Дари гӯсфандхона
21 ояти аввали Юҳанно боби 10 дар асл идомаи он чизест, ки Худованд Исо дар ҷавоби саволи баъзе фарисиён дар охири боби 9 мегуфт. Ӯ дар Юҳанно боби 10 дар бораи се дар сухан меронад. Аввалини онҳо дари гӯсфандхона аст.
Гӯсфандхона тасвири мувофиқи он чизест, ки миллати яҳудӣ зери Қонун буд. Бисёриҳо худро ба Исроил ҳамчун пешвоёни эҳтимолӣ муаррифӣ карда буданд. Ду нафари онҳо дар Аъмол 5:36-37 зикр шудаанд. Худи фарисиён бар ҳамватанони худ салоҳиятро ба ӯҳда гирифта буданд. Аммо ҳеҷ яке аз инҳо Чӯпони ҳақиқии гӯсфандон набуд. Танҳо Исо аз дар даромад; Ӯ иҷрои ҳар як нубуввати Аҳди Қадим дар бораи Масеҳе буд, ки бояд меомад. Ӯ насли Довуд ва Иброҳим буд, аз бокира дар Байт-Лаҳм таваллуд шуда буд ва ғайра. Ҳеҷ чӯпони дигар ё пешвои Исроил ба тавре ки Худо дар Аҳди Қадим таъин карда буд, наомада буд. Худованд ҳамаи онҳоеро, ки бо роҳҳои дигар омада буданд, дуздон ва ғоратгарон меномад. Аммо онҳое, ки Ӯ бо онҳо сухан мегуфт, мисли бисёриҳо имрӯз, намефаҳмиданд, ки Ӯ ба онҳо чӣ мегӯяд.
Дари гӯсфандон
Худованд Исо дар ояти 7 идома дода мегӯяд, ки Ӯ «дари гӯсфандон» буд. Ҳамаи онҳое, ки пеш аз Ӯ омада буданд, дуздон ва ғоратгарон буданд ва гӯсфандон, яъне халқи яҳудӣ, онҳоро нашуниданд. Халқи яҳудӣ дар тӯли солҳои таърихи худ бисёре аз масеҳҳои эҳтимолӣ, дарҳои эҳтимолии наҷоти худро рад карда буданд.
Дар ояти 9 Худованд суханони худро васеътар карда мегӯяд: «Ман дар ҳастам. Агар касе ба воситаи Ман дарояд, наҷот хоҳад ёфт ва даромадаву баромада, чарогоҳ хоҳад ёфт». Исо дари наҷот аст ва ин наҷот барои ҳар касе ки ба воситаи Ӯ дарояд, дастрас аст.
Мо дидем, ки яҳудӣ ба гӯсфандхона монанд аст – як иҳота ё маҳдудият. Худованд идома дода мегӯяд, ки ҳар касе ки ба Ӯ наздик шавад, даромадаву баромада, чарогоҳ хоҳад ёфт. Вақте ки мо аз паи Масеҳ меравем, озодӣ ҳаст – мо дигар маҳдуд нестем. Дар дохили гӯсфандхона ғизо кам аст, агар бошад ҳам, аммо дар берун аз он чарогоҳи хуб ҳаст. Гӯсфандхона муҳофизат аз ҳайвоноти ваҳшӣ буд, ки шояд шабона кӯшиш мекарданд, ки ба гӯсфандон наздик шаванд ва чӯпон одатан дар даромадгоҳи гӯсфандхона хоб мекард. Қонун метавонад ҳамчун як навъ муҳофизат аз бадӣ хидмат кунад, аммо манбаи аслии муҳофизат чӯпон аст. Агар ӯ ҳушёр намебуд, гӯсфандон дар хатари воқеӣ мебуданд. Чӯпони неки мо ба гӯсфандони худ озодӣ, муҳофизат ва ғизо дар чарогоҳи хуб медиҳад. Вақте ки мо аз паи Ӯ меравем, ба девори Қонун барои бехатарии худ ниёз надорем. Ӯ моро чунон дӯст медорад, ки ҷони худро барои мо додааст. Кироякор ин корро намекунад, зеро ӯ ҳангоми таҳдиди гург манфиатҳо ва бехатарии худро меҷӯяд.
Навдаи ҳақиқӣ
Пас аз зикри он ки Ӯ, Чӯпони нек, ҷони худро барои гӯсфандон хоҳад дод, Худованд дар бораи «гӯсфандони дигар... ки аз ин гӯсфандхона нестанд» сухан меронад, ки Ӯ онҳоро хоҳад овард ва онҳо овози Ӯро хоҳанд шунид (ояти 16). Натиҷа як рама (на гӯсфандхона) ва як Чӯпон хоҳад буд. Имондорони яҳудӣ ва ғайрияҳудӣ ба як рама, як Калисои ҳақиқӣ муттаҳид хоҳанд шуд. Ва, тамоми ин кори ҷон додан ва боз гирифтани он ба фармони Падар ишора мекунад. Кори наҷоти Масеҳ қарори фаврии фавқулодда набуд, балки он дар машваратҳои Худо пеш аз бунёди ҷаҳон ба нақша гирифта шуда буд!
Дар Юҳанно 1:51 Худованд ба хоби Яъқуб ишора мекунад, ки дар Ҳастӣ 28:12 оғоз меёбад. Ӯ аксар вақт бо масалҳо сухан мегӯяд ва аз рамзҳо истифода мебарад. Худи Ӯ нардбони ҳақиқӣ аст – пайванди ҳақиқӣ байни осмон ва замин. Фариштагон рӯҳҳои хизматгузоре ҳастанд, ки барои хизмат ба онҳое фиристода шудаанд, ки наҷотро мерос хоҳанд гирифт, мувофиқи Ибриён 1:14. Ӯ, Писари фурӯтани Инсон, дар он рӯзи оянда, вақте ки салтанати худро мегирад, аз ҷониби фариштагон хизмат хоҳад шуд. Осмон ва замин дар он рӯз хеле зичтар ба ҳам пайваст хоҳанд шуд. Худованд маркази ҳама чиз хоҳад буд ва муқаддасони Ӯ дар рӯи замин аз хизмати фариштагони муқаддаси Худо баҳра хоҳанд бурд. Мо аллакай, ҳоло, дар Худованди мо Исои Масеҳ чӣ наҷоти аҷибе дорем. Аммо чӣ рӯзи пурҷалоле хоҳад буд, вақте ки Ӯ ҷои сазовори худро мегирад!
