Левии ҷамъоварандаи андоз
Оё ин ҷамъоварандаи андоз левит буд? Агар ин тавр бошад, пастшавии ӯ боз ҳам бештар буд. Аммо ба ҳар қабилае, ки ӯ тааллуқ дошт, ӯ исроилӣ буд ва бо ҷамъоварандаи андоз шудан ном ва миллати худро беобрӯ кард ва худро аз дӯстонаш ва эҳтимолан аз оилааш ҷудо кард, то бо бутпарастон ва гуноҳкорон якҷоя шавад.
Ва барои чӣ? Танҳо як ҷавоб буда метавонад. Ин бояд барои тилло бошад. Тилло бар ӯ ҳукмронӣ мекард, он барои ӯ аз шараф, шӯҳрат, дӯстон, ифтихори миллӣ муҳимтар буд. Он ӯро нисбат ба ақидаи дигарон низ сахт карда буд, зеро ӯ дар бозори кушод дар ҷои ҷамъоварии андоз нишаста буд, ба таҳқири ҳамшаҳриёнаш аҳамият намедод. Ӯ марди нафратшуда ва пастзада буд. Ва Исо ӯро дар он ҷо нишаста дид ва ба ӯ гуфт: «Маро пайравӣ кун.»
Реаксияи шогирдон
Ин фармон бояд онҳоеро, ки дар он ҷо истода буданд, ва махсусан, Петрус, Андриёс, Яъқуб ва Юҳанноро ба ҳайрат оварда бошад. Онҳо ҳамон фармонро шунида буданд ва фавран ба он итоат карда буданд, ки қаиқҳо ва тӯрҳо ва моҳиҳо ва волидон ва хизматгорони кирояро тарк карда буданд, аммо онҳо мардони меҳнатдӯст ва мӯҳтарам буданд; шояд дағал ва бефарҳанг, аммо то ҷое ки маълум буд, дар ҳаёти онҳо чизе набуд, ки онҳо аз он ба таври оммавӣ шарм дошта бошанд. Ва онҳо Ӯро пайравӣ карда буданд, зеро даъвати Ӯ муқовиматнашаванда буд, ва онҳо дар Ӯ Наҷотдиҳандаи Исроилро норавшан дида буданд, ва ба хотири Исроил ба мисли қудрате, ки онҳо дар каломи Ӯ ҳис карда буданд, онҳо Ӯро пайравӣ карда буданд.
Аммо ин ҷамъоварандаи андоз! Ӯ ба Исроил чӣ аҳамият медод? Ӯ ватанпараст набуд, ӯ ба миллати худ хоин буд. Ва оё кори Исо бо чунин шахсе дар миёни пайравонаш пешрафт карда метавонист? Афкори умумӣ барои ин интихоб бешубҳа бар зидди Ӯ мебуд, чунон ки воқеан аз он рӯз ба баъд буд, ва оё ин шогирдони мӯҳтарам ин иловаро ба шумораи худ хеле номуносиб намеёфтанд ва ба ҳикмати Устоди худ шубҳа намекарданд ва Ӯро тарк намекарданд? Ва оё марде, ки ҷони ӯ аз тамаъкории тилло хушк шуда буд, ба ин даъват гӯш медод? Саволи бузург ин буд, ки Леви чӣ кор мекард?
Мӯъҷиза дар дӯкони канори роҳ
Дар он дӯкони канори роҳ мӯъҷизае рух дод. Ҷамъоварандаи андоз ҲАМА ЧИЗРО ТАРК КАРД, БАРХОСТ ВА ӮРО ПАЙРАВӢ КАРД. Ин дар хидмати шом набуд, вақте ки тамоми тиллои имконпазир ҷамъоварӣ шуда ва бехатар баста шуда буд, ки ин даъват омад ва ин қарор қабул шуд; ин дар соатҳои корӣ буд, вақте ки ӯ тангаҳои дилхоҳро ҷамъоварӣ ва ҳисоб мекард. Он гоҳ овози Худованд ба ӯ расид, ва занҷирҳое, ки ӯро нигоҳ дошта буданд, афтоданд, ва ҳаёти нав ҷони мурдаи ӯро зинда кард, ва ӯ ҳама чизро тарк кард, бархост ва Исоро пайравӣ кард.
Шояд дар дили ноқаноатманди ӯ як орзуи пинҳонӣ буд, ва ӯ наметавонист онро ба фарисиён ё китобдорон ё коҳинон бигӯяд, зеро онҳо ӯро рад мекарданд, ва ӯ аз гуфтани он ба мардони пасттар, ки ҳамроҳони ӯ шуда буданд, шарм медошт. Аммо он дар он ҷо бешубҳа буд ва ӯ гуноҳкори бемор буд, бо беморие, ки танҳо аз тамаъкории ӯ бадтар мешуд, ва вақте ки Табиби бузург аз он ҷо гузашт ва ба ӯ нигоҳ кард, ба нигоҳи Ӯ фавран ҷавоб дод ва ба даъвати Ӯ посух дод. Ӯ дарк кард, ки Исо, ки ӯро меҷуст, ҳамон касе буд, ки ба ӯ лозим буд, ҳамон касе, ки ба Ӯ бовар карда метавонист. Он гоҳ он чизеро, ки ӯ фоида меҳисобид, ҳамчун талафот барои аълои дониши Исо, Худованд, рад кард. Тилло бар ӯ ҳукмронии худро гум карда буд, ва ӯ ҳаёти кӯҳнаро якбора тарк кард, даромади ҷамъоварандагони андозро ба ҳар касе, ки мехост онро талаб кунад, гузошт, зеро ҷалоли Подшоҳ ба ҳаёти торики ӯ ворид шуда буд. Исо аз тилло беҳтар буд.
Даъвои илоҳӣ
Ӯ ба даъвои илоҳӣ ҷавоб дод, зеро Исо Худост. Кӣ ба ҷуз Худо ҳақ дорад, ки мардонро пеш аз падар, модар, зан, фарзандон, хонаҳо ё заминҳо талаб кунад? Ва кӣ ба ҷуз Худо метавонад дилро чунон пур кунад, ки ҳар даъвои дуруст ба ҷои дуюмдараҷа афтад ва ҳар чизи бад мисли занҷири шикаста афтад? Ва кӣ ба ҷуз Худо метавонад чунин мардонро, ки Леви буд, гирад ва онҳоро наҷот диҳад ва тағйир диҳад ва онҳоро ба иродаи худ шакл диҳад ва онҳоро хизматгорони хушбахти ниёзҳои дигарон гардонад? Хушбахт аст он марде, ки дар овози Исо овози Худоро мешунавад ва ба он бо итоати фаврӣ ҷавоб медиҳад.
Мардум гуфта буданд: «Имрӯз мо чизҳои аҷибе дидем», вақте ки марди нотавонро диданд, ки бистари худро бардошта, бо пойҳои худ ба хонааш рафта, Худоро ҷалол медод; аммо онҳо чизи аҷибтареро диданд, вақте ки Левии тамаъкор, ки аз ҳаваси асосии худ озод шуда буд, Исоро пайравӣ кард ва бо диле, ки аз ҳиссиёти нав ва саховатманд лабрез буд, як гурӯҳи бузурги ҷамъоварандагони андоз ва дигаронро ба хонаи худ ҷамъ овард, то овозеро бишнаванд, ки ӯро озод карда буд. Ӯ ҷамъоварии шекелҳоро бас карда буд ва ба интихоби ҷонҳо оғоз карда буд. Бале, мӯъҷизаи бузургтаре бар Леви аз ҳамсояи фалаҷшудаи ӯ рух дод, зеро ин мӯъҷизаи ахлоқӣ ва рӯҳонӣ буд, ки табиати ӯро тағйир дод.
Миссияи Наҷотдиҳанда
Китобдорон ва фарисиён ғур-ғур карданд, аммо дили Наҷотдиҳанда шод шуд ва зиёфати Леви ба Ӯ имконият дод, ки файзи Худро эълон кунад ва миссияи Худро хабар диҳад.
«Онҳое, ки солим ҳастанд, ба табиб ниёз надоранд; балки онҳое, ки бемор ҳастанд. Ман на барои даъват кардани одилон, балки гуноҳкоронро ба тавба омадаам» (Луқо 5:31-32).
