Вақте ки Довуд дастур гирифт, ки қурбониҳои сӯхтанӣ дар ҷое, ки Худованд вабоиро боздошта буд, пешниҳод кунад, Аравна як хирман, говҳо ва ҳезумро барои оташ ҳамчун тӯҳфаи мустақим пешниҳод кард. Аммо Довуд исрор кард, ки ин чизҳоро бихарад. Ӯ ба Худованд чизеро, ки ба ӯ ҳеҷ арзиш надошт, пешниҳод намекард.
Ман ҳам ба Худованд Худои худ қурбониҳои сӯхтанӣ аз он чизе, ки ба ман ҳеҷ арзиш надорад, пешниҳод нахоҳам кард. (2 Подшоҳон 24:24)
Мо медонем, ки масеҳӣ шудан ҳеҷ арзиш надорад, аммо мо бояд инчунин донем, ки ҳаёти шогирдии ҳақиқӣ хеле гарон аст.
«Дине, ки ҳеҷ арзиш надорад, ҳеҷ арзише надорад.»
Бисёр вақт дараҷаи садоқати мо аз рӯи мулоҳизаҳои роҳат, арзиш ва тасаллӣ муайян карда мешавад. Бале, мо ба маҷлиси дуо меравем, агар хаста набошем ё сардард надошта бошем. Бале, мо синфи Китоби Муқаддасро таълим медиҳем, то даме ки он бо истироҳат дар кӯҳҳо мухолифат накунад.
Дар назди мардум дуо кардан, шаҳодат додан, Инҷилро мавъиза кардан моро асабонӣ мекунад — аз ин рӯ, мо хомӯш мемонем. Мо ҳеҷ хоҳиши кӯмак кардан дар миссияи наҷотро надорем, зеро аз гирифтор шудан ба шапуш ё кайк метарсем. Мо ҳар гуна фикрро дар бораи майдони миссионерӣ аз сабаби даҳшати морҳо ё тортанакҳо аз худ дур мекунем.
Бахшиши мо бисёр вақт як маслиҳат аст, на қурбонӣ. Мо он чизеро медиҳем, ки ҳеҷ гоҳ аз даст намедиҳем — бар хилофи бевазане, ки ҳама чизро дод. Меҳмоннавозии мо аз рӯи андозаи хароҷот, нороҳатӣ ва бетартибӣ ба хонаҳои мо муайян карда мешавад — бар хилофи ғолиби ҷонҳо, ки гуфт, ки ҳар як қолин дар хонааш аз ҷониби майзадагон қай карда шудааст. Дастрасии мо ба одамони ниёзманд вақте қатъ мешавад, ки мо дар кати обии худ хоб меравем — бар хилофи пире, ки омода буд дар ҳар вақт бедор карда шавад, то кӯмаки рӯҳонӣ ё моддӣ расонад.
Бисёр вақт вақте ки даъвати Масеҳ ба мо мерасад, мо майл дорем аз худ бипурсем: «Барои ман дар ин чӣ ҳаст?» ё «Оё он фоида меорад?» Савол ин аст: «Оё ин қурбониест, ки дар ҳақиқат арзиш дорад?» Хуб гуфта шудааст,
«Дар ҳаёти рӯҳонӣ беҳтар аст, ки чизҳо арзиш дошта бошанд, на ин ки фоида оранд.»
Вақте ки мо дар бораи он фикр мекунем, ки наҷоти мо ба Наҷотдиҳандаи мо чӣ қадар арзиш дошт, ба назар мерасад, ки мо аз арзиш ва қурбонӣ барои Ӯ худдорӣ кунем.
