Оё шумо ба ҳаёт, ҳаёт пас аз марг таваҷҷӯҳ доред? Мисриёни қадим — хеле зиёд. Онҳо умри худро барои ба даст овардани калиди ҳаёт сарф карданд ва умед доштанд. Онҳо боварӣ доштанд, ки ин ба онҳо имкон медиҳад, ки ба макони муборакон дохил шаванд. Дар тӯли ҳазорсолаҳои гузашта тағйироти бузурге дар ҷаҳон ба амал омадаанд, аммо хоҳиши ҳаёт дар охират дар дили инсон муҳим боқӣ мемонад.
Боздид аз Мисри қадим
Боздид аз ёдгориҳои қадимии Миср хеле таъсирбахш ва равшангарона буд. Абду, роҳбалади мо, моро аз як маъбади бузург ба дигаре бурд. Сипас аз дарёи Нил ба тарафи ғарб гузашта, мо аз гузаргоҳҳои дароз ба қабрҳои зеризаминӣ, ки аз санг тарошида шуда буданд, фуромадем. Ӯ ба нақшҳо ва ҳайкалтарошӣ дар деворҳои азим ва сутунҳои сершумор, дар ҳайкалҳои бузург ва ороиши деворҳо ва шифтҳои қабрҳо ишора кард. Дар он ҷо расмҳои фиръавнҳо буданд, ки корнамоиҳо ва дастовардҳои онҳоро тасвир мекарданд. Расми худоёни гуногун буданд, ки маросимҳои худро иҷро мекарданд. Ҳар як фазои боқимонда бо ҳиероглифҳо пӯшонида шуда буд. Мо аз бузургии қадимӣ дар муқоиса бо дақиқии тафсилот ва камолоти кандакорӣ ва нақшҳо ба ҳайрат афтодем.
Калиди қадимии ҳаёт
Абду ба як рамз ишора кард: «Ин калиди ҳаёт аст», — гуфт ӯ. Ин хеле ҷолиб буд. Мо онро дар навиштаҷот борҳо шинохтем. Мо инчунин пай бурдем, ки он аксар вақт ҳамчун калид дар дасти ҳайкалҳои фиръавнҳо гирифта мешуд. Мо расмҳои худоёнро дидем, ки ним ҳайвон ва ним инсон буданд, ки калидро ба ҳокими бузург пешниҳод мекарданд. Чӣ тафовут! Харобаҳои маъбадҳо, ҳайкалҳои шикаста ва афтода, қабрҳои ғоратшуда. Аз ҳар тараф нишонаҳои марг, харобӣ ва ҳама бо калиди ҳаёт. «Бале», — гуфт Абду, «фиръавнҳои қадим тамоми умри худро боғайратона кор карданд, то калиди ҳаётроба даст оранд. Онҳо боварӣ доштанд, ки аъмоли онҳо дар рӯи замин дар тарозу баркашида мешаванд, некӣ дар як тараф ва бадӣ дар тарафи дигар. Агар некӣ аз бадӣ зиёдтар бошад, пас онҳо барои гирифтани калиди ҳаётмувофиқат мекарданд».
Калиди ҳақиқии ҳаёт
Дар он ҷо, бо тамоми ғурури худ, ҳайкали азими Рамзеси II истода буд, дасташ дар паҳлӯяш, калиди ҳаётро дар даст дошт. Мо боз ба рамз нигоҳ кардем. «Ба чӣ монанд аст?» Мо аз худ савол додем. Мо аз якдигар пурсидем. Дар ҳиероглифҳо он маънои «зиндагӣ кардан» ё «ҳаёт»-ро дорад. Он аз тасвири марде бо дастҳои дарозшуда пайдо шудааст. Ҷавоб якдилона омад. «Мисли салиб, салиби Исои Масеҳ, салибе, ки ӯ бар он мурд, то ба ҳар касе, ки ба Ӯ имон оварад ва Ӯро ҳамчун Худованд ва наҷотдиҳандаи худ қабул кунад, ҳаёти ҷовидонӣ диҳад». Калиди қадимии ҳаёт наметавонист ҳаёти ҷовидонӣ диҳад. Салиб, худ аз худ, наметавонад ҳаёт диҳад. Аммо Марде, ки бар салиб мурд, Ӯ ба мо калиди ҳаётро додааст. Ин аст:
«Ва ҳаёти ҷовидонӣ ин аст, ки Туро, Худои ягонаи ҳақиқӣ, ва Исои Масеҳро, ки Ту фиристодаӣ, бишносанд» (Юҳанно 17:3).
Хоҳиши бузурги ба даст овардани ҳаёт пас аз марг дар дили инсон боқӣ мемонад.
Оё шумо ба ҳаёт пас аз марг таваҷҷӯҳ доред?
Пешниҳоди ҳаёти ҷовидонӣ
Калиди ҳаёт имрӯз ба шумо пешниҳод мешавад. Бо қабул кардани Худованд Исои Масеҳ бо имон ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ, ҳаёти ҷовидонӣ, бо тамоми ҷалол ва пуррагии он, аз они шумо хоҳад буд. Худованд Исои Масеҳ гуфт: «Касе ки каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад» (Юҳанно 5:24).
