Луғатҳо шогирдро муайян мекунанд ҳамчун касе, ки аз муаллим пайравӣ мекунад. Аммо Аҳди Ҷадид ба назар мерасад, ки ба он чизе, ки шогирд барои пайравӣ аз Муаллими худ бояд аз он даст кашад, тамаркуз мекунад. Матто кори сердаромади худро ҳамчун ҷамъоварандаи андоз тарк кард. Петрус ва Андриёс тиҷорати худро ҳамчун моҳигир тарк карданд. Яъқуб ва Юҳанно тӯрҳо, қаиқ ва падари худро тарк карданд. Онҳо ин чизҳоро тарк карданд, то аз Исо пайравӣ кунанд. Шогирдӣ хоҳиши даст кашидан аз корҳо, вазифаҳо ва ҳатто робитаҳои оилавӣ барои пайравӣ аз Худовандро талаб мекунад (Матто 4:18-22; Матто 9:9). Аммо баъзан он талаб мекунад, ки аз ин ҳам бештар даст кашем.
Худованд муҳокимаро бо як ҳокими ҷавони сарватманд бо ин суханон ба охир расонд: «Ҳама чизеро, ки дорӣ, фурӯш... Баъд биё, аз Ман пайравӣ кун». Ин ҷавон «хеле ғамгин» рафт, зеро ӯ наметавонист аз дороиҳои бузурги худ ҷудо шавад. (Луқо 18:22-23 NIV). Шогирдӣ инчунин хоҳиши даст кашидан аз дороиҳои зиёди мо ва худхоҳиеро, ки моро ба онҳо пайваст мекунад, талаб мекунад. Худованд ба шогирдони худ гуфт: «Агар касе хоҳад аз Ман пайравӣ кунад, бояд худро инкор кунад ва салиби худро бардорад ва аз Ман пайравӣ кунад» (Матто 16:24). Даст кашидан аз касбҳо, муносибатҳо ва ҳатто дороиҳои азизи мо як чиз аст; инкори худ чизи дигар аст.
Петрус бояд меомӯхт дарси инкори худро бо роҳи душвор. Худ ҳанӯз хеле намоён буд, вақте ки ӯ фахр кард: «Худованд, ман тайёрам, ки бо Ту ба зиндон ва ба марг равам». Аммо зери фишори муайян шудан бо Масеҳи таъқибшуда, ӯ комилан баръакси он чизеро, ки бо ифтихор эълон карда буд – ва маҳз он чизеро, ки Худованд пешгӯӣ карда буд, кард: «Петрус... Ту се бор инкор хоҳӣ кард, ки Маро мешиносӣ» (Луқо 22:34).
Ҳамаи онҳое, ки Исоро Наҷотдиҳандаи худ меноманд, шогирдонанд. Аммо чанд нафари мо додану гирифтани шогирдиро пурра омӯхтаем? Мисли Петрус, мо бо ифтихор эълон мекунем, ки бо Масеҳ муносибат барқарор кардаем. Аммо мо барои ин муносибат чӣ қадар омодаем, ки даст кашем? Дар бораи он фикр кунед.
