«Зеро файзи Худо, ки наҷот меорад, ба ҳамаи одамон зоҳир шудааст, моро таълим медиҳад, ки бо рад кардани бехудоӣ ва шаҳватҳои дунявӣ, мо бояд дар ин аср бо ақл, адолат ва худотарсӣ зиндагӣ кунем, умеди муборак ва зуҳури пурҷалоли Худои бузург ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳро интизор шавем, ки Худро барои мо дод, то моро аз ҳар амали беқонунӣ наҷот диҳад ва барои худ халқи махсуси Худро, ки ба корҳои нек ғайратманд аст, пок созад.»
Титус 2:11–14
Файзи Худо на танҳо наҷотро ба ҳаёти онҳое, ки ба он зоҳир мешавад, меорад, ва на танҳо ҳамон файз ҳаёти моро тағйир медиҳад, балки он диққати моро ба оянда низ равона мекунад. Он моро таълим медиҳад, ки «умеди муборак ва зуҳури пурҷалоли Худои бузург ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳро интизор шавем.»
Павлус ду чизро дар назар дошт. Аввалан, ӯ ба мо хотиррасон мекунад, ки умеди ҳар як имондор омадани Худованд Исои Масеҳ барои Худаш аст. Ӯ инро дар 1 Таслӯникиён 4:13–18 тасвир мекунад:
«Аммо ман намехоҳам, ки шумо, бародарон, дар бораи онҳое, ки хоб рафтаанд, бехабар бошед, то ки шумо мисли дигарон, ки умед надоранд, ғамгин нашавед. Зеро агар мо имон дошта бошем, ки Исо мурд ва эҳё шуд, ҳамин тавр Худо онҳоеро, ки дар Исо хоб рафтаанд, бо худ меорад.Зеро инро ба шумо бо каломи Худованд мегӯем, ки мо, ки зиндаем ва то омадани Худованд боқӣ мемонем, ҳеҷ гоҳ аз онҳое, ки хоб рафтаанд, пеш нахоҳем рафт.Зеро Худованд худаш аз осмон бо фарёд, бо овози сарфаришта ва бо карнаи Худо фуруд хоҳад омад. Ва мурдагон дар Масеҳ аввал эҳё хоҳанд шуд.Пас мо, ки зиндаем ва боқӣ мемонем, бо онҳо дар абрҳо баланд хоҳем шуд, то Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем. Ва ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд.Аз ин рӯ, якдигарро бо ин суханон тасаллӣ диҳед.»
Ин ҳодисаро маъмулан раптура меноманд, ки маънои зуд баланд шуданро дорад. Ин вақтест, ки Масеҳ барои Худаш меояд, ҳамон тавре ки Ӯ дар Юҳанно 14:1–3 ваъда дод:
«Дили шумо изтироб накунад; шумо ба Худо имон доред, ба Ман низ имон доред.Дар хонаи Падари Ман манзилҳои зиёде ҳастанд; агар ин тавр намебуд, Ман ба шумо мегуфтам. Ман меравам, то барои шумо ҷой тайёр кунам.Ва агар Ман равам ва барои шумо ҷой тайёр кунам, Ман боз меоям ва шуморо ба назди Худам қабул мекунам; то ки дар куҷое ки Ман ҳастам, шумо низ дар он ҷо бошед.»
Худованд Исо аввал ба ин ҷаҳон омад, то барои мо наҷот диҳад ва роҳро барои мо кушояд, то барои Худои Падар зиндагӣ кунем — ва рӯзе бо Ӯ барои абадият бошем.
Раптура рӯзе хоҳад буд, ки имон ба дидан роҳ медиҳад, ва умеде, ки мо дорем, ба воқеияти намоён табдил меёбад!
Лаҳзаи имрӯза:
Шояд имрӯз Худованд биёяд, то моро ба назди Худаш барад.″ }
