Масеҳӣ ҳамчун посбон
Аз қаъри замин ба Ту фарёд кардам, эй Худованд; Худованд, овози маро бишнав! Гӯшҳои Ту ба овози илтиҷои ман бодиққат бошад. Агар Ту, Худованд, гуноҳҳоро қайд кунӣ, эй Худованд, кӣ истода метавонад? Аммо назди Ту бахшиш ҳаст, то ки аз Ту битарсанд. Ман Худовандро интизорам, ҷони ман интизор аст, ва ба каломи Ӯ умед дорам. Ҷони ман Худовандро бештар аз онҳое, ки субҳро интизоранд, интизор аст – Бале, бештар аз онҳое, ки субҳро интизоранд. —Забур 130:1-6 NKJV
Интизорӣ чандон осон нест. Ва интизорӣ корест, ки ҳамаи мо мекунем. Вақте ки ҷавон ҳастед, шумо интизори камолот ҳастед. Вақте ки «ман калонсол шудам!» шумо метавонед интизори кор, қаноатмандӣ аз кори худ бошед. Шояд шумо интизори муносибатҳои хуб бо оила ва атрофиёни худ бошед, ба издивоҷ ва бисёр чизҳои дигар умед доред. Шумо инчунин метавонед Худоро интизор шавед: интизори баракати Ӯ, умед ба ҷавоби дуо.
Интизори Худо будан шояд душвортарин кор бошад, аммо ин муҳимтарин кор аст, зеро Ӯ Сарчашмаи ҳама баракат, ҳама хушбахтии ҳақиқӣ, шодии ҳақиқӣ аст. Шоире, ки ин забурро навиштааст, чунин шахс буд. Ӯ чашми худро ба Худованд нигоҳ дошт, ҳатто дар шароити душвор. Забур 130 забори тавба ё эътироф аст, ва нависанда аз қаъри замин ба Худои баланд фарёд кард: «Худованд, овози маро бишнав! Гӯшҳои Ту ба овози илтиҷои ман бодиққат бошад» (оятҳои 1-2).
Ӯ барои бахшиши гуноҳҳо, барои раҳмат дар назардошти гуноҳҳояш даъват кард, ва ӯ дарк кард, ки ҳамаи инро назди Худои Худаш пайдо кардан мумкин аст. Назди Ӯ бахшиш ҳаст, то ки мо Ӯро эҳтиром кунем ва ба Ӯ хидмат кунем (ояти 4). Ин барои мо низ муҳим аст, зеро ин нуқтаест, ки ҳаёти мо ҳамчун масеҳӣ оғоз меёбад. Аммо, ин танҳо оғози ҳаёти нав аст. Ҳар як шахси наҷотёфта посбон шудааст – касе, ки ба Худо ва Каломи Ӯ умед дорад. Мо якҷоя интизори Писари Худо аз осмон ҳастем, ки Худо «аз мурдагон эҳё кард, яъне Исо, ки моро аз хашми оянда наҷот медиҳад» (1 Таслӯникиён 1:10).
Ӯ дар ҷои аввал ҳамчун Ситораи дурахшони субҳ (Ваҳй 22:16) барои Калисо меояд, то онро ба ҷалоли Худ муаррифӣ кунад, ва сипас Ӯ бо худ ҳамчун Офтоби Адолат (Малокӣ 4:2) пайдо мешавад, то боқимондаи имондори Исроилро наҷот диҳад ва ҷаҳонро дар адолат доварӣ кунад. Ӯ «зуд меояд» (Ваҳй 22:7,12,20). Биёед ба ин ваъда устувор бошем.
Посбонони деворҳои Ерусалим бояд аз фалокат ва хатари наздик огоҳ мекарданд. Мо инро мунтазам дар номаҳои Аҳди Ҷадид низ мебинем, зеро ҳаввориён ба рушди нодуруст дар ҷаҳон ва дар масеҳият ишора мекунанд. Аммо чизи асосӣ ин аст, ки ҳар яки мо посбон шавем, касе, ки воқеан ба Худованд умед дорад. Назди Ӯ наҷоти фаровон аст, дар ҳоле ки кӯмаки инсонӣ ноумед мекунад.
Посбон, шаб чӣ шуд?
Ӯ аз Сеир ба ман фарёд мекунад: «Посбон, шаб чӣ шуд? Посбон, шаб чӣ шуд?» Посбон гуфт: «Субҳ меояд, ва шаб низ. Агар пурсидан хоҳӣ, бипурс; баргард! Бозгард!» —Ишаъё 21:11-12Инро аввал бидонед: ки дар рӯзҳои охир масхарабозон меоянд, ки мувофиқи шаҳватҳои худ рафтор мекунанд ва мегӯянд: «Ваъдаи омадани Ӯ куҷост? Зеро аз замоне ки падарон хоб рафтанд, ҳама чиз мисли аввали офариниш идома дорад.» —2 Петрус 3:3-4
Посбон, шаб чӣ шуд? Ин савол эҳтимол масхараомез аст, чунон ки мо дар 2 Петрус мебинем. Зеро Эдом – Эсов, бародари дугоники Яъқуб (Ҳастӣ 25:30) – «шахси бешарм» буд (Ибриён 12:16). Ӯ рамзи инсони бе Худо аст, ки Каломи Худо ва ваъдаҳои боэътимоди Ӯро ба назар намегирад. Ҷавоби пайғамбар ба масхарабозон ин буд: Субҳ меояд, аммо аввал шаби дуршавӣ ва доварӣ бар бадкорон меояд (ниг. 2 Таслӯникиён 2:3-12).
Субҳ меояд, ва шаб низ
Шаб бар ин ҷаҳони гунаҳкор ва бар Калисои ноком меафтад, ки хусусиятҳои Бобили Бузургро нишон медиҳад (Ваҳй 17). Шаб низ меояд, мегӯяд пайғамбар Ишаъё. Субҳ барои ҳамаи онҳое, ки воқеан ба Каломи Худо эътимод доранд ва даъвати посбононро қабул мекунанд, омадааст ва хоҳад омад. Масеҳ ҳамчун Офтоби Адолат пайдо мешавад ва Ӯ салтанатро ба Исроил бармегардонад (Малокӣ 4:1-3; Луқо 1:32-33,78-79). Аммо, онҳое, ки гӯш карданро рад мекунанд, дар шаби доварӣ нобуд мешаванд.
Петрус дар номаи дуюми худ бо ҷавоби Ишаъё розӣ шуд. Одамон бозгашти наздики Масеҳро масхара мекунанд, аммо Ӯ ҳатман меояд, то заминро дар адолат доварӣ кунад.
Доварии Тӯфон
Петрус ба мо оқибатҳои ҳамаҷонибаи тӯфонро дар замони Нӯҳ хотиррасон кард, «ки бо он ҷаҳони онвақта нобуд шуд, зеро бо обғарқ шуд» (2 Петрус 3:6). Аммо ҷаҳони ҳозира бо ҳамон калом нигоҳ дошта шудааст ва «барои оташ то рӯзи доварӣ ва ҳалокати одамони бехудо нигоҳ дошта шудааст» (ояти 7).
«Худованд дар бораи ваъдаи Худ суст нест, чунон ки баъзеҳо сустиро меҳисобанд, балки нисбат ба мо сабур аст, намехоҳад, ки касе нобуд шавад, балки ҳама ба тавба оянд» (ояти 9).
Шаб хеле гузаштааст
Ҳавворӣ Павлус дар замони навишта шудани Аҳди Ҷадид посбон буд. Ӯ ба имондорони Рум дар бораи омадани рӯзи Масеҳ чунин навишт:
Ва инро бикунед, вақтро дониста, ки акнун вақти он расидааст, ки аз хоб бедор шавем; зеро акнун наҷоти мо наздиктар аст аз он вақте ки мо бори аввал имон овардем. Шаб хеле гузаштааст, рӯз наздик аст. Аз ин рӯ, биёед корҳои торикиро дур кунем ва зиреҳи нурро ба бар кунем. Биёед дуруст рафтор кунем, чунон ки дар рӯз, на дар айшу ишрат ва мастӣ, на дар зино ва шаҳват, на дар низоъ ва ҳасад. Аммо Худованд Исои Масеҳро ба бар кунед, ва барои ҷисм ҳеҷ гуна тадбир набинед, то шаҳватҳои онро иҷро кунед. —Румиён 13:11-14
Шаб хеле гузаштааст ва рӯз наздик аст. Наҷоти комил дар Масеҳ барои ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ имон овардаанд, омода аст, ки ошкор шавад. Аз ин рӯ, мо бояд чунон ки дар рӯз рафтор кунем ва аслиҳаи нурро ба бар кунем: имон, муҳаббат ва умед (1 Таслӯникиён 5:4-11). Мо бояд «дар навгонии ҳаёт рафтор кунем» (Румиён 6:4) ва худро бо Масеҳ пӯшонем. Мо бояд «Худованд Исои Масеҳро ба бар кунем» (Румиён 13:14) ва аз паи Ӯ равем.
Рӯз наздик аст
Ӯ аввал ҳамчун Ситораи дурахшон ва субҳ меояд. Ӯ ҳамаи худро ба худ мегирад ва ба онҳо имкон медиҳад, ки дар ҷалоли осмонии Ӯ шарик шаванд (2 Петрус 1:19-21; Ваҳй 2:28, 3:10-11, 22:16-17,20). Пас аз ҷашн гирифтани зиёфати арӯсии Барра дар осмон (19:6-9), Ӯ бо худ дар ҷалол ва бузургӣ ҳамчун Офтоби Адолат пайдо мешавад.
Он гоҳ рӯзи нав барои ҷаҳон ва барои тамоми офариниш фаро мерасад. Ин рӯзи салтанати Масеҳ, ҳукмронии оммавии Ӯ барои 1000 сол аст (20:4). Доварии Ӯ бар қисми муртади Исроил, ки аз Антихрист пайравӣ кардааст, ва бар миллатҳои бутпараст, ки бар зидди Худованд ва бар зидди Подшоҳи тадҳиншудаи Ӯ қасд кардаанд, хоҳад афтод (Ваҳй 19:11-16; ниг. Забур 2).
Шитоб кун, эй Маҳбуби ман, ва мисли оҳу ё шохи ҷавон дар кӯҳҳои хушбӯй бош. —Суруди Сулаймон 8:14Ӯ, ки ба ин чизҳо шаҳодат медиҳад, мегӯяд: «Албатта, ман зуд меоям.» Омин. Ҳатто ҳамин тавр, биё, Худованд Исо! —Ваҳй 22:20
Шаб хеле гузаштааст, ва рӯз наздик аст: Ҳеҷ нишонае барои ҷустуҷӯ нест; Ситора дар осмон аст; Пас шодӣ кунед, эй муқаддасон, ин фармони Худованди шумост; Шодӣ кунед, зеро омадани Исо наздик аст.
Чӣ рӯзе хоҳад буд, вақте ки Наҷотдиҳанда пайдо мешавад! Чӣ қадар хуш омадед ба онҳое, ки дар салиби Ӯ шарик буданд! Он гоҳ тоҷи бефано аз они онҳо хоҳад буд, Ҷуброни бой барои азоб ва талафот.
Талафот дар ин ҷаҳон чӣ аст, вақте ки бо он рӯз муқоиса карда мешавад, Ба ҷалоле, ки он гоҳ аз осмон ошкор хоҳад шуд? «Наҷотдиҳанда меояд,» метавонанд халқи Ӯ бигӯянд; «Худованд, ки мо Ӯро интизорем, Офтоб ва Сипари мост.» —Томас Келли (1769–1854)
