ҲЕҶ ЧИЗ ҒАЙР АЗ ХУН
Дар хабарҳо хунро зикр кунед ё дар телевизион тасвири хунро нишон диҳед, ва шумо бешубҳа таваҷҷӯҳи одамонро ба худ ҷалб мекунед. Замоне дар рӯзноманигорӣ хабарнигорон мегуфтанд: «Агар хун резад, он пешсаф аст». Ин маънои онро дошт, ки ҳикояҳои ҷиноятӣ ё онҳое, ки марг ва зӯровариро дар бар мегиранд, дар саҳифаи аввал ва болои сарлавҳаи рӯзнома нашр мешуданд. Имрӯз ин гуфтаи кӯҳна дар утоқҳои хабарӣ шӯхӣ аст. Баъзан онро мунаққидони матбуот истифода мебаранд.
Бо вуҷуди ин, хун аз нуқтаи назари рӯҳонӣ паёмеро медиҳад, ки сазовори таваҷҷӯҳи ҳама аст. Ин паёмест, ки бояд «нашр» шавад ва дар ҳар фурсат гузориш дода шавад.
Ин паёми Исои Масеҳ, Писари Худост, ки хуни Худро барои гуноҳҳои мо рехт. Ҳавворӣ Павлус дар 1 Қӯринтиён 15:3-4 навиштааст: «Зеро ки ман ба шумо пеш аз ҳама он чиро, ки худам низ қабул карда будам, супурдам: ки Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд мувофиқи Навиштаҳо, ва ки Ӯ дафн шуд, ва ки Ӯ рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд».
Ҳикояи марги Масеҳ дар салиб сарлавҳаи асосиро гирифт. Дар ҷои дигар Павлус гуфт: «Ман қарор додам, ки дар миёни шумо чизеро надонам, ба ҷуз Исои Масеҳ ва Ӯро маслубшуда» (1 Қӯринтиён 2:2).
Зарурати Хуни Масеҳ
Ин аст ҳақиқат: марги Масеҳ аз сабаби мушкилоти мо бо гуноҳ (вайрон кардани аҳкоми Худо) ва доварии мо аз сабаби он зарур буд. Китоби Муқаддас эълон мекунад, ки мо ҳама асирони гуноҳ ҳастем (Ғалотиён 3:22) ва «музди гуноҳ марг аст» (Румиён 6:23).
Мувофиқи Китоби Муқаддас, «Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7); ва одамон аз гуноҳҳои худ бо «хуни гаронбаҳои Масеҳ, чун баррае беайб ва бедоғ» наҷот меёбанд (1 Петрус 1:19). Масеҳ хуни Худро аз муҳаббати худ ба мо рехт. «Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Румиён 5:8).
Вақте ки мо танҳо ба Ӯ боварӣ дорем, ки моро наҷот диҳад ва моро бахшад, Ӯ ба мо тӯҳфаи ройгони ҳаёти ҷовидониро медиҳад. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «ба воситаи номи Ӯ, ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, омурзиши гуноҳҳоро қабул хоҳад кард» (Аъмол 10:43).
Ваъдаи Худо ҳам равшан ва ҳам муайян аст. Исо гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад» (Юҳанно 6:47).
Оё шумо қудрати поккунандаи Хуни Масеҳро таҷриба кардаед?
Агар не, шумо метавонед ин баракати муҳимро имрӯз қабул кунед! Танҳо ба Каломи Ӯ бовар кунед. Ба ваъдаи Ӯ барои наҷот додани шумо бовар кунед, ва шумо омурзиши Ӯ ва тӯҳфаи аҷиби ҳаёти ҷовидонии Ӯро қабул хоҳед кард.
– Роско Барнс III
