, ки вазифа дар ҳақиқат чунин қурбониро талаб карда наметавонад. Аммо он хеле зуд-зуд талаб мекунад, ки мо ҳама гуна мулоҳизаҳоро дар бораи натиҷаҳо комилан аз байн барем ва танҳо ва бе қайду шарт ба амрҳои Калом пайравӣ кунем. —Ф. В. Грант, Китоби Муқаддаси рақамӣ, мутобиқшуда
