Мо бояд ҳоло яке аз оқибатҳои даҳшатноки гуноҳро баррасӣ кунем.
Гуноҳ инсонро нотавон кардааст. Мо на танҳо ба ғуломии гуноҳ афтодаем (чунон ки ҳангоми баррасии наҷот дидем), балки мо комилан беқувват ҳастем, ки Худоро хушнуд созем ё ба Ӯ хидмат кунем. Аммо махлуқ бояд ҳамеша (дар доираи имкониятҳои худ) ба Офаридгори худ комилан хидмат кунад.
Пас, мо бояд қудрат дошта бошем, ки ҳам моро аз фалаҷи дохилие, ки гуноҳ ба вуҷуд овардааст, раҳо кунад ва ҳам моро қодир созад, ки дар иҷрои иродаи Худо аз ҳолатҳои беруна дуруст гузарем. Мо ин қудратро тавассути сукунати Рӯҳи Худо ба даст меорем.
Ваъдаи қудрати Рӯҳулқудс
Шояд чизи камтаре кофӣ мебуд, аммо Худо ба таври аҷибе Рӯҳи Муқаддаси Худро ба мо дод. Вақте ки Масеҳи эҳёшуда қариб буд, ки ба ҷалол баргардад, Ӯ ба шогирдонаш гуфт: «Шумо қудрат хоҳед гирифт, вақте ки Рӯҳулқудс бар шумо нозил шавад, ва шумо шоҳидони Ман хоҳед буд» (Аъмол 1:8). Чунон ки дар Аъмол 2 дида мешавад, ин ваъда 10 рӯз пас дар рӯзи Пантикост иҷро шуд.
Мо дидем, ки Ҳизқиёл 36, 37 дар бораи кори таваллуди нав ва эҳё, ки дар боқимондаи Исроил дар рӯзи оянда барои омода кардани онҳо ба баракати ҳазорсола анҷом дода мешавад, пешгӯӣ мекунанд. Ҳар ду боб инчунин тӯҳфаи Рӯҳулқудсро зикр мекунанд: «Ман Рӯҳи Худро дар шумо хоҳам гузошт, ва шуморо водор хоҳам кард, ки аз рӯи қонунҳои Ман рафтор кунед, ва шумо фармонҳои Маро риоя хоҳед кард ва онҳоро иҷро хоҳед кард (36:27)… ва Рӯҳи Худро дар шумо хоҳам гузошт, ва шумо зинда хоҳед шуд» (37:14). Дар натиҷа, дар Исроил ҳаёти рӯҳонӣ хоҳад буд, ки худро дар итоати фаъол ба иродаи Худо ифода хоҳад кард. Онҳо мехоҳанд, ки чунон ки Худо фармон медиҳад, амал кунанд. Ҳамин чиз дар охири Юил 2 пешгӯӣ шудааст, ки Петрус дар рӯзи Пантикост иқтибос оварда, гуфт, ки он чизе ки дар миёни онҳо рух дода буд, намунаи он чизест, ки Юил пешгӯӣ карда буд.
Аммо, тӯҳфаи Рӯҳулқудс дар Пантикост пуррагӣ ва доимӣ дошт, ки дар замонҳои Аҳди Қадим ҳеҷ гоҳ дар назар набуд. Таваллуди нав аз ҷониби Рӯҳулқудс ба вуҷуд омадааст ва он ба мо табиати наверо медиҳад, ки дар хислати аслии худ рӯҳ аст (Юҳанно 3:6).
Он чизе ки аз амали Рӯҳулқудс ба вуҷуд омадааст, аз табиати Худи Ӯст. Аммо таваллуди навро бояд аз сукунати Рӯҳулқудс дар одамоне, ки аллакай аз нав таваллуд шудаанд, фарқ кард, ки ин дар Пантикост рух дод. Инчунин қайд кунед, ки қудрат бо Рӯҳулқудс шахсан дар бадани имондор сукунат кардан алоқаманд аст, на бо табиати наве, ки аз ҷониби Рӯҳулқудс ба вуҷуд омадааст. Ба Румиён 7:7-8:4 нигаред.
Наҷот аз фалаҷи дохилӣ
Дар Румиён 7, мо таҷрибаи касеро мебинем, ки аз нав таваллуд шудааст, зеро ӯ «инсони ботинӣ (ки) аз қонуни Худо лаззат мебарад» (ояти 22) дорад. Дар натиҷа, ӯ чизҳои некро мехоҳад, аммо мебинад, ки наметавонад онро амалӣ кунад. Танҳо вақте ки ӯ Наҷотдиҳандаро дар «Исои Масеҳ Худованди мо» (ояти 25) пайдо мекунад ва «қонуни (назорати) Рӯҳи ҳаёт дар Исои Масеҳро» (8:2) медонад, ӯ қудрат дорад, ки «қонуни (назорати) гуноҳ ва маргро» (8:2) мағлуб кунад ва чизҳоеро, ки қонун ба таври одилона талаб мекард, иҷро кунад (8:4). Қудрати наҷотбахш танҳо дар Масеҳ ва дар Рӯҳи Муқаддаси Ӯ ёфт мешавад.
Оятҳои боло ба мо қудратеро нишон медиҳанд, ки моро аз фалаҷи дохилие, ки гуноҳ ба вуҷуд меорад, наҷот медиҳад. Ин наҷот бояд пеш аз он ки мо дар шаҳодат ба Худованди эҳёшудаи худ бо қудрат қайд карда шавем, биёяд. Ба Аъмол 1:8 ва Луқо 24:49 нигаред. Мо бояд дар хотир дошта бошем, ки ҳатто ҳамчун муқаддасон, мо қудрати аслиро надорем.
Баръакс, тамоми қудрат барои мо дар шахси Рӯҳулқудс меояд, ки ба мо дода шудааст. 11 марде, ки Худованди эҳёшуда дар Луқо 24:49 бо онҳо сухан гуфт, ҳаввориён буданд, ки баъдтар бар онҳо асоси Калисо сохта шуд. Пештар, дар онҳо кори пурқудрати Рӯҳулқудс буд, ва зиёда аз се сол онҳо махсусан аз ҷониби Худованд Худаш таълим гирифта буданд. Аммо ҳеҷ яке аз ин чизҳо ба онҳо қудрат надод. Ҳарчанд онҳо барои оғози кори бузурги шаҳодати худ сахт мехостанд, онҳо наметавонистанд ин корро кунанд, то даме ки Рӯҳулқудс Худаш барои сукунат дар онҳо дода шуд. Онҳо то он вақт ҳеҷ гоҳ дар бораи Худованди эҳёшуда шаҳодат надоданд. Аммо фавран пас аз сукунати Рӯҳ, даҳони онҳо бо натиҷаҳои бузург ва аҷиб кушода шуд.
Сукунат ва пуршавии Рӯҳулқудс
Дар Пантикост, шогирдон на танҳо аз ҷониби Рӯҳулқудс сукунат карда шуданд, балки аз Ӯ пур шуданд (Аъмол 2:4). Аз Рӯҳулқудс пур шудан маънои онро дорад, ки дар дохили имондор ҳеҷ қуввае иҷозат дода намешавад, ки ба қудрати Рӯҳ муқобилат кунад ё монеъ шавад. Ин пуршавии Рӯҳ доимӣ нест, чунон ки сукунати Ӯст, зеро Петрус боз дар Аъмол 4:8 ва боз дар Аъмол 4:31 аз Рӯҳ пур шуд. Вақте ки Рӯҳулқудс ба ин тариқ имондорро пур мекунад, гӯшти имондор (табиати кӯҳна) доварӣ шуда ва ором карда шудааст. Қудрати Рӯҳ пас муқовиматнашаванда аст. Стефан инро тасвир мекунад. Аз Рӯҳулқудс пур буда, ӯ «пур аз имон ва қудрат» буд ва мухолифони ӯ «наметавонистанд ба ҳикмат ва Рӯҳе, ки ӯ бо он сухан мегуфт, муқобилат кунанд» (Аъмол 6:8-10). Аз сабаби он ки бо сухан ба ӯ муқобилат карда натавонистанд, онҳо зӯроварӣ карданд ва ӯро сангсор карданд, ба ин васила «маъбади» Рӯҳулқудсро нобуд карданд.
Таърихи Калисои ибтидоӣ, чунон ки дар Аъмол сабт шудааст, нишон медиҳад, ки пуршавии Рӯҳулқудс танҳо баъзан рух медод, ҳатто бо Ҳаввориён. Аммо, ҳоло ҳамаи масеҳиён дар Эфсӯсиён 5:18 ташвиқ карда мешаванд, ки «аз Рӯҳ пур шаванд», ва ин ба таври аҷибе бо «аз шароб маст шудан» муқоиса карда мешавад. Вақте ки шароб аз ҳад зиёд нӯшида мешавад, он назорати шахсро ба даст мегирад ва ӯро аз худ берун мекунад. Чунин амал аз Шайтон аст ва бад аст. Аммо, Рӯҳулқудс низ метавонад шахсро комилан назорат кунад ва ӯро аз худ берун кунад, аммо ба тавре ки илоҳӣ ва нек аст. Дар ин ҷо дар Эфсӯсиён 5:18, некии бузург бо бадии бузург муқоиса карда мешавад. Пас, агар касе аз Рӯҳ пур шавад, пас, албатта, ҳама чизе, ки Худи Ӯ ва аз Ӯ нест, истисно карда мешавад. Барои чизҳои дигар ҷой намемонад.
Монеаҳо ба қудрати Рӯҳ
Инҳо чизҳои дигар (ки аксар вақт фикрҳои моро пур мекунанд ва вақт ва энергияи моро сарф мекунанд) мебошанд, ки моро аз доштани қудрате, ки мо барои шаҳодат ва хидмат мехоҳем, бозмедоранд. Ин чизҳои дигар на танҳо чизҳои бад, балки бисёр чизҳои ночиз ва бефоида мебошанд, ки мо аксар вақт ба онҳо ҷалб мешавем. Аз ин рӯ, мо мехонем: «Рӯҳи Муқаддаси Худоро ғамгин накунед» (Эфсӯсиён 4:30). Агар мо Ӯро ғамгин кунем, мо ҳузури сукунати Ӯро аз даст намедиҳем, зеро оят идома медиҳад: «ки бо Ӯ шумо то рӯзи наҷот мӯҳр карда шудаед». Аммо, то даме ки мо Ӯро ғамгин карданро идома медиҳем, мо бисёр фоидаҳои ҳузури Ӯро, ба монанди қудрати рӯҳонӣ ва шодии рӯҳонӣ, аз даст медиҳем. Баъзе аз чизҳое, ки Ӯро ғамгин мекунанд, бадбинӣ, талхӣ, хашм, ғазаб, садо ва сухани бад мебошанд (ояти 31). Азбаски ин чизҳо аксар вақт дар мо дида мешаванд, аҷиб аст, ки қудрати Ӯ умуман зоҳир мешавад!
Қудрати Рӯҳулқудс дар хидмати Павлус
Ҳавворӣ Павлус даъват ва наҷот дода шуд, то ки ӯ барои мо намунае бошад, ки пайравӣ кунем (1 Тимотиюс 1:16). Аз ин рӯ, мо метавонем бубинем, ки чӣ тавр Рӯҳулқудс бояд дар мо кор кунад, бо назардошти он ки чӣ тавр қудрати Рӯҳулқудс дар ҳаёти хидмат ва шаҳодати Павлус кор мекард. Хидмати ӯ доираи ғайриоддӣ дошт. Дар давоми тақрибан 25 сол, ӯ одамонро дар садҳо ҳазор милҳои мураббаъ башорат дода буд, ки пиёда бо савори баъзан дар киштӣ ё дар ҳайвон сафар мекард. Воқеан як кори мӯъҷизавӣ! Ин танҳо имконпазир буд, зеро ӯ аз ҷониби Рӯҳулқудс нерӯманд карда шуда буд.
Соддагии мавъиза
1 Қӯринтиён 2:1-5 соддагии мавъизаи ӯро нишон медиҳад. Ҳама ороишоти танҳо инсонӣ партофта шуданд, то ки далели марказии салиби Масеҳ равшантар ошкор карда шавад. Мавъизаи ӯ бо «намоиши Рӯҳ (Муқаддас) ва қудрат» қайд карда шуд, то ки имони онҳое, ки паёми ӯро қабул карданд, на дар «ҳикмати одамон, балки дар қудрати Худо» истода бошад.
Қудрати ҳаётбахш
2 Қӯринтиён 3:1-6 ва 4:1-7 ба мо қудрати ҳаётбахши хидмати Павлусро нишон медиҳанд. Табдилшудагони ӯ «номаи (мактуби) Масеҳ… навишташуда… бо Рӯҳи Худои зинда» буданд, зеро «Рӯҳ ҳаёт медиҳад». Ҳам ҳаёт ва ҳам нур дар ин порча алоқаманданд, зеро Павлус мегӯяд: «нури дониши ҷалоли Худо дар чеҳраи Исои Масеҳ [тавассути] зарфҳои гилин [медурахшад], то ки аълои қудрат аз Худо бошад, на аз мо».
Аслиҳаи рӯҳонӣ
2 Қӯринтиён 10:1-6 ва Эфсӯсиён 6:12-18 ба мо қудрат ва зарурати аслиҳаи рӯҳониро дар муноқишаҳои хашмгини Инҷил нишон медиҳанд. Қудратҳои шайтонӣ худро дар ақли инсонӣ мустаҳкам кардаанд ва қалъаҳои мантиқи инсонӣ ва фикрҳои баландро ташкил додаанд, ки онҳоро танҳо бо аслиҳаи рӯҳонии Рӯҳулқудс сарнагун кардан мумкин аст.
Меваҳои рӯҳонӣ
1 Таслӯникиён 1 ва 2 ба мо тасвири зебое аз меваҳои рӯҳонӣ, ки дар ҳаёт ва хислатҳои имондорони нав дида мешаванд, вақте ки Инҷил «на… танҳо бо сухан, балки бо қудрат, ва бо Рӯҳулқудс, ва бо итминони зиёд» (1:5) меояд, медиҳанд. Дар ҳоле ки онҳо ба Худои зинда ва ҳақиқӣ хидмат мекарданд ва Писари Ӯро аз осмон интизор буданд, имондорони Таслӯникиён пайравони Худованд, намуна барои дигар имондорон ва мавъизагарони Каломе буданд, ки онҳоро наҷот дода буд.
Сабр ва муҳаббат
Ниҳоят, 2 Тимотиюс 1 Рӯҳулқудсро ҳамчун қудрат барои сабр ва муҳаббат нишон медиҳад – Рӯҳ бо «рӯҳ…и қудрат, ва муҳаббат, ва ақли солим» (ояти 7) тавсиф мешавад, то ки имондор қодир бошад, ки «шарики азобҳои Инҷил мувофиқи қудрати Худо» (ояти 8) бошад. Имондор инчунин қодир аст, ки «бо Рӯҳулқудс, ки дар мо сукунат дорад», амонати неки ҳақиқатро, ки ба ӯ супурда шудааст, нигоҳ дорад (ояти 14).
Чунон ки дар боло мебинем, мо метавонем ба таври ҳақиқӣ бигӯем, ки тӯҳфаи Худои Рӯҳулқудс, инчунин тӯҳфаи Писари Ӯ, ҳарду ногуфтанӣ ҳастанд (2 Қӯринтиён 9:15).
Мӯъҷизаҳо ва намоиши қудрати Худо
Ҳоло, баъзе одамон бовар доранд, ки азбаски Худо тағйирнопазир аст ва азбаски қудрати Рӯҳулқудс дар оғози масеҳият хеле бузург буд ва дар аломатҳо ва мӯъҷизаҳо зоҳир мешуд, ҳамаи ин бояд имрӯз дида шавад. Худо воқеан тағйирнопазир аст, аммо ин маънои онро надорад, ки Ӯ наметавонад тарзи муносибати Худро бо одамон, мувофиқи ҳикмати Худаш, барои мувофиқат ба ҳолатҳои тағйирёбанда тағйир диҳад. Ӯ ин корро дар гузашта кардааст.
Намоиши қудрати Ӯ дар мӯъҷизаҳо ҳеҷ гоҳ доимӣ набудааст. Дар асл, мӯъҷизаҳо танҳо дар се замон дар таърихи инсон дида шудаанд (ки дар маҷмӯъ тақрибан 300 солро дар бар мегирифт, Муҳаррир). Мӯъҷизаҳо бори аввал вақте дида шуданд, ки Худо, тавассути Мусо, дахолат кард, то Исроилро аз Миср ба Фаластин барорад ва низоми Қонунро оғоз кунад. Мӯъҷизаҳо бори дигар тақрибан 500 сол пас вақте дида шуданд, ки Худо тавассути Илёс ва Элишоъ дахолат кард, то Исроилро ба қонуни шикаста баргардонад ва аз некии Худаш шаҳодат диҳад. Мӯъҷизаҳо барои 900 соли дигар дида нашуданд, то даме ки Худо дар Масеҳ дахолат кард ва баъд аз он Калисоро тавассути Ҳаввориён ташкил дод. Қариб ҳеҷ мӯъҷизае дар дигар замонҳо анҷом дода нашуд. «Юҳанно (Таъмиддиҳанда) ҳеҷ мӯъҷизае накард» (Юҳанно 10:41). Ӯ танҳо пеш аз оғози замони сеюми бузурги мӯъҷизавӣ дар робита бо Масеҳ зиндагӣ мекард.
Бар хилофи эътиқоди маъмул, ин аломатҳои мӯъҷизавӣ воқеан намоиши бузурги қудрати Худо набуданд, зеро онҳо танҳо барои замин, барои муддате муассир буданд. Масалан, дар Аъмол 9, Эней шифо ёфт ва Доркас аз мурдагон эҳё шуд, аммо ҳардуи онҳо чанд сол пас мурданд ва мӯъҷизаҳо гӯё ҳеҷ гоҳ набуданд. Аммо Аъмол 9 бо табдили Шоул аз Тарсус оғоз меёбад. Ҳамсафарони ӯ аз ҳайрат безабон монданд, ҳарчанд онҳо мӯъҷизаро нафаҳмиданд. Ин, албатта, як мӯъҷизаи бузурги рӯҳонӣ буд, ки то ҳол ба тамоми ҷаҳон таъсир мерасонад.
Дар асл, ҳар як табдили ҳақиқӣ як мӯъҷизаест, ки то абад боқӣ мемонад ва ин мӯъҷизаҳои бузург ҳар рӯз рух медиҳанд. Мавъизаи муосир ва набудани қудрат
Мавъизаи Павлус қудрати Рӯҳулқудсро нишон дод. Мутаассифона, мо наметавонем дар бораи аксари мавъизаҳои муосир ба ин тариқ сухан гӯем. Далел ин аст, ки бисёре аз мавъизаҳои муосир бо ҳамон чизҳое тавсиф мешаванд, ки Павлус аз онҳо худдорӣ мекард, то мавъизаи ӯ дар қудрати Рӯҳулқудс бошад. Ӯ аз ҳама беинсофӣ, аз ҷумла муносибати фиребандаи Каломи Худо (2 Қӯринтиён 4:2), инчунин чизҳои ба истилоҳ мӯътабар, ба монанди аълои сухан ва ҳикмати инсонӣ (1 Қӯринтиён 2:1-5) даст кашид.
Аммо, ҳатто вақте ки Калом имрӯз ба таври содиқона бидуни истифода аз усулҳои инсонӣ мавъиза карда мешавад, ба назар мерасад, ки ҳанӯз ҳам набудани қудрат вуҷуд дорад. Эфсӯсиён 4:30 ва 1 Таслӯникиён 5:19 метавонанд ба мо дар фаҳмидани сабаб кӯмак кунанд. Аксар вақт Рӯҳулқудс аз ҳаёт, рафтор ва муносибати хизматгор ғамгин мешавад, ва аз ин рӯ, дар коре, ки ӯ мекунад, меваи кам аст. Ҳатто вақте ки ин тавр нест, Рӯҳулқудс ҳанӯз ҳам аз ҳолати умумии паст дар байни масеҳиён ғамгин мешавад. Ғайр аз ин, Рӯҳулқудс бо ҷорӣ кардани созмонҳои инсонӣ (чунон ки имрӯз дар ҳамаи мазҳабҳо дида мешавад, Муҳаррир) хомӯш карда мешавад (хунук карда мешавад), ки ба амали озоди Ӯ дар байни халқи Худованд иҷозат намедиҳад. Боз ҳам, дар байни бисёре аз онҳое, ки худро хизматгорони Худо меноманд, беимонии афзоянда вуҷуд дорад, ба тавре ки онҳо қариб ҳар як ҳақиқатеро, ки ба онҳо ваъда дода шудааст, инкор ва масхара мекунанд. Ҳамин тариқ, Рӯҳулқудс дар миёнаи он чизе ки худро калисои масеҳӣ меномад, ғамгин ва хомӯш карда мешавад, ва танҳо ин далел боиси боздоштани Ӯ аз ҳар гуна намоиши бузурги қудрати Ӯ мегардад.
Аммо, Рӯҳулқудс ҳанӯз ҳам кор мекунад ва одамон табдил меёбанд ва баракат мегиранд, ҳарчанд кори Ӯ ба таври оромтар ва камтар намоёнтар аз рӯзҳои аввали Ҳаввориён идома дорад.
Қудрат барои пирӯзӣ дар ҳаёти мо
Қудрат барои пирӯзӣ дар ҳаёти мо ба мисли қудрат барои хидмат муҳим аст. Мо метавонем қудрати пирӯзиро тавассути рафтор дар Рӯҳ (Ғалотиён 5:16) таҷриба кунем. Эфсӯсиён 1:13 мегӯяд, ки Рӯҳулқудс ба мо вақте дода шуд, ки мо Инҷилро барои наҷоти худ бовар кардем. Пас аз имон овардан, Рӯҳулқудс моро ҳамчун моли Худо қайд мекунад (мӯҳр мекунад). Аммо баъд мо бояд дар Рӯҳ рафтор кунем – Ӯ бояд Сарчашмаи амалӣ ва воқеӣ ва Энергияи ҳаёт ва фаъолиятҳои мо бошад. Роҳ рафтан яке аз аввалин фаъолиятҳои мо ҳамчун кӯдак аст, аз ин рӯ Худо онро ҳамчун ифодаи маҷозӣ барои ҳамаи фаъолиятҳои мо истифода мебарад. Фикрҳо, сухан ва амалҳои мо бояд таҳти назорати Рӯҳулқудс бошанд. Танҳо пас мо хоҳишҳои ҷисм, табиати кӯҳнаи худро иҷро нахоҳем кард (Ғалотиён 5:17).
Рӯҳулқудс қудрати баландбардорандаеро дорад, ки аз кашиши поёнии ҷисм хеле бузургтар аст, ва мо метавонем ин қудратро таҷриба кунем, агар мо дар Ӯ рафтор кунем. Ҳамаи Ғалотиён 5:13-26-ро хонед.
Чӣ тавр дар Рӯҳ рафтор кардан
Чӣ тавр мо дар Рӯҳ рафтор мекунем? Ғалотиён 6:7-9-ро хонед. Ҳаёти ҳаррӯзаи мо аз кишту ҳосил иборат аст, гӯё ки мо ҳар рӯз бо як сабади тухмӣ дар ҳар китф берун меравем. Мо метавонем як даст ба сабади ҷисм гузорем ва ба ҷисм кишт кунем, ё дасти дигарро ба сабади Рӯҳ гузорем ва ба Рӯҳ кишт кунем. Ба ибораи дигар, мо метавонем ба чизҳое, ки танҳо ҷисмро қонеъ мекунанд, таслим шавем ва онҳоро иҷро кунем, ё худро ба чизҳои Рӯҳулқудс бахшем ва тухмҳоеро кишт кунем, ки барои ҷалоли Худо самаровар хоҳанд буд.
Худо ин корро барои мо намекунад. Мо худамон ин корро мекунем! Тамоми рӯз, мо яке аз ин дуро мекунем. Дасти худро пайваста ба кадом сабад мегузоред?
Сирри рафтор дар Рӯҳ ин радди қатъии сабади ҷисм ва истифодаи қатъӣ ва фаъоли сабади Рӯҳ аст! Аммо, мо бисёр масеҳиёнро мебинем, ки
