ҚИССАИМАВЛУДАЗ ХУДИ ОҒОЗ АЗ ХУДИ ОҒОЗ
Худо безамон аст, бе оғоз ва бе поён. Ӯ «дар абадият зиндагӣ мекунад» (Ишаъё 57:15);
- Ӯ ҳамеша ҳаст, «аз азал то абад» (Забур 90:2).
Офариниш
Рӯзе ин Худои бепоён як ҳубоби хурд ва нозукеро офарид, ки онро Замон номид ва онро дар бепоёнии абадият шино кард. Ин заминаи кори аҷибтарин ва бузургтарини Ӯ хоҳад буд (Ҳастӣ 1:1-2:3). Ӯ дар он ҳубоб як мард ва як занро офарид ва Ӯ фуруд омад, то аз муошират бо онҳо лаззат барад. Ва онҳо якҷоя аз вақтҳои хуб ва сӯҳбатҳои ҳаяҷонбахш лаззат мебурданд.
Дар дохили ҳубоби хурди онҳо Худо муҳити идеалиро офарид, биҳиштеро, ки бо ҳар гуна лаззат ва роҳат таъмин шуда буд:
«Ва Худованд Худо дар шарқ, дар Адан, боғе шинонд; ва дар он ҷо мардеро, ки офарида буд, гузошт. Ва Худованд Худо ҳар гуна дарахтонро аз замин баровард – дарахтоне, ки ба чашм писанд ва барои хӯрок хуб буданд. Дар миёнаи боғ дарахти ҳаёт ва дарахти дониши неку бад буданд. Дарёе, ки боғро об медод, аз Адан ҷорӣ мешуд ... Худованд Худо мардро гирифт ва ӯро дар боғи Адан гузошт, то онро кор кунад ва нигоҳубин кунад. Ва Худованд Худо ба мард фармуд: «Ту аз ҳар дарахти боғ озодона хӯрок хӯрда метавонӣ; аммо аз дарахти дониши неку бад набояд хӯрок хӯрӣ, зеро вақте ки аз он хӯрок хӯрӣ, ҳатман хоҳӣ мурд.» Худованд Худо гуфт: «Барои мард танҳо будан хуб нест. Ман барои ӯ ёвари мувофиқе хоҳам сохт» ... Пас Худованд Худо ... занеро офарид ... аз мард гирифта шуда, ва Ӯ ӯро ба назди мард овард. Мард гуфт: «Ин акнун устухони устухонҳои ман ва гӯшти гӯшти ман аст; вай «зан» номида шавад, зеро вай аз мард гирифта шудааст.» Ба ин сабаб мард падар ва модари худро тарк карда, бо зани худ муттаҳид мешавад, ва онҳо як тан мешаванд. Мард ва зани ӯ ҳар ду урён буданд, ва онҳо шарм намедоштанд» (Ҳастӣ 2:8-25).
Имконияти беҳамто! Озодии тасаввурнопазир! Боғе пур аз растаниҳои боғайрат! Худо ҳамаи инро офарид, то инсон дар муоширати наздик ва ҳамоҳанг бо ҳамсари зебо ва мувофиқи худ онро таҷриба кунад ва аз он лаззат барад. Тасаввур кунед, ки дар боғе зиндагӣ мекунед, ки бо чунин сарват муҷаҳҳаз аст, бо дастрасии озод ба ҳама чиз, ба истиснои як чиз!
Аммо боби навбатии Ҳастӣ бениҳоят ғамгин аст. Дере нагузашта ҷуфти имтиёзнок беқарор, норозӣ ва нопурра шуданд. Бо маслиҳати душмани ашаддии Худованди худ амал карда, онҳо қарор карданд, ки ба бештар ниёз доранд. Ҳарчанд Муҳофизи онҳо онҳоро аз натиҷаҳои марговари нофармонӣ – хӯрок хӯрдан аз дарахти мамнӯъ – огоҳ карда буд, онҳо қарор карданд, ки «ҳаётро» мустақилона пеш баранд, муносибати худро бо Ӯ қатъ карданд ва ба ҷои он роҳи худтакмилдиҳии амбициозиро интихоб карданд. Ин қарори фоҷиавӣ ба ҳамаи наслҳои онҳо ҳукми марг шуд. Румиён 5:12 онро ба таври мухтасар ҷамъбаст мекунад:
«Гуноҳ ба воситаи як мард ба ҷаҳон дохил шуд, ва марг ба воситаи гуноҳ, ва ба ин тариқ марг ба ҳамаи одамон омад, зеро ҳама гуноҳ карданд.»
Аммо дар ҳамон рӯз Офаридгори дилшикаста ваъда дод, ки махлуқоти маҳбуб ва нофармони худро наҷот медиҳад. Барои тафсири Ҳастӣ 3:15: «Ман агенти махсуси Худро мефиристам, то ҳамватанони худро аз оқибатҳои интихоби аблаҳонаи онҳо наҷот диҳад. Ӯ дар ҷанг захми марговар хоҳад шуд, аммо Ӯ душманеро, ки онҳоро ба ин исён фиреб додааст, нобуд хоҳад кард.» Ҳамин тариқ, Худои абадӣ барои худ дар замон таъинот гузошт.
Одам ва Ҳавво беҳтарин имконияти худро аз даст доданд, вақте ки онҳо аз дарахти ҳаёт хӯрок нахӯрданд – ки мамнӯъ набуд – балки ба ҷои он аз дарахти дониши неку бад – дарахти марг – хӯрок хӯрданд – ки мамнӯъ буд (Ҳастӣ 3).
Боздид
Худо ҳеҷ гоҳ аз махлуқоти исёнгари худ даст накашид, ҳеҷ гоҳ аз назар кардани онҳо ва ғамхорӣ кардан ба онҳо даст накашид, баъзан воқеан барои назари наздиктар ё барои дасти ёрӣ дароз кардан фуруд меомад. Инҳо чанд намунаанд.
Бобул:
«Худованд фуруд омад то шаҳр ва бурҷеро, ки одамон месохтанд, бубинад,» аммо Ӯ наметавонист ба онҳо иҷозат диҳад, ки дар исёни худ идома диҳанд, аз ин рӯ Ӯ лоиҳаи онҳоро бо ошуфта кардани забони онҳо халалдор кард (Ҳастӣ 11:1-9).
Садӯм:
«Фарёди зидди Садӯм ва Ғамӯра чунон бузург аст ва гуноҳи онҳо чунон сангин аст, ки Ман фуруд хоҳам омад ва хоҳам дид, ки оё он чизе ки онҳо кардаанд, бадтар аз фарёдест, ки ба Ман расидааст» (Ҳастӣ 18:20-21).
Миср:
«Ман воқеан бадбахтии қавми Худро дар Миср дидаам ... пас Ман фуруд омадаам то онҳоро наҷот диҳам» (Хуруҷ 3:7-8).
Биёбон:
«Худованд ба Мусо гуфт: «Ман ба назди ту дар абри зич меоям ... то рӯзи сеюм омода бош, зеро дар он рӯз Худованд фуруд хоҳад омад бар кӯҳи Сино дар назари тамоми мардум» (Хуруҷ 19:9-11).
Аммо сарфи назар аз дахолатҳои Ӯ, корҳо бадтар шуданд ва дили Ӯро шикаст:
«Худо аз осмон нигоҳ мекунад ба фарзандони одам, то бубинад, ки оё касе ҳаст, ки мефаҳмад, касе ҳаст, ки Худоро меҷӯяд. Ҳама рӯй гардондаанд, онҳо якҷоя фасод шудаанд; касе нест, ки некӣ кунад, ҳатто як нафар ҳам нест» (Забур 53:2-3).
Ёдоварӣ
Офаридгор пайваста ба онҳо ваъдаи наҷоти Худро ёдовар мешуд:
«Ба воситаи насли ту ҳамаи халқҳои рӯи замин баракат хоҳанд ёфт» (Ҳастӣ 26:4).
«Бокира ҳомиладор хоҳад шуд ва Писар таваллуд хоҳад кард ва Ӯро Иммануил хоҳад номид,» ки маънояш «Худо бо мост» (Ишаъё 7:14; Матто 1:21-23).
«Ҳамаи мо, мисли гӯсфандон, гумроҳ шудем, ҳар яке аз мо ба роҳи худ рафт; ва Худованд гуноҳи ҳамаи моро бар Ӯ гузошт» (Ишаъё 53:6).
Аммо корҳо аз бад ба бадтар мерафтанд, бо ҳар насл аз насли қаблӣ фасодтар. Чӣ тавр Наҷотдиҳанда метавонист аз чунин нокомӣ барояд? Умеди наҷот торафт хиратар мешуд (Забур 14:2-3).
Омадан
Пас рӯзе ин ҳодиса рух дод! Худо ваъдаи худро, ки солҳои зиёд пеш дода буд, иҷро кард: Иммануил ба таври мӯъҷизавӣ аз бокира таваллуд шуд, то «қавми Худро аз гуноҳҳояшон наҷот диҳад» (Матто 1:21).
«Имрӯз ... Наҷотдиҳандае барои шумо таваллуд шудааст; Ӯ Масеҳ Худованд аст!» (Луқо 2:11).
«Вақте ки вақт пурра расид, Худо Писари Худро фиристод, ки аз зан таваллуд шудааст ... то наҷот диҳад» (Ғалотиён 4:4).
Мо дидем, ки Худо баъзан барои назари наздиктар ба он чӣ рӯй медод, фуруд меомад. Акнун Ӯ ин дафъа дар шахсияти Писари ягонаи худ фуруд омад! Офаридгор хам шуд, то ба ҳубоби хурди замони махлуқи худ тавассути батни духтари деҳқон ворид шавад, то ҳамчун инсон таваллуд шавад. Ӯ воқеан инсон шуд!
Марям канали махсуси Худо буд, то Наҷотдиҳандаи деринтизорро ҳамчун насли ҷуфти аввалини гунаҳкор ба ҷаҳон оварад. Яке аз паёмбарони махсуси Худо, фаришта Ҷабраил, фиристода шуд, то ин бокираро омода кунад:
«Натарс, Марям, ту дар назди Худо илтифот ёфтаӣ. Ту ҳомиладор хоҳӣ шуд ва Писар таваллуд хоҳӣ кард, ва ту бояд Ӯро Исо ном гузорӣ. Ӯ бузург хоҳад буд ва Писари Ҳаққи Таоло номида хоҳад шуд ... Рӯҳулқудс бар ту хоҳад омад, ва қудрати Ҳаққи Таоло туро соя хоҳад кард. Пас, муқаддасе, ки таваллуд хоҳад шуд, Писари Худо номида хоҳад шуд ... Зеро барои Худо ҳеҷ чиз ғайриимкон нест» (Луқо 1:30-37).
Худои Сегона ба ин ба таври аҷиб сармоягузорӣ кардааст! Падар Писарро фиристод, ва тавассути Рӯҳулқудс воқеан дар он батни бокира табиати инсониро офарид, ки бояд Писари Ӯро таҷассум мекард. Оё чизе метавонад мӯъҷизаовартар, ифодакунандаи садоқати комили Худо ба наҷоти мо бошад?
Писари навзод ба мардӣ расид ва ҳаёти итоаткории комилро зист:
«Дар Ӯ гуноҳ нест» (1 Юҳанно 3:5).
Пас аз 33 соли ҳаёт дар рӯи замин, дар байни тамоми насли инсони афтода, ин Писари бегуноҳи Худо аз ҷониби қувваҳои динӣ ва сиёсии насли фасодшудаи инсонӣ рад карда шуд ва кушта шуд. Ва ин иҷрои он ваъдаи деринаи Наҷотдиҳанда буд (Ҳастӣ 3:15). Писари Худо на танҳо як шаҳид барои як кори нек буд. Ӯ қурбоние буд, ки умед, бахшиш, наҷот ва ҳаёти абадиро барои тамоми насли маҳкумшуда харид.
«Худо Ӯро, ки гуноҳ надошт, барои мо гуноҳ кард, то ки мо дар Ӯ адолати Худо шавем» (2 Қӯринтиён 5:21).
«Ӯ худаш гуноҳҳои моро дар бадани худ бар дарахт бардошт ... Масеҳ як бор барои ҳама гуноҳҳо мурд, одилон барои беадолатон, то шуморо ба Худо наздик кунад» (1 Петрус 2:24; 3:18).
«Худо ҷаҳонро дар Масеҳ бо худ оштӣ мекард, гуноҳҳои одамонро ба онҳо ҳисоб намекард ... аз ин рӯ, агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ офариниши нав аст; кӯҳна гузаштааст, нав омадааст!» (2 Қӯринтиён 5:19,17).
«Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти абадӣ дошта бошад ... Ҳар кӣ имон наоварад, аллакай маҳкум шудааст, зеро ба номи Писари ягонаи Худо имон наовардааст» (Юҳанно 3:16,18).
Кӯдаки мӯъҷизавӣ, ки аз бокира таваллуд шуда буд, ба камол расид ва 33 сол дар ҳамоҳангии комил бо Худо зист, сипас аз ҷониби мардум маҳкум шуд ва бар салиб мисли ҷинояткор мурд. Ин ҷое буд, ки Писари Худо «гуноҳҳои моро дар бадани худ бардошт,» ҷое ки Одили барои беадолатон – барои мо гунаҳкорон – мурд!
Идома
Ин аст, ки Мавлуд дар бораи чӣ аст. Ин оғози нақшаи кайҳонии Худо барои наҷот додани насли инсон аз оқибатҳои интихоби аблаҳонаи марговари волидони аввалини мо, инчунин аз оқибатҳои ҳамаи интихобҳои аблаҳонаи худи мо ҳамчун гунаҳкорон аст. Онҳо маргро бар ҳаёт интихоб карданд. Мо ворисони табиати афтодаи онҳо, нашъамандони бечора ба гуноҳ ва ҳамаи оқибатҳои он таваллуд мешавем. Аммо тавассути Масеҳ, наҷотдиҳандаи ваъдашудаи Худо, мо акнун имконият дорем, ки дубора интихоб кунем! Ҳаётро бар марг интихоб кунем! Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳаёти абадӣ дорад (Юҳанно 3:16).
Ҳаёти абадӣ! Рӯзе ба зудӣ ҳубоби нозуки замони мо метаркад (хоҳ аз сабаби ба охир расидани мӯҳлати шахсии мо, ё Худо «вақтро даъват мекунад» ва ҳубоб дар абадият ҳал мешавад) ва мо ба андозаи бепоёни абадияти Худо озод мешавем, то бо Ӯ то абад бошем!
