Ин гуфтаи як нависандаи қадим аст: «Қудрати масеҳӣ дар он аст, ки ҳамеша, танҳо, доимо бо некӣ машғул бошад.» Ин ҳамон чизест, ки мо дар Филиппиён 4:8 ба он даъват шудаем,
«Ниҳоят, эй бародарон, ҳар чизе ки рост аст, ҳар чизе ки ростқавл аст, ҳар чизе ки одилона аст, ҳар чизе ки пок аст, ҳар чизе ки зебост, ҳар чизе ки обрӯи нек дорад; агар ягон фазилат бошад ва агар ягон ситоиш бошад, дар бораи ин чизҳо фикр кунед.»
Мо беихтиёр ба он чизе ки бо он машғулем, монанд мешавем. Мо аз фикрҳои худ шакл мегирем. Чӣ тавре ки инсон «дар дили худ фикр мекунад, ҳамон тавр аст.»
Хушбахтӣ аст, ки бо ҳама чизе ки аз Худост ва бо он чизе ки мувофиқи Каломи Ӯст, машғул бошем. Роҳи Худованд Исо, ки дар саҳифаҳои Инҷил тасвир шудааст, пеш аз ҳама бояд таваҷҷӯҳи моро ҷалб кунад. Ӯ «мавзӯи доимӣ барои мулоҳизаҳои баландтарини мост.»
Он гоҳ ҳама чизе ки аз Ӯ дар ҳаммасеҳиёни мост, метавонад мавзӯи мулоҳизаи судманд бошад, мо аз дидани чизе аз Худаш, ки дар ҳар яки аз они Ӯ зоҳир мешавад, лаззат мебарем ва ҳар чизеро, ки дар онҳо дар Исои Масеҳ аст, эътироф мекунем.
