Ғалотиён – Қисми 11
Мо ҳоло ба чанд ояти охири Ғалотиён 6 расидем: «Аммо Худо накунад, ки ман ба ғайр аз салиби Худованди мо Исои Масеҳ фахр кунам, ки ба воситаи он ҷаҳон барои ман маслуб шудааст ва ман барои ҷаҳон. Зеро дар Исои Масеҳ на хатна ва на нохатна ҳеҷ фоидае надорад, балки махлуқи нав. Ва ба ҳар кӣ мувофиқи ин қоида рафтор кунад, осоиштагӣ ва марҳамат бар онҳо ва бар Исроили Худо бод. Аз ин пас ҳеҷ кас маро ташвиш надиҳад, зеро ман дар бадани худ аломатҳои Худованд Исоро дорам. Бародарон, файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо рӯҳи шумо бод. Омин» (оятҳои 14-18 KJV).
Чаро ба салиби Худованд Исои Масеҳ фахр мекунем? Салиб ҳамчун меъёри гуноҳи инсон дар назди Худо фарқ мекунад, зеро ҷаҳон дар куштори Писари Худо, даҳшатноктарин ҷинояте, ки инсон то ҳол медонад, гунаҳкор аст!
Тамоми ҷаҳон дар он ҷо дар салиб бо унвони «Подшоҳи Яҳудиён» навишта шуда буд, ки бо забонҳои ибрӣ, юнонӣ ва лотинӣ бар Ӯ навишта шуда буд (Юҳанно 19:19; Луқо 23:38). Онҳо Ӯро ба салиби чӯбӣ мехкӯб карданд, Марде, ки пур аз муҳаббат, марҳамат ва файз буд – ки ба кори нек машғул буд. Дар он ҷо онҳо он чиро, ки Худо хеле пеш аз ин тавассути пайғамбараш Ирмиё эълон карда буд, зоҳир карданд (Ирмиё 17:9):
Дил аз ҳама чиз фиребанда аст ва бадтарин аст: кӣ онро дониста метавонад? (Ирмиё 17:9)
Ман гумон мекунам, ки агар Худо инсонро ба худаш вогузор кунад ва ҳама гуна маҳдудиятро аз ӯ бардорад, пас ӯ дар гуноҳ ба дараҷае бартарӣ хоҳад дошт, ки ҳатто Шайтон ҳам барои бо ӯ ҳамқадам шудан хеле душвор хоҳад буд. Ҳақиқат ин аст, ки инсон то ба дараҷаи аслӣ гунаҳкор аст. Ин тавр нест, ки инсон гунаҳкори қисман аст; ӯ комилан гунаҳкор аст. Ҳар як нахи инсон гунаҳкор аст. Ӯ ин тавр офарида нашудааст, балки ба воситаи нофармонии як инсон – ба воситаи нофармонии Одам чунин шуд (Ҳастӣ 1:27,31, 3:1-6; Румиён 5:12,19-ро баррасӣ кунед).
Дар салиби Масеҳ мо мебинем, ки инсон дар ҳақиқат чӣ гуна аст, зеро дар он ҷо инсон тамоми нафрат, талхӣ ва бадкирдории дили худро бар зидди Худо нишон дод. Аз тарафи дигар, мо дили Худоро мебинем, ки дар муҳаббати пок, бой ва муқаддас ба инсон зоҳир шудааст.
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. (Юҳанно 3:16)
Кай ва дар куҷо Худо Писари маҳбуби Худро дод? Оё ин танҳо вақте буд, ки Ӯ ба замин омад, дар оғил таваллуд шуд? Ман фикр намекунам. Ин вақте буд, ки Ӯ дар салиб мурд. Мо баъзан месароем: «Ту Ӯро додӣ, ҳама чизеро, ки дар пеши Ӯ буд, хуб медонистӣ, тоҷи хордор, либоси арғувонӣ, талхӣ, найзаи бераҳм» (Мисс Кэтрин Ҳелен фон Посек, 1859–1953). Чӣ муҳаббати бузург ва ҷовидонӣ дар он ҷо дар салиби Ҷолҷота дида шуд.
Мо метавонем аз суруди «Муҳаббати Худо»-и Фредерик М. Леман (1858–1953) хуб сароем:
Муҳаббати Худо хеле бузургтар аст Аз он ки забон ё қалам ҳаргиз гуфта метавонад. Он аз баландтарин ситора болотар аст Ва ба пасттарин дӯзах мерасад. Ҷуфти гунаҳкор, ки аз ғам сар хам кардаанд, Худо Писари Худро дод, то пирӯз шавад; Фарзанди гумроҳи Худро оштӣ дод Ва аз гуноҳаш бахшид. Агар мо метавонистем уқёнусро бо сиёҳӣ пур кунем, Ва агар осмон аз пергамент сохта мешуд; Агар ҳар як поя дар рӯи замин қалам мебуд, Ва ҳар як инсон котиб мебуд; Барои навиштани муҳаббати Худо дар боло Уқёнусро хушк мекард; Ва на метавонист саҳифа тамомиро дар бар гирад, Ҳарчанд аз осмон то осмон дароз карда шавад.
Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гунаҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд. (Румиён 5:8)
Бузургии муҳаббати Худо чунин аст. Кӣ метавонад баландии олиҷаноби онро чен кунад ё умқи муҳаббати Ӯро бифаҳмад? Кӣ метавонад паҳнои ҷовидонии онро фаро гирад? Муҳаббати Ӯ беохир ва ҳақиқӣ аст, ва дар салиби Масеҳ мо инро комилан ифодаёфта мебинем, «дар ҳарфҳои дурахшон, Худо муҳаббат аст» (Томас Келли, 1796–1854). Аз минбари салиб муҳаббати Худо ба гунаҳкорон дар дуру наздик эълон карда шуд. Худо аз сабаби он ки мо кистем, чӣ дорем ё чӣ медонем, дӯст намедорад; балки сарфи назар аз ин чизҳо.
Муҳаббати Худо муҳаббати бечунучаро аст. Оё шумо мепурсед: «Чаро ба салиби Худованди мо Исои Масеҳ фахр мекунем?» Зеро он воситаи наҷоти мост. Масеҳ наметавонист бо сангсор ё бо шамшер бимирад. Ягона роҳе, ки Масеҳ метавонист бимирад, ҳамон тавре ки Навиштаҳои Муқаддас гуфта буданд, ки Ӯ хоҳад мурд. Навишта шудааст:
Дастҳо ва пойҳои Маро сӯрох карданд. Ман метавонам ҳамаи устухонҳои худро бигӯям: онҳо ба Ман менигаранд ва чашм медӯзанд. Либосҳои Маро дар байни худ тақсим мекунанд ва барои либоси Ман қуръа мепартоянд. (Забур 22:16-18)
Ин оятҳо маслуб шудани Масеҳро садҳо сол пеш аз он ки ин усули қатл аз ҷониби империяи Рум ҷорӣ карда шавад, баён мекунанд. Худо ба мо гуфт, ки Писари Ӯ дар салиб хоҳад мурд, дар ҳоле ки дар он вақт дар тамоми ҷаҳон салиб набуд.
Инро Худо вақте нишон додан гирифт, ки ба Мусо гуфт, ки мори биринҷӣ созад ва онро ба сутун гузорад, то агар касеро мор газад, ба мори биринҷӣ нигоҳ кунад ва зинда монад (Ададҳо 21:8). Ин тасвири Масеҳ дар салиб буд, ки доварии моро бар дӯш дошт.
Чӣ тавре ки Мусо морро дар биёбон баланд кард, ҳамон тавр Писари Одам низ бояд баланд карда шавад: то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. (Юҳанно 3:14-15)
Худованд Исо наҷоти Худо барои тамоми ҷаҳон аст, ва ҳар мард, зан ва кӯдак бояд ба Исои Масеҳ ояд, то наҷот ёбад. Роҳи дигар, номи дигар, ба ҷуз Исои Масеҳ Худованд нест (Аъмол 4:12).
«Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам», — гуфт Худованд Исо, — «ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман». (Юҳанно 14:6)
Ман ба салиби Худованди мо Исои Масеҳ фахр мекунам: зеро ба воситаи он «ҷаҳон барои ман маслуб шудааст ва ман барои ҷаҳон» (Ғалотиён 6:14). Ба воситаи салиби Масеҳ ман аз ин ҷаҳон барои Худо ҷудо карда шудаам (Ибриён 10:10). Ҷеймс Ҷ. Дек (1807–1884) дар бораи Масеҳ навиштааст: «Салиби Ту риштаҳоеро, ки моро дар ин ҷо мебастанд, буридааст, Худат ганҷи мо дар фазои дурахшонтар». Салиб дар байни ҷони ман ва ин ҷаҳони паст қарор дорад ва ба ман мегӯяд: «Ҷаҳонро дӯст надоред, на чизҳоеро, ки дар ҷаҳон ҳастанд» (1 Юҳанно 2:15).
Салиб рамзи азобу шарм ва марг дар ин ҷаҳон аст, аммо он ҳамчунин нишони ҳаёт ва ҷалоли ҷовидонӣ барои имондор аст.
Ваъзи салиб барои онҳое, ки нобуд мешаванд, беақлӣ аст; аммо барои мо, ки наҷот ёфтаем, он қудрати Худост. (1 Қӯринтиён 1:18)
Мо даъват шудаем, ки салибро мавъиза кунем ва салибро бардорем.
Дар хотир доред, ки ман нагуфтам, ки «салибро пӯшед , балки «салибро бардоред ». Баъзеҳо салибро мепӯшанд, аммо душмани ҳама чизе ҳастанд, ки салиб ифода мекунад, ҳатто аз Он ки дар он ҷо мурд, нафрат доранд. Ин танҳо пӯшидани салиб нест, балки бардоштани салиб дар дилҳо ва ҳаёти мост, вақте ки мо ҷои худро бо Масеҳ мегирем, ки дар ҷаҳони гуноҳ ва ранҷ рад карда шуд, инкор карда шуд ва маслуб шуд. Оё шумо омодаед, ки бо Масеҳ дар ин ҷаҳон азоб кашед, рад карда шавед, шарм кашед, худро инкор кунед ва инкор карда шавед? Оё шумо омодаед, ки Масеҳро дар ҷои аввал гузоред?
Агар касе хоҳад, ки аз паси Ман ояд, бигзор худро инкор кунад, салиби худро бардорад ва аз паси Ман ояд. (Матто 16:24)
Дар Ғалотиён 6:15, ҳавворӣ нишон дод, ки «дар Исои Масеҳ на хатна ва на нохатна ҳеҷ фоидае надорад, балки махлуқи нав». Таваллуди нав муҳим аст, ки шумо аз нав таваллуд шавед ва ҳаёти навро аз Худо қабул кунед. Ин роҳи махлуқи нав шудан аст – ин аз нав таваллуд шудан, аз Худо таваллуд шудан, аз боло таваллуд шудан аст.
Агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ махлуқи нав аст: чизҳои кӯҳна гузаштанд; инак, ҳама чиз нав шудааст. (2 Қӯринтиён 5:17)
Ин чизи аз ҳама муҳим аст: офариниши нав, на он ки шумо хатна шудаед ё не. Ғалотиён 6:16 ба мо мегӯяд: «Ва ба ҳар кӣ мувофиқи ин қоида рафтор кунад, осоиштагӣ ва марҳамат бар онҳо ва бар Исроили Худо бод». Кадом қоида? Ин аст, ки хатна ё нохатна ҳеҷ фоидае надорад, ё ҳеҷ манфиате намедиҳад; чизи муҳим офариниши нав аст. Мо бояд мувофиқи қоидаи офариниши нав рафтор кунем, на мувофиқи кӯҳна.
Онҳое, ки ҳамчун Исроили Худо тавсиф шудаанд, кистанд? Онҳо яҳудиёне ҳастанд, ки тавба кардаанд ва Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Худованд ва Масеҳ қабул кардаанд. Марҳамат ва осоиштагӣ бар онҳо бод, дар муқоиса бо яҳудиёне, ки бо рад кардани қабули Исои Масеҳ ҳамчун Худованд зери қонун монданд. Инҳо осоиштагӣ ва марҳаматро намедонанд, «балки хашми Худо бар онҳо боқӣ мемонад» (Юҳанно 3:36).
Ҳавворӣ бо воизони қонун дар Антиохия, дар Ерусалим ва ҳоло дар Ғалотиён мубориза бурда буд. Дар охир ӯ хост, ки танҳо гузошта шавад. Ҳама бояд аз ин медонистанд, ки ӯ дар куҷо истодааст ва онҳо наметавонистанд ӯро ҳатто каме аз имони Худованд Исои Масеҳ дур кунанд. Ӯ ҳатто шояд бовар дошта бошад, ки воизони қонунро абадӣ шикаст додааст, аммо сари мор дар ин масъала танҳо захмӣ шуда буд, зеро ҷанг то имрӯз идома дорад. Бо вуҷуди ин, Павлус ҳамчун як ҷанговари бузург муборизаи хуберо анҷом дода буд (2 Тимотиюс 4:7). Ҳоло гӯё ӯ шамшер ва сипари худро гузошта гуфт: «Аз ин пас ҳеҷ кас маро ташвиш надиҳад, зеро ман дар бадани худ аломатҳои Худованд Исоро дорам» (Ғалотиён 6:17).
Нигоҳдорандагони қонун бо хатна нишон дода шуда буданд, ки онҳо ба қонун бахшида шудаанд ва вазифадоранд, ки ҳар як ҷузъи онро риоя кунанд. Ҳавворӣ навиштааст:
Зеро ман боз ба ҳар марде, ки хатна шудааст, шаҳодат медиҳам, ки ӯ қарздор аст, ки тамоми қонунро иҷро кунад. (Ғалотиён 5:3)
Фарисӯён мардеро, ки нобино таваллуд шуда буд, таҳқир карда гуфтанд: «Ту шогирди Ӯ [Исо] ҳастӣ; аммо мо шогирдони Мусо ҳастем» (Юҳанно 9:28). Аммо Худованд Исо дар Юҳанно 5:46-47 гуфт: «Агар шумо ба Мусо имон меовардед, ба Ман низ имон меовардед: зеро ӯ дар бораи Ман навиштааст. Аммо агар шумо ба навиштаҳои ӯ имон наоваред, чӣ тавр ба суханони Ман имон меоваред?»
Павлус аломатҳои Худованд Исоро дар бадани худ дошт (Ғалотиён 6:17). Ба ман гуфтанд, ки румиён одати тамға задани ғуломони худро доштанд, ки соҳибиятро бебаҳс нишон медод. Ба ҳамин монанд, аломатҳои дар бадани Павлус бебаҳс исбот мекарданд, ки ӯ ба Масеҳ тааллуқ дорад; ҳамаи инро ӯ дар роҳи хидмати содиқона ба Худованди худ гирифта буд. Ӯ мисли як сарбози пири собиқадор буд, ки тамоми баданаш бо нишони шараф оро дода шуда буд. Гуфта шудааст, ки ҳар ҷое ки касе кафи дасти худро ба ягон қисми бадани Павлус мегузошт, ӯ захмеро, ки дар хидмати Худованд гирифта буд, мепӯшонд.
Аз яҳудиён панҷ маротиба чил зарба гирифтам, ба ҷуз якто. Се маротиба бо чӯб зада шудам, як маротиба сангсор шудам, се маротиба киштишиканӣ дидам, як шабу рӯз дар умқ будам; дар сафарҳо бисёр, дар хатарҳои об, дар хатарҳои ғоратгарон, дар хатарҳо аз ҳамватанони худ, дар хатарҳо аз бутпарастон, дар хатарҳо дар шаҳр, дар хатарҳо дар биёбон, дар хатарҳо дар баҳр, дар хатарҳо дар байни бародарони дурӯғин; дар хастагӣ ва дард, дар бедорхобиҳо бисёр, дар гуруснагӣ ва ташнагӣ, дар рӯзадорӣ бисёр, дар сардӣ ва бараҳнагӣ. Ба ғайр аз он чизҳое, ки берунӣ ҳастанд, он чизе ки ҳар рӯз бар ман меояд, ғамхории ҳамаи калисоҳо. (2 Қӯринтиён 11:24-28)
Воизони қонун дар курсиҳои бароҳати худ мешинанд, онҳо барои қонун ҳеҷ азобе намекашанд ва бо салиб ҳеҷ коре кардан намехоҳанд. Бигзор мо, баръакс, «барои Худованд зиндагӣ кунем; ва ... барои Худованд бимирем» (Румиён 14:8).
«Бародарон, файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо рӯҳи шумо бод. Омин» (Ғалотиён 6:18).
