Он гоҳ Мусо гуфт ... «Дастаи зуфро гиред, онро ба хун тар кунед ... ва каме аз хунро ба ... чаҳорчӯбаи дар гузоред ... Вақте ки Худованд аз замин мегузарад ... Ӯ ба нобудкунанда иҷозат намедиҳад, ки ... шуморо бикушад». Хуруҷ 12:22-23
Дастаи зуф ба Инҷили наҷот чӣ иртибот дорад?
Бисёр одамон «медонанд», ки наҷот танҳо бо имон аст ва танҳо хуни Исо онҳоро аз доварии оянда наҷот медиҳад. Аммо танҳо донистани ин кофӣ нест. Ба таври маҷозӣ, агар онҳо «дастаи зуфро» ба дасти худ нагиранд ва онро ба хуни Барра тар накунанд ва худро зери аломати он, тавре ки Худованд фармудааст, нагузоранд, шояд наҷот наёбанд.
Дастаи зуф амалро ифода мекунад. Исроилӣ, ки Мусоро эълон кардани нақшаи Худовандро оид ба наҷот аз ғуломӣ шунид, бояд беш аз «донистани» нақша амал мекард. Ӯ бояд ба он, бо имон, амал мекард. Бешубҳа, берун рафтан ва чаҳорчӯбаи дари худро бо хун ранг кардан таҳқиромез буд, аммо ӯ бояд ин корро мекард.
Вақте ки ӯ он дастаи зуфро гирифт ва тавре ки Худованд фармудааст, амал кард, ӯ дар назди мардуми беимон, худбовар ва бутпараст эълон мекард, ки ӯ бовар дорад, ки ягона муҳофизати ӯ аз доварии марги оянда ин аст, ки худро бо хуни Барраи Худо – «Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад» (Юҳанно 1:29) – муаррифӣ кунад.
Оё шумо ба Инҷили наҷот бовар доред?
Оё шумо зери аломати хуни Барра бехатар ҳастед? Агар не, ҳозир он дастаи зуфро гиред: гуноҳҳои худро ба Худо эътироф кунед ва ба Ӯ бигӯед, ки шумо бовар доред, ки бо хуни Масеҳ наҷот ёфтаед. Доварии марги ояндаи Худо даҳшатнок хоҳад буд, аммо агар Ӯ бубинад, ки шумо ба хуни Наҷотдиҳанда эътимод кардаед, Ӯ шуморо «нахоҳад кушт». Каломи Ӯ инро мегӯяд ва Ӯ ба Каломи худ содиқ аст!
