Саҳнаи аввал.
Дар казармаи Преториуми Пилат, Ерусалим. Як гурӯҳи сарбозони дағал, ки тоҷгузории масхарабозӣ мекунанд, маросими масхарабозӣ иҷро мекунанд. Дар маркази издиҳом як Мард, ОН Мард Исои Масеҳ истодааст. «Ва чун тоҷи хорро бофтанд, онро бар сари Ӯ гузоштанд» (Матто 27:29). Замин бисёр манзараҳои ғамангезро дида буд, бисёр фоҷиаҳои гуноҳ ва хатои инсониро шоҳид буд, аммо ҳеҷ гоҳ чунин набуд. Дар ин ҷо, Исои Носирӣ, Писари Худо, ҳамто ва ҳамзамон бо Падар, Офаридгори осмон ва замин, «аз ҷониби одамон нафратшуда ва радшуда» истодааст, объекти нафрат ва тамасхури инсон, бо тоҷи хордор бар пешонии хуншори Худ, масхарашуда, тамасхуршуда, аз ҷониби махлуқоти дасти Худ туф кардашуда, аз ҷониби миллати худи Ӯ, халқе, ки Ӯ барои баракат додан омада буд, радшуда.
Ҳеҷ гоҳ нафрати инсон нисбат ба Худо ва Масеҳ ва осмон, ин қадар пурра нишон дода нашуда буд. Ҳеҷ гоҳ одамон ҳамаи эҳтиётро аз худ напартофта буданд ва ҷониби шайтонро бар зидди Худо ва Масеҳи Ӯ нагирифта буданд, чунон ки дар он саҳнаи торик. Ва Худо онро фаромӯш накардааст (Аъмол 4:26-27). Ва ҳеҷ гоҳ онро фаромӯш нахоҳад кард. Зеро он Масеҳи тоҷдор, туф кардашуда, ба рӯй задашуда ва бо тамасхур ва нафрат масхарашуда, ягона Мард дар ин замин аст, ки ҳеҷ гоҳ иродаи Худро нагузаронд. Ин саҳнаи дар дохил иҷрошуда бояд дар вақташ ба ҳама намоён шавад. «Он гоҳ Исо бо тоҷи хор баромад» (Юҳанно 14:5). Ӯро пинҳон кардан мумкин набуд. Одамони ҳар забон ва лашкарҳои ҳайронкунандаи осмон бояд ба «он манзара» нигоҳ кунанд. Гунаҳкорони ҳамаи миллатҳо бояд онро бубинанд ва сар хам кунанд. Шӯҳрати Ғолиб бояд аз они Ӯ бошад. Ӯ Салибро таҳаммул кард, шармро нафрат кард. Ва шодӣ ва тоҷ бояд аз они Ӯ бошад. Қатраҳои хуни ёқути Ӯ ҷавоҳироти фанонопазири он буданд, онҳо ҳеҷ гоҳ арзиши худро гум нахоҳанд кард. Зеро Худо он манзараи бузургро дид, Ӯ онро бо арзиши дурусти худ арзёбӣ кард, ва асрҳои оянда дар бисёр соҳаҳо арзиши бепоёни онро нақл хоҳанд кард.
Он тоҷ, дар миёни тамасхури бераҳмонаи Исроил, Ӯро ҳамчун Подшоҳи тадҳиншудаи Худо нишон дод.
Саҳнаи дуюм.
Мо Исоро мебинем, ки бо ҷалол ва шараф тоҷдор шудааст (Ибриён 2:9).
Аллакай бо «тоҷи Ғолиб» (Нюберри) тоҷдор шудааст. На дар ин ҷо, балки дар он ҷо дар осмони баландтарин, ки Ӯ ба он ҷо рафтааст. Тоҷдор шудааст дар эътирофи ғалабаи аллакай бадастовардаи Ӯ. Тоҷдор шудааст ҳамчун нишонаи қабулшавии Ӯ ба Худо, эътирофи ҳозираи кори комили Ӯ. Ӯ низ дар он ҷо нишастааст. Ҳанӯз бар тахти худи Ӯ не, балки бар тахти Падари Худ (Ваҳй 3:21), интизори он соат, ки Ӯ даъват карда мешавад, то тахти худро ишғол кунад, ва қудрати бузурги Худро, ки аллакай ато шудааст (Ваҳй 12:17), «бигирад» ва бо истифода аз он, «ҳукмронӣ кунад».
Саҳнаи сеюм.
«Ман осмонро кушода дидам, ва инак, аспи сафед, ва Он ки бар он нишаста буд. Ва бар сари Ӯ тоҷҳои бисёр буданд». Ҳамаи онҳо аз рӯи ҳуқуқ аз они Ӯ ҳастанд. Ӯ онҳоро ба даст овардааст, бо Салиби Худ ба даст овардааст. Салтанат аз они Худованд аст, ва Ӯ ҳанӯз ҳам «Ҳоким дар миёни миллатҳо» хоҳад буд. Ҳамаи миллатҳо ба Ӯ хидмат хоҳанд кард, ва ҳама Ӯро «муборак» хоҳанд хонд. Замин, инчунин осмон, он гоҳ ҳукмронии мутлақи Ӯро эътироф хоҳанд кард. Қудрати ғасбкунанда хотима хоҳад ёфт ва умеди дерина иҷро хоҳад шуд. Ҳамаи инсонияти наҷотёфта он гоҳ якҷоя суруд хоҳанд хонд —
Тоҷи Шоҳонаро биёред, Ва Ӯро, Худованди ҳама, тоҷгузорӣ кунед.
Ва тоҷгузорӣ на бо як, балки бо «бисёр тоҷҳо» ё тоҷҳои шоҳона хоҳад буд (чунон ки калима дар Ваҳй 19:12, R.V. аст). Зеро ҷалоли осмонӣ ва ҷалолҳои заминӣ ҳама аз они Ӯ хоҳанд буд дар рӯзҳои ояндаи қудрати Ӯ, вақте ки Ӯ барои ҳукмронӣ меояд.
Ва тоҷҳое, ки бар пешонии Дурӯғгӯй буданд, Аз ҷониби Худованди ҳақиқии онҳо пӯшида хоҳанд шуд.
Зеро Подшоҳи Худо он гоҳ бар кӯҳи муқаддаси Худ хоҳад буд (Забур 2:6), ва дар он рӯз «Худованд бар тамоми замин Подшоҳ хоҳад буд» (Закарё 14:9), ва ҳукмронии Ӯ дар ҳама ҷо эътироф хоҳад шуд (Забур 72:17).
