Мавқеи имондор дар робита ба ҷаҳони имрӯза чӣ гуна аст? Ва муносибати ӯ ба он чӣ гуна бояд бошад? Ҷавоб ба саволи дуюм бояд аз ҷавоб ба саволи аввал вобаста бошад. Муносибати мо дар шароити ҳозира бояд аз мавқеи мо вобаста бошад. Агар мо дар мавқеи ҳалли масъалаҳо набошем, кӯшиши ҳалли онҳо бефоида аст. Аз ин рӯ, ҳангоми баррасии он ки муносибати мо дар робита ба шароити аҷиб ва махсусе, ки мо аз сар мегузаронем, чӣ гуна бояд бошад, мо бояд пурсем: Мавқеи ман дар робита ба онҳо чӣ гуна аст? Бигзор ман қайд кунам, ки ин гурӯҳи бобҳо (Юҳанно 14-17) як фикри асосӣ доранд, яъне имондор комилан бо Масеҳ, дар назди Худои Падар, муайян карда шудааст. Мо бо Ӯ дар муносибати нав, шодии нав ва мавқеи наве, ки Ӯ ҳамчун аз мурдагон эҳёшуда ишғол мекунад, муайян карда шудаем.
Муайянкунӣ бо Масеҳ дар маломат
Аммо дар боби 16 мо тарафи дигари ҳикояро мебинем. Худованд ба шогирдонаш мегӯяд, ки аз ҷаҳон чӣ гуна муносибатро интизор шаванд. Ӯ гӯё мегӯяд: «На танҳо шумо бо ман дар мавқеи ман дар назди Падар, дар тамоми файз ва баракате, ки ба он мавқеъ алоқаманд аст, муайян карда шудаед, балки шумо бо ман дар мавқеи маломат ва радкунии ман дар назди ҷаҳон муайян карда шудаед. Агар шумо тамоми дороиҳои марбут ба ҷои Маро дар назди Падар дошта бошед, набояд тааҷҷуб кунед, ки шумо ӯҳдадориҳои Маро дар робита бо ҷаҳон доред». Ӯ ба онҳо ишора кард, ки онҳо бояд қарор кунанд, ки роҳи радкунии Ӯро ҳатто то марг мубодила кунанд. Оё ин ба гӯшҳои мо аҷиб менамояд?
Мо ба чунин зиндагии орому осоишта дар ин сарзамин, ки масеҳият меъёрҳои рафторро хеле тағйир додааст, одат кардаем ва дар тӯли наслҳои гузашта чунин замони осоишта доштем, ки мо майл дорем ҳақиқатро дар бораи мавқеи худ фаромӯш кунем, мавқеи бузургтарин баракат дар назди Худо, аммо мавқеи таъқиб ва маломат, агар мо ба Устоди худ содиқ бошем, дар ин ҷаҳон.
Мавқеи мо, ки дар Юҳанно 17 ошкор шудааст
Ҳоло дар Юҳанно 17 тамоми ҳолат ба таври комил пешниҳод шудааст. Худованд худаш ба таври равшан нишон медиҳад, ки мавқеи мо чӣ гуна аст. Аввал ба ояти 6 нигаред. Мо бояд дар хотир дорем, ки мо аз ҷумлаи онҳое ҳастем, ки Худои Падар аз ҷаҳон ба Масеҳ додааст. Бешубҳа, ин суханон ба ҳаввориён ишораи махсус доштанд, аммо ояти 20 нишон медиҳад, ки онҳо ҳар як имондорро дар назар доранд. Худованд барои ҳамаи худ дар тӯли таърихи калисо, то ба мо ва аз ҷумлаи мо дуо мекунад. Ин як фикри хеле таъсирбахш аст, ки вақте Худованд Исо дар берун аз деворҳои Ерусалим, пеш аз убур аз ҷӯйборе, ки ба боғ мебурд, бо шогирдони ҳайратзадааш дар шаби ором, ин дуоро гуфт. Чашми Ӯ асрҳоро фаро гирифт ва Ӯ ҳамаи моро дар он чизе, ки Ӯ дар он ҳодисаи фаромӯшнашаванда дуо кард, дар бар гирифт. Мо низ аз ҷониби Худои Падар аз ин ҷаҳон ба Масеҳ дода шудаем. Ӯ моро дар абадияти гузашта пеш аз офариниши ҷаҳон медонист, зеро чунон ки дар ҷои дигар мехонем, мо дар Масеҳ пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб шуда будем. Фикрҳои Ӯ барои мо пеш аз таъсиси ин замини моддӣ, ки мо дар он қадам мезанем, мебошанд. Аз ин рӯ, мо набояд тааҷҷуб кунем, ки сарнавишти ниҳоии мо берун аз он аст.
Вақте ки Худованд дар ин ҷо буд, худи Ӯ таҳти роҳнамоӣ ва ғамхории доимии Ӯ буданд, аммо ҳоло лаҳзае фаро расида буд, ки Ӯ бояд онҳоро тарк мекард. Ӯ дар рӯҳ дар ин ҷо аллакай аз салиб берун аст. Ӯ ба Падар мегӯяд: «Ҳоло ман дигар дар ҷаҳон нестам, аммо инҳо дар ҷаҳон ҳастанд, ва ман назди Ту меоям». Ӯ ҷаҳонро, чунон ки мо медонем, тавассути марг, эҳё ва сууд тарк кард. Ӯ онро тарк кард, зеро он Ӯро рад кард. Биёед инро ҳеҷ гоҳ фаромӯш накунем.
Одамоне ҳастанд, ки мегӯянд: «Агар Худое дар осмон бошад, чаро Ӯ ба бераҳмиҳое, ки содир мешаванд, ором менигарад?» Ба ин саволҳо ҷавобҳои зиёде дода мешаванд, аммо як ҷавоби хеле кофӣ ин аст, ки Масеҳ рад карда шудааст.
Ягона касе, ки метавонад корҳоро дуруст кунад, дар ин ҷо буд ва рад карда шуд, ва то он даме ки Ӯ боз ояд, шумо набояд аз ҳар чизе, ки рӯй медиҳад, тааҷҷуб кунед. Ҳеҷ чиз дуруст шуда наметавонад, то он даме ки ягона касе, ки метавонад корҳоро дуруст кунад, онҳоро ба даст гирад. Аммо вақте ки Ӯ ин корро мекунад, ин маънои довариро дорад, ва аз ин рӯ Худо интизор аст. Худо ҳеҷ гоҳ ғаразнок нест. Дар хатогиҳо ва ноумедиҳои худ мо мехоҳем, ки Худо ба манфиати махсус ва шахсии мо дахолат кунад; аммо чаро Ӯ бояд ин корро кунад? Вақте ки Худо дахолат мекунад, Ӯ ин корро ба таври васеъ анҷом медиҳад, ва ин маънои Рӯзи довариро дорад. Вақте ки вақти ислоҳи хатогиҳо фаро мерасад, ҳама хатогиҳо ислоҳ хоҳанд шуд. Агар Худо дар доварӣ дахолат кунад, мо танҳо гуфта метавонем: «Ба доварӣ бо бандаи худ дохил нашав; зеро дар назари Ту ҳеҷ кас зинда сафед карда намешавад» (Забур 143:2). Ин маънои поёни ҳамаи моро дорад, ба ғайр аз таъминоте, ки файзи Худо кардааст, аз ин рӯ дар айни замон Ӯ хомӯш мемонад. Аммо соати раҳмати Ӯ ба зудӣ ба поён мерасад, ва он гоҳ Ӯ барои ислоҳи корҳо дахолат хоҳад кард.
На аз ҷаҳон, аммо ба ҷаҳон фиристода шудааст
Инҳо чанд нафари фурӯтан ҳастанд, ки Ӯро дӯст медоранд, ва Ӯ онҳоро дӯст медорад. Онҳо дар ҷаҳон бе Ӯ хоҳанд монд, ва чизи навбатӣ он чизест, ки мо дар ояти 14 мебинем: «Ман ба онҳо каломи Туро додам, ва ҷаҳон онҳоро нафрат кард, зеро ки онҳо аз ҷаҳон нестанд, чунон ки Ман аз ҷаҳон нестам». Мо дар ҷаҳон бо фаҳмиши равшани он, ки мо аз он нестем, мондаем.
Мо як қисми системаи ҷаҳонӣ нестем, ки моро иҳота кардааст, ва аз ин рӯ ҷаҳон масеҳиёнро нафрат мекунад. Дар ин ҷо Худованд худро меъёр қарор медиҳад. Мо дар ин бо Ӯ муайян карда шудаем. Ҳоло ба чизи дигар дар ояти 18 диққат диҳед: «Чунон ки Ту Маро ба ҷаҳон фиристодӣ, ҳамон тавр Ман низ онҳоро ба ҷаҳон фиристодам». Мо аз системаи бузурги ҷаҳонӣ берун оварда шудаем. Мо дар бораи шахсе мегӯем, ки «марди ҷаҳон» аст. Бо ин мо ният надорем, ки ба он далел таъкид кунем, ки ӯ дар ин сайёра зиндагӣ мекунад, на дар моҳ, ё сокини Миррих аст. Мо дар назар дорем, ки ӯ комилан ва аз ҳар ҷиҳат марди системаи ҷаҳонӣ аст, ки моро иҳота кардааст, ба тавре ки ӯ мӯҳр ва нишони онро дорад. Масеҳӣ аз ҷаҳон ба ин маъно берун оварда шудааст. Дар ин ҷо боз диққат диҳед, ки Ӯ, худи Масеҳ, меъёр аст. Агар сухан дар бораи ҷудоии мо аз ҷаҳон бошад, ин ҳамон тавре аст, ки худи Масеҳ аз он ҷудо аст; агар сухан дар бораи фиристода шудан ба ҷаҳон бошад, чунон ки дар ояти 18, он низ бо ҳамон меъёр чен карда мешавад.
Худованд моро берун меорад, робитаҳои моро бо ин ҷаҳон қатъ мекунад ва сипас моро боз мефиристад, то ки мо дар ин ҷо барои Ӯ бошем.
Миссияи мо: Намояндагии Подшоҳи ғоиб
Худи Ӯ бо як фикри бузург ба он омад. Ҳадафи олии, ки ҳаёти Худованд Исоро идора мекард, ҷалоли Худо буд. Манфиати мо, ҳарчанд бузург буд, фикри асосӣ дар назди Ӯ набуд. Ӯ ба ин ҷаҳон омад, ки бо ташвиқи Шайтон садоқати илоҳиро рад карда буд, ҳамеша Ӯро комилан ошкор мекард ва дар ниҳоят наҷотро барои гуноҳкорон ба амал меовард. Дар хондани Инҷилҳо, мо мебинем, ки чӣ гуна борҳо ба Ӯ васваса пешниҳод мешуд, ки аз хатти асосии ҳадафи Худо рӯй гардонад ва ба як тараф равад, аммо Ӯ ҳеҷ гоҳ ин корро накард. Ман чунин ҳолатҳоро дар назар дорам, ки марде назди Ӯ омада, гӯё гуфт: «Ман бародаре дорам, ки ростқавл нест; ба ӯ бигӯ, ки меросро бо ман тақсим кунад». Ҷавоби Худованд ин буд: «Кӣ Маро довар ё тақсимкунандаи шумо сохт?»
Кори Ӯ ҳалли масъалаҳои иҷтимоӣ ва бартараф кардани нобаробариҳое, ки хеле намоёнанд, набуд. Сотсиалистҳо воқеан мехоҳанд Исоро ҳамчун яке аз худ талаб кунанд, ҳатто бо чунин ояте, ки ба рӯи онҳо менигарад. Ин ҷо як мушкилоти бузурги иҷтимоӣ ба Худованд пешниҳод шудааст, ва Ӯ аз даст задан ба он худдорӣ мекунад. Ин маънои тарк кардани роҳи асосии он чизеро дошт, ки Ӯ дар ин ҷо буд. Инчунин як саволи миллӣ ё сиёсӣ дар бораи пардохти андоз ба Қайсар ба миён омад, аммо фарисиён ҷавоберо, ки интизор буданд, нагирифтанд, зеро Худованд танҳо аз ин фурсат истифода бурд, то он чизеро, ки саволи олӣ буд, равшан созад; ҳуқуқи Худо. Ҳоло мо масеҳиён дар ин хатҳо мондаем. Худованд моро ба ҷаҳон фиристодааст, то ки мо Ӯро дуруст намояндагӣ кунем ва манфиатҳои Ӯро пеш барем. Дар хотир доред, ки ҳавворӣ дар 2 Қӯринтиён 5 чӣ гуфт: «Пас, мо сафирони Масеҳ ҳастем».
Сафир як ҷаноби дорои дониш ва маҳорати хеле назаррас аст, ки аз ҷониби Ҳукумат бо вазифаи муҳими намояндагии подшоҳ ва кишвар дар як сарзамини хориҷӣ супорида шудааст. Ӯ ба он сарзамин тааллуқ надорад. Сафири Бритония дар Париж фаронсавӣ нест. Кори ӯ назорат кардани он нест, ки кӯчаҳои Париж комилан тоза карда шаванд. Ӯ ба беҳбудиҳои охирини иҷтимоии он сарзамин таваҷҷӯҳ намекунад. Ӯ метавонад баъзе корҳоро дар ин ҷо ва он ҷо анҷом диҳад, аммо агар ин тавр бошад, ӯ онҳоро ҳамчун як бегона анҷом медиҳад. Ӯ дар Париж танҳо барои намояндагии кишвари худ аст. Фикри ӯ ин аст, ки чӣ чиз манфиати подшоҳ ва кишвареро, ки ӯ намояндагӣ мекунад, беҳтар пеш мебарад.
Ҳоло ҳаввориён, ба таври хеле махсус, сафирони Масеҳ буданд. Мо шояд ба ҳамон маъно набошем, аммо мо ба сафоратхона алоқамандем. Дар Париж сафир ҳаст, аммо ӯ ёварон дорад. Ӯ шумораи зиёди ёварон ва котибон дорад. Шарафи кишвар ба рафтори ҳама, ҳатто фурӯтаринҳо, вобаста аст. Ҳар як нафар дар сафоратхона тавре амал хоҳад кард, ки эътибор ва манфиатҳои кишвареро, ки ӯ намояндагӣ мекунад, дастгирӣ кунад ва пеш барад.
Биёед ҳеҷ гоҳ фаромӯш накунем, ки ҷои мо дар ин ҷаҳон ба сафоратхонаи Подшоҳи ғоиб алоқаманд будан аст. Мо ба кишвари Ӯ тааллуқ дорем. Мо сулҳ, Рӯҳ ва шодиҳои Ӯро дорем. Мо дар ин ҷо ҳастем, то Ӯро намояндагӣ кунем. Агар мо инро хуб дар дил нигоҳ дорем, он барои мо садҳо саволҳои гуногунро дар бораи он ки муносибати масеҳӣ чӣ гуна бояд бошад, ҷавоб хоҳад дод. Ман фикр мекунам, ки агар ман ба сафоратхона дар Париж алоқаманд мебудам, ҳамчун як бритониёӣ хеле шод мешудам, агар имконият медоштам, ки ба фаронсавиёни алоҳида кӯмак кунам. (Ман инро ҳамчун мисол истифода мебарам). Ман шод мешудам, ки ба ҳар андозае, ки дар қудрати ман аст, ба одамоне, ки маро иҳота кардаанд, хидмат кунам. Ман мехостам бо ҳама бо меҳрубонӣ ва эҳтиром муносибат кунам, аммо ман ҳамеша дар хотир доштам, ки ман дар он ҷо танҳо барои ин кор нестам. Ин тасодуфӣ аст. Ман дар он ҷо ҳастам, то Подшоҳи худро намояндагӣ кунам, ва ҳама чиз бояд бо ин далел чен карда шавад.
Кори бузурги мо дар ин ҷо ин аст, ки ба Худованди худ дуруст хидмат кунем ва Ӯро намояндагӣ кунем. Биёед файзро барои ин кор биҷӯем. Мо як қисми системаи ҷаҳонӣ нестем; дар асл манфиатҳои мо берун аз он аст. Ҳамчун масеҳиён мо манфиатҳои бузург, манфиатҳои аҷиб дорем, гарчанде ки ҳоло ба чашмони миранда ноаёнанд, ва бо ин манфиатҳо мо муайян карда шудаем.
Агар мо далели онро, ки шаҳрвандии мо - робитаҳои ҳаётии мо - дар осмон аст, ки аз он ҷо мо омадани Наҷотдиҳандаро интизорем, равшан ва доимӣ дар назари худ нигоҳ дорем, мо ҷудоии худро аз ҷаҳон бештар дарк хоҳем кард ва аз хидмат ба Худованди ғоиби худ шод хоҳем шуд.
