Имондор УМЕД: Даъвати ниҳоӣ
Одатан шунида мешавад, ки касе ба саволи «Оё агар имрӯз бимиред, ба осмон меравед?» бо як ҷавоби нороҳаткунанда ҷавоб медиҳад: «Хуб, умедворам.» Танҳо Худованд медонад, ки оё чунин шахс воқеан наҷот ёфтааст ё не, аммо он чизе, ки аён аст, ин аст, ки ҷавобдиҳанда итминони наҷот надорад. Ин масъалаест, ки танҳо тавассути омӯзиш ва бовар кардан ба он чизе, ки Навиштаҳо дар бораи наҷот дар Масеҳ эълон мекунанд, ҳал карда мешавад.
Элпис дар Аҳди Ҷадид ҳаштоду шаш маротиба пайдо мешавад ва ҳама ба ҷуз як маротиба «умед» тарҷума шудааст (дар Ибриён 10:23 «имон» тарҷума шудааст). Шакли феълии он элпизо дар чордаҳ аз сию ду маротибаи пайдоиши худ дар Аҳди Ҷадид «умед» тарҷума шудааст; ҳамаи ҳолатҳои боқимонда ҳамчун шакли калимаи «бовар кардан» тарҷума шудаанд. Ин ду калима, элпис ва элпизо, ягона калимаҳое мебошанд, ки дар қисми Аҳди Ҷадид, ки ба давраи калисо (Аъмол то Ваҳй) дахл дорад, «умед» тарҷума шудаанд. Мувофиқан, вақте ки масеҳиён умед доранд, ин маънои онро дорад, ки онҳо «чизеро бо итминон интизорӣ доранд». Ҳамин тариқ, умеди имондор умеди зинда аст ва ба ӯ имкон медиҳад, ки дар ваъдаҳои ояндаи Худо шодии ҳозира дошта бошад. Хушбахтона, умед, ки ба замонҳои гуногуни наҷоти мо дар Масеҳ (гузашта, ҳозира ва оянда) дахл дорад, интизории «донистан» аст, на имконияти «умед кардан». Даъвати имондор дар Масеҳ, махсусан даъвати ниҳоӣ, комилан дар итминон ташаккул ёфтааст.
Даъвати наҷот
Онҳое, ки паёми Инҷилро мешунаванд ва ба он ҷавоб медиҳанд, аз Худо таваллуд мешаванд; ҳеҷ кас бе таҷдиди рӯҳонӣ ба осмон расида наметавонад (Юҳанно 1:12-13, 3:3). Онҳое, ки аз гуноҳҳои худ тавба мекунанд ва танҳо ба Масеҳ барои наҷот бовар мекунанд, ҳаёти ҷовидонӣ доранд; онҳо аз марг ба ҳаёт гузаштаанд ва ҳеҷ гоҳ маҳкум нахоҳанд шуд (Юҳанно 5:24).
Даъвати тақдис
Кори илоҳии тақдис дар ҳаёти имондор фавран пас аз он ки ӯ ба даъвати наҷот ҷавоб медиҳад, оғоз меёбад. Худо ба ташаккул додани имондори нав ба як зарфи муқаддас оғоз мекунад ва ҳар як нафар даъват карда мешавад, ки дар иҷрои он чизе, ки Ӯ дар ҳаёти ӯ мекунад, ҳамкорӣ кунад (1 Таслӯникиён 5:23; Ибриён 13:21). Ҳамаи имондорон дар ниҳоят ба сурати ахлоқии Масеҳ мувофиқат хоҳанд кард (Румиён 8:29). Дар ин ҷанбаи тақдис интихоби инсонӣ вуҷуд надорад – ин ирода ва қудрати Худост, ки инро ба анҷом мерасонад. Аммо ба ҳар як имондор даъвати доимӣ вуҷуд дорад, ки ба кори Худо дар ҳаёти онҳо муқобилат накунад. Худо ваъда медиҳад, ки онҳоеро, ки ба Ӯ итоат намекунанд, ҷазо медиҳад, то онҳо ба мавқеи таслимшуда оварда шаванд ва тақдисро таҷриба кунанд (Ибриён 12:6). Аз ин рӯ, тақдис ба маънои амалӣ ба ҳар як имондор рӯй медиҳад, аммо баъзеҳо дар ин бора нисбат ба дигарон ҷиддитаранд ва мувофиқан баракати бештари такмилро ҳоло ба даст меоранд. Ҳарчанд имондорон то он даме, ки ҷалолро таҷриба накунанд, ба камолоти бегуноҳӣ намерасанд (1 Қӯринтиён 15:51-52), хоҳиши ҳозираи ҳар як имондор бояд ба Масеҳ монанд будан бошад, ки бегуноҳ аст (1 Петрус 2:22).
Даъвати хидмат
Имконияти писанд омадан ба Худо тавассути хидмати фидокорона ба онҳое фароҳам оварда мешавад, ки ба даъвати доимии Худо барои тақдис таслим мешаванд. Азбаски дар ҷисм ҳеҷ чизе нест, ки ба Худо писанд ояд (Румиён 7:18), танҳо онҳое, ки хоҳишҳои ҷисмро идома медиҳанд ва амбисҳои шахсии худро як сӯ мегузоранд, метавонанд Худоро тавассути хидмат эҳтиром кунанд.
Худованд Исо ба шахсоне, ба монанди воизону муаллимон, ҳамчун тӯҳфаҳо ба Калисо бо сабаби муайян дод: «> Барои муҷаҳҳаз кардани муқаддасон барои кори хидмат, барои сохтани бадани Масеҳ» (Эфсӯсиён 4:12 NKJV). Ҳар як имондор дар бадани Масеҳ кори хидмате дорад, ки бояд анҷом диҳад, ки фоидаи он тамоми баданро баракат хоҳад дод. Вақте ки имондорон тӯҳфаҳои рӯҳонии худро дуруст истифода мебаранд, онҳо дигаронро дар бадан барои хидмат муҷаҳҳаз мекунанд, ки пас аз он баракати аслиро ба дигар имондорон мегузаронад, то баданро минбаъд созад.
Даъват ба хона
Имондоре, ки даст ба даст бо Масеҳ қадам мезанад, то даме ки кори ӯ дар замин ба анҷом нарасад, мағлубнашаванда ва ҷовидонӣ аст. Дар он вақт, кулоҳи наҷот, сипари имон ва синабанди адолат бо садои баланд ба замин меафтанд, зеро рӯзҳои ҷанг ба охир мерасанд ва истироҳати абадӣ оғоз меёбад. Албатта, бисёре аз имондороне, ки интизори бозгашти Худованд буданд, аллакай тавассути дарвозаи марг ба хонаи осмонӣ даъват шудаанд.
Табиати ҷисмонии мо то он даме, ки метавонад, роҳи худро мехоҳад, аммо марг монеаест, ки таъсири онро дар ҳаёти мо қатъиян хотима медиҳад. Мувофиқан, табиати афтодаи мо намехоҳад дар бораи марг фикр кунад. Дар асл, кӯтоҳии ҳаёт ба ҷисм водор мекунад, ки худро бо лаззатҳои дунявӣ бештар машғул кунад. Аммо, пас аз пирӯзии худ дар Ҷолҷота, Масеҳ аз марг гузашт ва ба мо роҳе ба ҳузури Худо фароҳам овард (Ибриён 6:18-20). Далели эҳё шудани Ӯ кафолат медиҳад, ки ҳамаи онҳое, ки дар Ӯ ҳастанд, дар рӯзи оянда низ эҳё хоҳанд шуд. Агар имондорон пеш аз ҷалоли худ дар омадани Масеҳ бимиранд, он гоҳ онҳо метавонанд итминон дошта бошанд, ки ҷонҳои онҳо фавран дар ҳузури Ӯ дар осмон хоҳанд буд (2 Қӯринтиён 5:8).
Масеҳ ҳоло бо мо дар замин аст. Дар оянда мо бо Ӯ дар осмон хоҳем буд. Ҳузури абадии Ӯ бо мо мутмаин аст, ҳарчанд наздикии мо бо Ӯ ҳоло аз хоҳиши мо ба он вобаста аст. Павлус бо иҷрои наздики худ дар пеши назари худ итминони ин ҳақиқатҳоро ба писари рӯҳонии худ Тимотиюс расонд: «> Зеро ман аллакай ҳамчун қурбонии нӯшокӣ рехта мешавам, ва вақти рафтани ман наздик аст. Ман муборизаи хубро мубориза бурдам, ман мусобиқаро ба анҷом расонидам, ман имонро нигоҳ доштам. Ниҳоят, барои ман тоҷи адолат гузошта шудааст, ки Худованд, Довари одилона, дар он рӯз ба ман хоҳад дод, ва на танҳо ба ман, балки ба ҳамаи онҳое, ки зоҳиршавии Ӯро дӯст доштаанд» (2 Тимотиюс 4:6-8). Мо хуб мебуд, ки ҳар рӯзро бо интизории омадани Масеҳ зиндагӣ кунем. Барои онҳое, ки ин корро мекунанд, мукофот вуҷуд дорад; ва ҳаёти мо дар нури интизории наздик шодмонтар ва самарабахштар хоҳад буд.
Даъвати ниҳоӣ
Вақте ки Худованд гуноҳкори тавбакардаро наҷот медиҳад, Ӯ рӯҳ, ҷон ва ҷисми он шахсро комилан наҷот медиҳад (1 Қӯринтиён 6:20; 1 Таслӯникиён 5:23). Ҷон ва рӯҳ фавран аз ҷазои гуноҳ наҷот меёбанд, вақте ки касе гуноҳкории худро дар назди Худо эътироф мекунад ва тӯҳфаи ройгони наҷоти Масеҳро қабул мекунад (Румиён 10:9). Пас аз ин Худо идома медиҳад, ки ифлосиро аз ҳаёти имондор пок кунад. Ин кори пешрафта «тақдис» номида мешавад ва ба маънои амалӣ ҷонро аз қудрати гуноҳ наҷот медиҳад. Аммо ҷисм аз ҳузури гуноҳ наҷот намеёбад, то он даме, ки тағироти комилро, ки «ҷалол» номида мешавад, таҷриба накунад. Ин ҷанбаи наҷот он чизест, ки Павлус ҳангоми навиштани худ ба он ишора кардааст: «> Зеро ҳоло наҷоти мо наздиктар аз он аст, ки мо бори аввал имон овардем» (Румиён 13:11).
Ҳамаи имондорони зинда ин тағиротро ҳамзамон дар омадани Худованд Исо барои Калисои худ таҷриба хоҳанд кард. Дар робита ба ин ҳодиса Павлус ба имондорони Таслӯникиён чанде пас аз табдили онҳо навиштааст: «> Зеро Худованд худаш аз осмон бо фарёд, бо овози фариштаи аршад ва бо карнаи Худо фуруд хоҳад омад. Ва мурдагон дар Масеҳ аввал эҳё хоҳанд шуд. Он гоҳ мо, ки зиндаем ва боқӣ мемонем, бо онҳо дар абрҳо ба осмон бардошта хоҳем шуд, то Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем. Ва ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд» (1 Таслӯникиён 4:16-17).
Дар як мижа задан он чизе, ки фасодшаванда буд, фасоднопазир хоҳад шуд ва он чизе, ки миранда буд, ҷовидонӣ хоҳад шуд (1 Қӯринтиён 15:51-52). Ҷисми имондор фавран тағир хоҳад ёфт: гуноҳ ва дард дар дохили он вуҷуд нахоҳанд дошт. Ҷисми ҷалолдори имондор қодир хоҳад буд, ки Худоро бидуни ҳеҷ монеаи ҷисм ё ҳеҷ бемории ҳолати қаблии афтодаи худ ибодат кунад ва ба Ӯ писанд ояд.
Павлус як умед (Эфсӯсиён 4:4) ва интизории самимӣ дошт: «> Интизори умеди муборак ва зоҳиршавии пурҷалоли Худои бузург ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ» (Титус 2:13). Ҳарчанд ин метавонад ҷанбаҳои салтанати ояндаи заминии Масеҳро низ дар бар гирад, қайд карда мешавад, ки имон ва умеди имондор дар рабуда шудани Калисо ба анҷом мерасанд, аммо муҳаббат то абад идома меёбад (1 Қӯринтиён 13:8,13). Павлус ҳар рӯзро бо интизории наздик ба ҳузури Масеҳ оварда шудан зиндагӣ мекард: «> Мувофиқи интизорӣ ва умеди самимӣ, ки дар ҳеҷ чиз шармсор нахоҳам шуд, балки бо тамоми ҷасорат, чунон ки ҳамеша, ҳоло низ Масеҳ дар ҷисми ман бузург хоҳад шуд, хоҳ бо ҳаёт ва хоҳ бо марг. Зеро барои ман, зиндагӣ Масеҳ аст, ва мурдан фоида аст. Аммо агар ман дар ҷисм зиндагӣ кунам, ин маънои меваи меҳнати маро дорад; аммо чӣ интихоб кунам, гуфта наметавонам. Зеро ман дар байни ин ду сахт фишор меорам, хоҳиши рафтан ва бо Масеҳ буданро дорам, ки ин хеле беҳтар аст» (Филиппиён 1:20-23).
Ҳарчанд Павлус орзуи бо Худованд буданро дошт, то даме ки Худованд барои ӯ дар замин коре дошт, ӯ ба иҷрои он содиқ мебуд. Ӯ мефаҳмид, ки хидмати ӯ барои муқаддасон зарур аст, аз ин рӯ ӯ то он даме, ки Худованд ӯро ба хона даъват кунад, хоҳ тавассути марг ва хоҳ тавассути ҷалол дар омадани Масеҳ барои Калисо, пеш рафт.
Умед пайдо кунед!
Умеди мубораки ҳар як масеҳӣ зоҳиршавии наздики Худованд Исои Масеҳ дар ҳаво аст, ки дар он вақт Ӯ Калисои ҳақиқиро аз замин ҷамъ мекунад, то абад бо Ӯ бошад. Ин даъвати парда, даъвати ниҳоии ҳамаи масеҳиён аст. Ҷалол, наҷоти ҷисм аз ҳузури гуноҳ, дар ин лаҳза барои онҳо рӯй медиҳад. Ҳар як имондор ҷисми фасоднопазир, ҷовидонӣ, ба Масеҳ монандро хоҳад гирифт, ки гуноҳ карда наметавонад. Дар як лаҳзаи вақт табиати ҷисмонӣ, ки аз насл ба насл мегузашт, дар онҳо комилан ва якбора решакан хоҳад шуд. Гуноҳи дохилӣ, ки ба имондор дар замин ин қадар мушкилот эҷод мекард, то абад аз байн хоҳад рафт. Ин ҳалли куллӣ ва ниҳоии Масеҳ барои гуноҳ аст. То он вақт Юҳанно имондоронро даъват мекунад, ки бо ин умеди зинда хидмат кунанд: «> Эй маҳбубон, ҳоло мо фарзандони Худо ҳастем; ва ҳанӯз ошкор нашудааст, ки мо чӣ хоҳем буд, аммо медонем, ки вақте ки Ӯ ошкор шавад, мо ба Ӯ монанд хоҳем шуд, зеро Ӯро ҳамон тавре ки ҳаст, хоҳем дид. Ва ҳар касе, ки ин умедро дар Ӯ дорад, худро пок мекунад, ҳамон тавре ки Ӯ пок аст» (1 Юҳанно 3:2-3).
Дар осмон, имондорон бо хастагӣ, васваса, ғурур, ҳасад ё фикрҳои номуносиб мубориза нахоҳанд бурд. Таваҷҷӯҳ ва ҳамду санои бемамониати мо то абад ба Он ки моро аз ҷазо, қудрат ва ҳузури гуноҳ наҷот дод, дода хоҳад шуд. Нагузоред, ки шубҳаҳои шумо муносибати ноумедонаи «умедворам»-ро ба вуҷуд оранд. Чашмони имон, ки аз ҷониби Навиштаҳо ҷасур шудаанд, аз ин олами муваққатии фасод берун менигаранд, то хушбахтии абадиро бо Масеҳ интизор шаванд!
