Чанде пас аз таваллуди Худованд, мардони доно аз Шарқ омаданд, то Он ки Подшоҳи Яҳудиён таваллуд шуда буд, пайдо кунанд, то Ӯро ибодат кунанд. Худо тавре кард, ки Писари Ӯ эҳтиром карда шавад. Ин мардон ин сафари душвори дарозро анҷом доданд, ки аз монеаҳои роҳ боздошта нашуданд, то он даме ки ҳадафи худро, ки ибодати Подшоҳ буд, иҷро карданд. Онҳо чӣ қадар масофаро тай карданд? Чӣ қадар вақт лозим шуд? Онҳо барои ин вохӯрии ибодат чӣ қадар кӯшиш сарф карданд? Мо аниқ намедонем, аммо бешубҳа муҳим буд. Ва дар бораи мо чӣ? Оё мо аз иштирок дар вохӯрӣ боздошта мешавем, зеро он хеле дур аст, трафик хеле зиёд аст, ё ҳар сабаби дигаре, ки метавонад бошад?
Ва мардони доно чӣ тавр омаданд? Бо дастҳои холӣ? Не, мо мехонем, ки вақте онҳо Худовандро ибодат карданд, ганҷҳои худро кушоданд ва тӯҳфаҳо пешниҳод карданд, на ба Марям ё Юсуф, балки ба Худованд: тилло, ладан ва мур — тӯҳфаҳои гаронбаҳо, ки бодиққат интихоб шудаанд, ба подшоҳ мувофиқанд. Ҳамин тавр онҳо арзёбии худро дар бораи сазовории ин Як нишон доданд. Чӣ вохӯрии ибодат! Бисёриҳо имрӯз хидмати Каломи Худоро афзалтар медонанд, ибодатро ба ҷои дуюмдараҷа мегузоранд, аммо ин мардони доно ба Худованд ҷои шоистаи эҳтироми Ӯро доданд.
Бигзор ин ҳам шодӣ ва муносибати мо бошад, ки бетаъсир аз монеаҳои нороҳатӣ ё заифии ҷисмонӣ, мо ба ҳузури Худованд меоем, то Ӯро ибодат кунем! Бигзор мо бо дилҳои омода, бо қурбониҳо ба Худованд, ки сазовори ҳама чизест, ки мо дода метавонем, аз диле пур аз шукргузорӣ барои он ки Ӯ кист ва чӣ кардааст, биёем.
