Хуни Масеҳ, марг ва салиби Ӯ
Нуқтаҳои асосӣ ки тамоми Навиштаҳо дар атрофи онҳо мечарханд, азобҳои Масеҳ ва ҷалолест, ки аз паи онҳо хоҳад омад. Ҳеҷ чизи дигаре нест, ки дилро аз озмоишҳо ва ҳолатҳое, ки мо дар роҳи имони худ дучор мешавем, ин қадар боло бардорад. Бигзор фикрҳои зерин дар бораи хуни Ӯ, марги Ӯ ва салиби Ӯ дилҳои моро гарм кунанд ва онҳоро барои Ӯ сӯзонанд.
Хуни Масеҳ
«Шумо бо чизҳои фаношаванда, мисли нуқра ва тилло ... наҷот наёфтаед, балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, чун баррае беайб ва беғубор.» —1 Петрус 1:18-19 NKJV
Ҳавворӣ Петрус арзиши бузурги наҷоти моро таъкид кард. Ӯ хуни Масеҳро бо чизҳое муқоиса кард, ки ҷаҳон онҳоро аз ҳама арзишманд мешуморад, ба монанди нуқра ва тилло, ва онҳоро «фаношаванда» номид. Забур 49 тасдиқ мекунад, ки «онҳое, ки ба сарвати худ таваккал мекунанд ва ба фаровонии сарвати худ фахр мекунанд, ҳеҷ яке аз онҳо ба ҳеҷ ваҷҳ наметавонад бародари худро наҷот диҳад» (оятҳои 6-7). Наҷоти ҷонҳои мо хеле гарон аст. Танҳо Худо метавонист фидияро таъмин кунад, ва Ӯ инро бо додани Писари ягонаи худ, Маҳбуби худ кардааст.
Ин муқоисаҳо ба мо кӯмак мекунанд, ки арзиши бепоёни он чиро, ки Масеҳ бо рехтани хуни худ дар салиб ба анҷом расонидааст, дарк кунем ва қадр кунем. Дар Ибриён мехонем: «Бе рехтани хун омурзиш нест» (9:22). Ҳеҷ чизи дигаре набуд, ки қарзи моро пардохт кунад, ба ҷуз хуни Худованди мо Исои Масеҳ. Бо мутобиқ кардани он чи Эллис Крум дар суруди худ навиштааст: «Мо қарзе доштем, ки пардохт карда наметавонистем; Ӯ қарзеро пардохт кард, ки Ӯ қарздор набуд.»
Мо шояд ҳайрон шавем, ки чӣ Худовандро ба пеш ҳаракат дод, ки устуворона ба Ерусалим рафт, дар ҳоле ки ҳама чизеро, ки дар он ҷо пеши Ӯ буд, медонист? Исо ҷавоб дод: «Инак, ман омадаам, то иродаи Туро ба ҷо оварам, эй Худо» (10:9). Ин шодии Ӯ буд, ки иродаи Падарро ба ҷо оварад ва корро ба анҷом расонад. Бо он «як қурбонӣ Ӯ онҳоеро, ки муқаддас мешаванд, то абад комил кардааст» (ояти 14). Ӯ салибро аз сабаби муҳаббати худ ба Падар ва ба ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ таваккал мекунанд, таҳаммул кард. «Масеҳ низ моро дӯст дошт ва Худро барои мо, қурбонӣ ва ҳадия ба Худо барои бӯи хушбӯй дод» (Эфсӯсиён 5:2).
Худо ин Марди фурӯтани Носираро баланд бардошт ва Ӯро ҳам Худованд ва ҳам Масеҳ гардонд. Ҳоло Ӯ дар дасти рости Ҳашамат дар баландӣ нишастааст, ва ҳамаи онҳое, ки бо хуни гаронбаҳои Ӯ наҷот ёфтаанд, мувофиқи мақсади абадии Худо дар Маҳбуб қабул карда шудаанд (ниг. Эфсӯсиён 1:3-6).
Марги Масеҳ
«Ӯ Худро фурӯтан кард ва то марг, ҳатто марги салиб, итоаткор шуд». —Филиппиён 2:8
Мо дар саҳнае зиндагӣ мекунем, ки дар он марг ҳамчун подшоҳи даҳшатҳо ҳукмронӣ мекунад. Рӯзномаҳо мунтазам эълонҳои маргро нашр мекунанд, ва новобаста аз он ки шумо ба куҷо сафар мекунед, ҳамеша қабристонҳоро хоҳед ёфт. Ҳеҷ кас наметавонад гурезад. Нофармонӣ ба мо ҳукми марг ва довариро овард, ва ин ҳукм боқӣ мемонад, зеро беимонӣ дидаю дониста табобати Худоро рад мекунад. «Барои одамон муқаррар шудааст, ки як бор бимиранд, аммо баъд аз ин доварӣ» (Ибриён 9:27).
Табобат чист? Ин файзи Худост, ки наҷотро овард ва ба ҳамаи одамон зоҳир шуд (ниг. Титус 2:11). Қонуне, ки Мусо дода буд, талаб мекард, ки чизе ба Худо оварда шавад, то қабул карда шавад, аммо мо бечораем, беқувват ҳастем ва чизеи хубе барои овардан ба Худои муқаддас надорем. Табобати Худо дар Писари Ӯ, Худованд Исои Масеҳ ёфт мешавад, ки «Худро фурӯтан кард ва то марг итоаткор шуд.»
Ин суханон таваҷҷӯҳи бодиққати моро талаб мекунанд. «Бо нофармонии як мард бисёриҳо гуноҳкор шуданд, ҳамин тавр бо итоати як Мард бисёриҳо одилона хоҳанд шуд» (Румиён 5:19). Марг ба ҳамаи мо бо нофармонии як мард – Одам омад. Аммо Худованд аз осмон, Марди бегуноҳ, дар итоат барои иҷрои иродаи Худо хам шуд, ҳарчанд ин талаб мекард, ки Ӯ ба марг – марги салиб равад. Дар он ҷо, Ӯ дар бадани худ ҷазои гуноҳро, ки мо сазовор будем, бардошт. Итоати Масеҳ Ӯро ба он ҷое овард, ки гуноҳ ва нофармонӣ моро бурда буд.
Ин файз аст! Ин файзи мутлақ аст, ки тавассути Исои Масеҳ омад – Он ки ҳамеша дар оғӯши Падар зиндагӣ мекард. Ӯ ба замин омад, то бимирад, то ки тавассути марги Ӯ мо ба шодиҳои осмон дохил шавем. «Зеро шумо файзи Худованди мо Исои Масеҳро медонед, ки ҳарчанд Ӯ сарватманд буд, аммо ба хотири шумо камбағал шуд, то ки шумо тавассути камбағалии Ӯ сарватманд шавед» (2 Қӯринтиён 8:9).
Салиби Масеҳ
«Аммо Худо накунад, ки ман фахр кунам, ба ҷуз дар салиби Худованди мо Исои Масеҳ, ки ба воситаи Ӯ ҷаҳон барои ман маслуб шудааст, ва ман барои ҷаҳон.» —Ғалотиён 6:14
Дар ибтидои Ғалотиён, ҳавворӣ Павлус муқаррар кард, ки Инҷиле, ки ӯ мавъиза мекард, аз рӯи одам набуд, балки аз рӯи ваҳйи Исои Масеҳ буд, ки Худро барои гуноҳҳои мо дод, то моро аз ин асри шарири ҳозира наҷот диҳад. Маҳз бо ин Инҷил мо даъват ва ҷудо карда шудаем, ки моро аз принсипҳо ва амалҳои ин ҷаҳон ҷудо мекунад.
Марг бо маслубкунӣ як усули бениҳоят дарднок ва бераҳмонаи ҳукми қатл аст. Онро румиён истифода мебурданд, на барои шаҳрванд, балки танҳо барои онҳое, ки одамони бегона ё ҷинояткорони номатлуб ҳисобида мешуданд. Ҳокимони ин ҷаҳон Худованди Ҷалолро маслуб карданд, Ӯро ба салиб мехкӯб карданд. Пилат дар салиб навишт: «Исои Носирӣ, Подшоҳи Яҳудиён,» дар ҳоле ки Ҳиродус ва мардони ҷангии ӯ бо Ӯ бо нафрати шадид ва бераҳмӣ муносибат карданд. Навишта шудааст: «Лаънатӣ аст ҳар кӣ бар дарахт овехта шавад» (Ғалотиён 3:13). Ба ин муносибат Худованди мо Исо ихтиёран таслим шуд – Он ки Офаридгор ва Наҷотдиҳанда аст.
Исҳоқ Уоттс (1674-1748) эҳсосоти Ҷолҷоторо ҳангоми навиштани ин суханон дарк кард:
Вақте ки ман салиби аҷибро мебинам Ки дар он Шоҳзодаи ҷалол мурд, Бузургтарин фоидаи худро талафот мешуморам, Ва ба тамоми ғурури худ нафрат мерезам.
Худоё, накун, ки ман фахр кунам, Ба ҷуз дар салиби Масеҳ, Худои ман: Ҳамаи чизҳои беҳудае, ки маро бештар ҷалб мекунанд, Онҳоро ба хуни Ӯ қурбон мекунам.
Ҳеҷ чизро муқоиса кардан мумкин нест бо салиби Худованди мо Исои Масеҳ. Он умқи муҳаббати Ӯро ошкор кардааст ва хислати аслии ин ҷаҳонро дар нафраташ ба Масеҳ ва пайравони Ӯ фош кардааст. Павлус худро бо Ӯ ҳамчун маслубшуда бо Масеҳ муаррифӣ кард. Ҷаҳон дар Масеҳ ва дар Павлус чизе ҷолиб наёфт, ва Павлус дар ин ҷаҳон чизе ҷолиб наёфт. Дар бораи мо чӣ?
