«То ки Ӯро ва қуввати эҳёи Ӯро бишносам, ва дар азобҳои Ӯ шарик бошам, ва ба марги Ӯ монанд шавам» (Филиппиён 3:10)
Бисёре аз масеҳиён аз хароҷоте қаноатманданд, ки дар он «рехтани хун» нест. Онҳо чизеро медиҳанд, ки ба осонӣ аз он даст кашида метавонанд. Тӯҳфаҳои онҳо чизҳои ҷудогонаанд ва таслим кардани онҳо хунрезӣ талаб намекунад.
Онҳо то даме ки қурбонӣ ҳаётро дар бар нагирад, ба он машғул мешаванд; вақте ки чизи воқеан муҳим талаб карда мешавад, онҳоро пайдо кардан мумкин нест.
Онҳо дар ҳама вурудоти тантанавӣ намоёнанд ва бо омодагӣ каме пулро барои ороишоти рангоранг — барои баннерҳо ва шохаҳои хурмо сарф мекунанд; аммо вақте ки «Ҳурайҳо» ва «Ҳосаннаҳо» ба ғур-ғурҳои бад ва таҳдидҳо табдил меёбанд ва Ҷолҷота ба назар мерасад, онҳо ба пинҳонгоҳи амн мегурезанд.
Аммо дар ин ҷо як ҳавворӣ ҳаст, ки ин талаботи олӣ ва муҳимро бо шодӣ интизор аст. Ӯ қариб аз хунравии энергияи худаш дар хидмати салтанат бетоқат аст!
Ӯ омода аст, агар лозим бошад, онро резад!
