Тахайюл
Навиштаҳо тахайюлро ба таври мусбат намебинанд. Худованд, дар Ҳастӣ 8:21, гуфт: «Тахайюли дили инсон аз ҷавониаш бад аст» (NKJV). Марям, модари Исо, тахайюл ва ғурурро ба ҳам пайваст (Луқо 1:51), зеро ҷони ӯ Худовандро бузург донист ва рӯҳи ӯ дар Худои Наҷотдиҳандаи худ шодӣ кард (оятҳои 46-47).
Ман гумон мекунам, ки ҳамаи мо хуб медонем, ки мо метавонем, ба истилоҳ, бо тахайюлоти худ аз ҳад зиёд равем. Кӯдакони бозикунанда ба назар чунин мерасанд, ки метавонанд ҳама гуна чизҳоро тасаввур кунанд, аммо вақте ки мо калонтар мешавем, тахайюлоти мо бо бисёр фикрҳои гуногун фаъол боқӣ мемонад. Арзёбии ростқавлонаи онҳо эҳтимол робитаи онҳоро бо бадӣ ё ғурур нишон медиҳад, ки намоиши имон ба Худои моро надорад.
Мо масъулем, ки он чиро, ки Худо ошкор кардааст, донем, омӯзем ва онро бо итоат ба амал татбиқ кунем. Ин ягона роҳест, ки мо ба Ӯ шараф ва ҷалол медиҳем; ҳама чизи дигар ин корро намекунад. Каломи Худо барои фаҳмидан хеле душвор нест. Порчаҳои Инҷил барои ҳама – наҷотёфтагон ва наҷотнаёфтагон яксонанд. Дигар қисмҳоро танҳо мӯъминон, ки ба тавре зиндагӣ мекунанд, ки Рӯҳи Худо метавонад озодона таълим диҳад, дуруст дарк карда метавонанд. Он чиро, ки Ӯ ошкор мекунад, мувофиқи Каломи Худо хоҳад буд – ҳамаи он.
Дар ҷаҳони имрӯзаи масеҳӣ бисёр таълимот хуб садо медиҳанд, аммо асос ё таъкиди нодуруст доранд. Дигарон танҳо нодурустанд, ки омехтаи Каломи Худо ва тахайюлоти инсонанд. Мо бояд дастурҳои Павлусро дар чунин масъалаҳо риоя кунем, чунон ки ӯ навиштааст:
...тахайюлҳоро ва ҳар чизи баландро, ки бар зидди дониши Худо худро баланд мекунад, фурӯ меафканем, ва ҳар фикрро ба итоати Масеҳ асир мегирем (2 Қӯринтиён 10:5 KJV).
Ин масъулият аз мо бо худбаҳодиҳӣ оғоз меёбад. Мо бояд ба Каломи Худо назар кунем, ки он «оинаест, ки худро дар он бубинем», чунон ки як хори Китоби Муқаддас мегӯяд.
Мо мӯъминон халқи хеле баракатёфтаем, ки имтиёзи доштани Каломи пурраи Худо ва сокин будани Рӯҳи Муқаддасро дорем. Дар бораи ин фикр карда, мо дар ибодати фурӯтанона паст мешавем, зеро танҳо кори Худованд Исо, тавассути марги Ӯ ба ҷои мо ва эҳёи Ӯ, метавонист он чиро, ки мо имрӯз лаззат мебарем, ба амал орад. Ба Ӯ ситоиш ва ҷалол бод!
