Супоришҳое, ки ба Тимотиюс дода шудаанд
Супориши ин ҷо айбнома, иддао, иттиҳом ё маломат нест. Балки он як ӯҳдадорӣ аст, чунон ки афсари баландпояи ҳарбӣ ба сарбоз амр медод, ки шахс, чиз ё ҷойро назорат кунад. Ӯ вазифадор мешуд, ки онро бо ҷони худ муҳофизат кунад.
Павлус ба Тимотиюс бисёр супоришҳои дигар дода буд ва дар баъзе мавридҳо ин супоришҳо дода шуда буданд, то ӯ метавонад ба дигарон низ супориш диҳад. Ман танҳо ба баъзеи онҳо ишора мекунам:
«Чун ман ба Мақдуния мерафтам, аз ту хоҳиш кардам, ки дар Эфсӯс бимонӣ, то ба баъзеҳо амр фармоӣ, ки таълимоти дигарро наомӯзанд» (1 Тимотиюс 1:3).
- «Ин супоришро ба ту месупорам, эй писарам Тимотиюс, мувофиқи пешгӯиҳое, ки дар бораи ту шуда буданд, то ки ба воситаи онҳо ҷанги нек кунӣ» (1 Тимотиюс 1:18).
- «Ва ин чизҳоро супориш деҳ, то ки беайб бошанд» (1 Тимотиюс 5:7).
- «Ман туро дар ҳузури Худо ва Худованд Исои Масеҳ ва фариштагони мунтахаб амр медиҳам, ки ин чизҳоро бе тарафдорӣ риоя кунӣ ва ҳеҷ кореро бо ғараз накунӣ» (1 Тимотиюс 5:21).
- «Ман туро дар ҳузури Худо, ки ҳама чизро зинда мекунад, ва дар ҳузури Исои Масеҳ, ки дар назди Понтиюс Пилат шаҳодати нек дод, амр медиҳам» (1 Тимотиюс 6:13).
- «Ба сарватмандони ин дунё амр деҳ, ки мағрур набошанд ва ба сарватҳои ноустувор умед набанданд, балки ба Худои зинда, ки ба мо ҳама чизро фаровон медиҳад, то лаззат барем, умед банданд» (1 Тимотиюс 6:17).
- «Пас, ман туро дар ҳузури Худо ва Худованд Исои Масеҳ, ки зиндагон ва мурдагонро дар зуҳури худ ва Малакути худ доварӣ хоҳад кард, амр медиҳам» (2 Тимотиюс 4:1).
Мардони Худо
Супориши 1 Тимотиюс 6:11 ба ягона марде дар Аҳди Ҷадид дода шуда буд, ки «марди Худо» номида мешуд. Дар Навиштаҳо ҳафт марди Худо номбар шудаанд. Ҳар яке аз ин мардон бо як ё якчанд аз шаш чизе, ки дар ояти мо зикр шудаанд, фарқ мекарданд, гарчанде ки бешубҳа дар ҳаёти онҳо хусусиятҳои хуби дигар низ буданд. Мо метавонем ба худ хотиррасон кунем, ки марди Худо дар саҳна пайдо мешавад, вақте ки ба шараф ва ҳуқуқҳои Худо мушкилот пеш меояд, дар замони дуршавӣ ва таназзул.
Ин мардони Худо ва фазилати Масеҳро, ки дар ҳар яки онҳо равшантар зоҳир мешуд, баррасӣ кунед:
Мусо. «Ва ин баракатест, ки Мусо, марди Худо, пеш аз маргаш банӣ-Исроилро бо он баракат дод» (Такрори Шариат 33:1). Яке аз хусусиятҳои Масеҳ, ки дар Мусо хеле равшан зоҳир мешуд, фурӯтанӣ буд, фурӯтании Исои Масеҳ.
- Самуил. «Ва ӯ ба вай гуфт: «Инак, дар ин шаҳр марди Худое ҳаст, ва ӯ марди мӯҳтарам аст; ҳар чизе ки ӯ мегӯяд, ҳатман ба амал меояд; акнун биёед ба он ҷо равем; шояд ӯ роҳи моро нишон диҳад, ки ба куҷо равем» (1 Самуил 9:6). Самуил ҳамчун марди мӯҳтарам ва бошарафи Худо маълум аст, ки нишон медиҳад шарафи Масеҳро.
- Шамаё. «Аммо каломи Худо ба Шамаё, марди Худо, омад ва гуфт: «Ба Раҳабоом, писари Сулаймон, подшоҳи Яҳудо, ва ба тамоми хонадони Яҳудо ва Бинёмин, ва ба боқимондаи қавм бигӯ: «Худованд чунин мегӯяд: «Шумо набароед ва бо бародарони худ, банӣ-Исроил, ҷанг накунед; ҳар кас ба хонаи худ баргардад, зеро ин кор аз Ман аст». Пас, онҳо ба каломи Худованд гӯш доданд ва мувофиқи каломи Худованд баргаштанд» (1 Подшоҳон 12:22-24). Шамаё, марди Худо, ба таври возеҳ марди сулҳ буд, ки нишон медод сулҳи Исои Масеҳро.
- Илёс. «Ва ӯ боз сардори сеюми панҷоҳнафарро бо панҷоҳнафараш фиристод. Ва сардори сеюми панҷоҳнафар баромад ва омада, дар назди Илёс ба зону афтод ва аз ӯ илтимос кард ва гуфт: «Эй марди Худо, аз ту хоҳиш мекунам, ки ҷони ман ва ҷони ин панҷоҳ нафар хизматгорони ту дар назари ту азиз бошад» (2 Подшоҳон 1:13). Илёс нишон дод адолат ва инсофи Худоро.
- Элишоъ. «Ва ӯ ба шавҳараш гуфт: «Инак, ман мефаҳмам, ки ин марди муқаддаси Худост, ки ҳамеша аз назди мо мегузарад» (2 Подшоҳон 4:9). Элишоъ ҳамчун марди Худо нишон дод файз ва қудсияти Исои Масеҳро.
- Довуд. «Ва ӯ мувофиқи фармони Довуд, падараш, навбатҳои коҳинонро барои хидматашон ва левиёнро барои вазифаҳояшон таъин кард, то дар назди коҳинон ҳамду сано гӯянд ва хидмат кунанд, чунон ки вазифаи ҳар рӯз талаб мекард; дарбононро низ мувофиқи навбатҳояшон дар ҳар дарвоза таъин кард, зеро Довуд, марди Худо, чунин фармуда буд» (2 Вақоеънома 8:14). Довуд ҳамчун марди Худо нишон дод муҳаббат ва бахшиши Худоро.
- Тимотиюс. «Аммо ту, эй марди Худо, аз ин чизҳо бигурез ва аз паи адолат, худотарсӣ, имон, муҳаббат, сабр, фурӯтанӣ бирав» (1 Тимотиюс 6:11). «Тамоми Навиштаҳо аз илҳоми Худост ва барои таълим, барои сарзаниш, барои ислоҳ, барои тарбия дар адолат муфид аст, то ки марди Худо комил бошад ва барои ҳар кори нек комилан муҷаҳҳаз гардад» (2 Тимотиюс 3:16-17). Тимотиюс ҳамчун марди Худо шаҳодат дод вафодории Масеҳро.
Мисли мардони Худо
Пас аз он ки ба воситаи имон ва бар асоси хуни Исои Масеҳ бо Худо оштӣ шудем, мо бояд ҳаёти адолатро барои ҷалоли Ӯ пайгирӣ кунем. Худотарсӣ баъдӣ аст, ки Худоро дар ҳама чизе, ки мегӯем ё мекунем, дохил мекунад. Иродаи Худо бояд барҷаста бошад, иродаи Ӯ, шарафи Ӯ ва ҷалоли Ӯро ҷӯем. Имон сеюм аст, ки ба воситаи он мо Худоро хушнуд мекунем ва барои Ӯ корҳои бузург мекунем. Баъд аз имон муҳаббат аст. Муҳаббат файз, раҳмат ва шафқати Масеҳ дар амал аст. Баъдӣ сабраст, ки тобоварии Масеҳро ҳатто дар азоб ва намудҳои гуногуни мушкилот ифода мекунад. Ниҳоят, фурӯтанӣ нармӣ ва мулоимати Масеҳро нишон медиҳад.
Мисли мардони Худо мо бояд аз тамоми пуррагии ахлоқии Ӯ пур бошем ва онро нишон диҳем.
Ин чизҳои аъло ифодаи ҳаёти ҷовидонӣ мебошанд – ки худ насиби онҳоест, ки ба Писари Худо имон доранд. Ҳаёт аз они мост, чунон ки Павлус ба таври фаровон равшан кардааст. Аммо ба мо насиҳат дода мешавад, ки онро ба даст орем, зеро он ҳаёти вобаста аст – Масеҳ Сарчашма ва Мақсади он аст. Мо онро ба даст меорем, ки бо имон ба Ӯ ва ба ҳамаи он чизҳое, ки маркази худро дар Ӯ меёбанд, пайваст мешавем.
Мардони дунё фоидаи заминӣ ё ҳар қадаре, ки метавонанд ба мушти худ фишурда кунанд, ба даст меоранд. Мо ба ҳаёти ҷовидонӣ даъват шудаем; ва мо он ҳаётро ба даст меорем, ки аз паи ҳамаи он чизҳое меравем, ки аз нуқтаи назари амалӣ, онҳоро дар бар мегирад. —Ф. Б. Ҳоул (мутобиқшуда)
