Баракати ибодат
Ҳеҷ кас аз додани Худо зиён намебинад, зеро Худо қарздори ҳеҷ кас нахоҳад буд. Ӯ шодии зиёдеро ба дили ибодаткунанда мерезад, ба «андозаи хуб, фишурдашуда, ва ҷунбонидашуда, ва лабрез» (Луқо 6:38 KJV). Худо аз додан шод аст ва Худро ҳамчун дорои қобилият ва хоҳиши «аз ҳар он чизе ки мо мепурсем ё фикр мекунем, фаровонтар ва зиёдтар кардан» (Эфсӯсиён 3:20) ошкор мекунад. Худо ҳамчун «Худои муборак» тавсиф шудааст. Бинобар ин, ҳамаи онҳое, ки Ӯро дар ибодат баракат медиҳанд, аз ҷониби Ӯ баракат меёбанд.
Инҷили Луқо ба таври хеле зебо ба итмом мерасад. Пас аз тавсифи сууд кардани Худованди мо мехонем: «Ва онҳо Ӯро ибодат карданд, ва бо шодии бузург ба Ерусалим баргаштанд; ва пайваста дар маъбад буданд, Худоро ҳамду сано мегуфтанд ва баракат медоданд» (Луқо 24:52-53). Ба робитаи наздики байни ибодати онҳо ба Масеҳ ва шодии бузурги дилҳои онҳо диққат диҳед! Ибодати Худо ҳамеша боиси шодии бузурги инсон мегардад.
Имондори ибодаткунанда имондори шод аст, зеро шодӣ аз итоаткорӣ меояд. Масеҳ гуфт: «Агар ин чизҳоро донед, хушбахтед, агар онҳоро иҷро кунед» (Юҳанно 13:17). Ибодат ба имондор имкон медиҳад, ки Худоро беҳтар шиносад ва Ӯро бештар қадр кунад. Ва ин дониш боиси он мегардад, ки Худо «шодии бузурги» ӯ гардад (Забур 43:4). Касе, ки хоҳиши Худоро барои ибодат иҷро мекунад, хоҳиши худро барои шодӣ иҷро хоҳад кард. Ҳеҷ шодие чунон зебо нест, ки аз мулоҳизаи Худо, чунон ки Ӯ Худро дар шахсияти Писари маҳбуби худ ошкор кардааст, меояд.
Дар ҳоле ки имондор Худоро барои ба даст овардани ин шодии натиҷавӣ ибодат намекунад, далел боқӣ мемонад, ки ин «шодии Худованд» танҳо яке аз бисёр маҳсулоти иловагии ибодат аст. Ҳамин тавр, ибодате, ки аз имондор ба Худо мебарояд, то дили Худоро шод кунад, аз баракате, ки аз Худо ба имондор мефарояд, бештар ҷуброн хоҳад шуд, ки дили ӯро шод хоҳад кард. Ваъдаи қатъии Худо ин аст: «Онҳоеро, ки Маро эҳтиром мекунанд, Ман эҳтиром хоҳам кард» (1 Самуил 2:30).
Ибодат на танҳо ба ибодаткунанда шодӣ мебахшад, балки боиси қаноатмандии ҷони ӯ мегардад. Ин комилан муқобили худқаноатмандӣ аст, ки натиҷаи машғулияти мағрурона бо худ аст. Ин дар дуои ба истилоҳ фарисӣ намуна шудааст (Луқо 18:11-12). Ибодат ҷонро бо Худо машғул мекунад, ва имондоре, ки вақтро дар ҳузури Худо мегузаронад, ҳақиқати гуфтаи Довудро исбот мекунад: «Онҳо аз фарбеҳии хонаи Ту фаровон қаноат хоҳанд кард; ва Ту онҳоро аз дарёи лаззатҳои Ту хоҳӣ нӯшонид. Зеро бо Ту чашмаи ҳаёт аст: дар нури Ту мо нурро хоҳем дид» (Забур 36:8-9). «Ҳавзҳои шикастаи» ин замин ҳеҷ гоҳ онҳоеро, ки файзи эҳёкунандаи Худоро таҷриба кардаанд, қаноатманд карда наметавонанд. Бо нависандаи гимн Бернард аз Клерво (1091-1153) онҳо метавонанд суруд хонанд:
Исо, ту шодии дилҳои дӯстдор, Ту чашмаи ҳаёт, ту нури одамон; Аз беҳтарин хушбахтие, ки замин медиҳад, Мо нопурра, боз ба ту рӯ меорем.
Мо метавонем дигар баракатҳоро зикр кунем, ки имондор дар натиҷаи ибодати Худо аз сар мегузаронад; аммо ба қадри кофӣ навишта шудааст, то исбот кунад, ки ҳамаи онҳое, ки Худоро баракат медиҳанд, аз ҷониби Худо баракат хоҳанд ёфт. Касе, ки аз дил фарёд мезанад – «Худовандро баракат деҳ, эй ҷони ман: ва ҳамаи он чӣ дар ман аст, номи муқаддаси Ӯро баракат деҳ!» – инчунин бо Довуд исбот хоҳад кард, ки: «Муборак аст он марде, ки Ту интихоб мекунӣ, ва водор мекунӣ, ки ба Ту наздик шавад, то ки дар ҳавлиҳои Ту зиндагӣ кунад: мо аз некии хонаи Ту, ҳатто аз маъбади муқаддаси Ту қаноат хоҳем кард» (Забур 103:1; 65:4).
ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ А. П. Гиббс соли 1890 дар Англия таваллуд шуда, дар Африқои Ҷанубӣ ба воя расидааст. Соли 1919 ӯ дар Институти Библиявии Муди, Чикаго, Иллинойс таҳсил кардааст. Ӯ ҳаёти худро ба мавъиза, таълим ва навиштан барои шогирд кардани имондорони ҷавон бахшидааст. Ин мақола аз китоби ӯ «Ибодат, баландтарин шуғли масеҳӣ» аст, Walterick Printing Co., Форт Додж, Айова.
