Ҷанобе, ки дар назди шаршараи Ниагара истода буд, дид, ки уқобе ба гӯсфанди яхкардашуда, ки дар як пораи ях шино мекард, ҳамла кард. Уқоб дар болои он истода буд, вақте ки он ба сӯи обшорҳо «шино» мекард. Ҳар гоҳ уқоб сарашро бо ифтихор ба ҳаво бардошта, ба атроф менигарист, гӯё мегуфт: «Ман ба сӯи хатар «шино» мекунам, аммо медонам, ки чӣ кор мекунам; пеш аз он ки дер нашавад, парвоз карда, худро наҷот медиҳам».
Вақте ки ӯ садои шаршараро шунид, истод ва болҳои пурқувваташро кушода, барои парвоз ҷаҳид; аммо афсӯс! афсӯс! дар ҳоле ки ӯ аз он ҷасади мурда ғизо мехӯрд, пойҳояш ба пашми он ях баста буданд. Ӯ ҷаҳид ва фарёд зад ва бо болҳояш ба ях зад, то он даме ки ях, гӯсфанди яхкардашуда ва уқоб ҳама аз шаршара афтода, ба даруни ҷарӣ ва торикии поён рафтанд. Ин як тасвири воқеии ҳар касест, ки зиндагии худро оғоз кардааст, аз ҳама чизе, ки он пешниҳод мекунад, лаззат мебарад, бе он ки дар бораи сарнавишти абадӣ фикр кунад, бо нияти истодан пеш аз он ки хеле дур равад. Аммо ӯ аз хӯрдани ҷасади гуноҳ хеле банд аст, то он даме ки барои тавба кардан ва ба Исо барои наҷот рӯ овардан хеле дер мешавад.
Ва бо фарёди даҳшатноки «ХЕЛЕ ДЕР ШУД», ӯ ба дӯзах меафтад, ки дар он ҷо то абад азоб хоҳад кашид. Китоби Муқаддас барои шумо хушхабар дорад. Он ба шумо мегӯяд:
...инак, ҳоло вақти мақбул аст, инак ҳоло рӯзи наҷот аст (2 Қӯринтиён 6:2)
Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт (Аъмол 16:30, 31).
Имрӯз ин корро кунед, пеш аз он ки дер шавад!
