Чизҳои осмонӣ муаррифӣ шуданд
Салтанати осмонӣ имрӯз дар шакли махфӣ вуҷуд дорад, зеро бо қабули Инҷил мо зери ҳукмронӣ ва ҳокимияти осмон қарор мегирем – ки дар «Писари муҳаббати Ӯ» (Қӯлассиён 1:13) гузошта шудааст. Петрус «калидҳоро» (Матто 16:13-19) барои кушодани он ба яҳудиён дар Аъмол 2 ва ба ғайрияҳудиён дар Аъмол 10 истифода бурд. Бо имон овардан ба Инҷил, мо имрӯз дар он салтанати осмонӣ ҳастем.
Дар Матто 16:20 Худованд дастурҳои қаблиро, ки ба шогирдон дода шуда буданд, барои эълон кардани Масеҳияти Ӯ ва наздикии он ҳукмронӣ дар рӯи замин, ки дар Ерусалим мутамарказ шуда буд ва пайғамбарон пешгӯӣ карда буданд, бекор кард. Аз он вақт инҷониб (ояти 21) Худованд ба таъкид кардани марг ва эҳёи наздики худ шурӯъ кард, ки Ӯ медонист, ки асоси одилонае хоҳад буд, ки тавассути он ҳам Калисои осмонӣ ва ҳам салтанати осмонӣ ба вуҷуд меоянд. Петрус инро дарк накарда, Худовандро сарзаниш кард (ояти 22). Бо ваҳй ӯ бузургии Шахсро медонист, аммо ӯ ҳанӯз мӯъҷизаи кори Ӯро намедонист.
Худованд дар оятҳои зерин таълим медиҳад, ки салиб роҳи ворид шудан ба чизҳои осмонӣ аст, ки Ӯ қарор буд таъсис диҳад, на танҳо барои Худаш, балки барои ҳамаи онҳое, ки аз Ӯ пайравӣ мекунанд. Гирифтани салиб аз даст додани ҳаёти ин ҷаҳонро дар назар дорад, аммо он дари даромадгоҳ ба ҳаётест, ки дар ҳақиқат ҳаёт аст – ба он «ҳаёти ҷовидонӣ», ки самараи марг ва эҳё аст. Дар ин ҷо ҳаёти осмонӣ ёфт мешавад. Ба се шогирд иҷозат дода шуд, ки намунаи он ҳаётро тавассути саҳнаи Тағйири шакл бубинанд, ки оятҳои зерин сабт кардаанд.
Худованди мо худаш чизҳои осмониро дар шакли ибтидоӣ муаррифӣ кард ва марг ва эҳёи Ӯ ҳамчун асоси муаррифии онҳо нишон дода шуд. «Ин чизҳо,» Ӯ гуфт, «ҳанӯз мавҷуданд.» Аммо вақте ки Рӯҳи Муқаддас меомад, Ӯ ба онҳо «ҳама чизро» таълим медод (Юҳанно 14:25-26). Ҳамин тариқ, мо ба нури пурраи чизҳои осмонӣ, ки Худованди мо Исо дар Матто 16 муаррифӣ кард, оварда мешавем.
