Қурбониҳо дар Ибодат ба мо ғизои зиёде барои мулоҳиза медиҳанд. Мо мебинем, ки аввалин қурбонии зикршуда қурбонии сӯхта аст, ки ҳамааш барои Худо буд - ба истиснои пӯсти барзагов, ки барои коҳин буд. Худо бояд аввал ҳиссаи худро дар кори Масеҳ дошта бошад.
Се намуди қурбонӣ иҷозат дода шуда буд: аввал, барзагов; дуюм, гӯсфанд ё буз; сеюм, кабӯтар ё ҷӯҷаи кабӯтар.
Мисли барзагов ва гӯсфанд, хуни паррандаҳоро дар паҳлӯи қурбонгоҳ фишурдан лозим буд. Ин хун аст, ки барои ҷон кафорат медиҳад (Ибод. 17:11). Танҳо хуни Масеҳ хуни гаронбаҳо номида мешавад, зеро он арзиши абадӣ дорад (1 Пет. 1:19).
Паррандаҳо Масеҳро ба мо ҳамчун Он ки аз осмон фуруд омад (Юҳ. 6:38) ва ҳамчун Он ки аз Падар баромад (16:28), Писари абадии Худо, муаррифӣ мекунанд.
Чаро Ӯ бояд фуруд ояд? Ӯ омад, то Падари Худро ҳамчун қурбонии сӯхтаи ҳақиқӣ ҷалол диҳад. Инҷили Юҳанно Худованд ва қурбонии Ӯро ба ин тариқ нишон медиҳад. Вақте ки салиб наздик мешуд, Ӯ гуфт: «Ҳоло ҷони Ман ошуфтааст», аммо чунон ки ҳамеша дар ҳаёти Ӯ буд, Ӯ илова мекунад: «Падар, номи Худро ҷалол деҳ» (12:27–28). Ин хоҳиши Ӯ дар омадан ба ин ҷаҳон буд.
Илова бар ин, Ӯ барои мо низ омад! «Ман омадаам, то онҳо ҳаёт дошта бошанд ва онро фаровон дошта бошанд» (10:10). Мо дар гуноҳҳо ва хатогиҳо мурда будем (Эфс. 2:1). Ӯ омад, то ба мо ҳаёти нав, ҳаёти абадӣ диҳад. Аммо барои ин, мисли паррандаҳое, ки барои қурбонӣ пешниҳод шудаанд, Ӯ бояд фуруд ояд ва «худро барои мо, қурбонӣ ва ҳадия ба Худо барои бӯи хуш» таслим кунад (Эфс. 5:2). Наҷотдиҳандаи гаронбаҳо!
