Исо — Яҳува Наҷотдиҳанда — Номе, ки пеш аз таваллуди Ӯ аз ҷониби фаришта ба кӯдаки бокира дода шуда буд (Матто 1:21), Номест, ки бо зикри доимӣ дар шаклҳои гуногун, дар тамоми Китоби Худо, аз аввалин ошкоршавии он дар файз дар ифтитоҳи Инҷили Матто, боби 1, то ҷашни ниҳоии он дар ҷалол, дар Китоби Ваҳй гиромӣ дошта мешавад. Ин Номе буд, ки дар ваъдаи Насли Зан ҷой гирифта буд. Он дар қурбонии Мория, дар замони Иброҳим ҷойгир шуда буд. Он дар ҳазор шакл дар намунаҳо ва рамзҳо дар зери қонун пешгӯӣ шуда буд. Он дар тамоми хатти пайғамбарон садо дод.
Ва дар ифтитоҳи Аҳди Ҷадид, Номи гиромӣ бар «кӯдаки таваллудшуда», «Писари додашуда» (Ишаъё 11:6), кӯдаки бокира, ки дар охури хоксор дар Байт-Лаҳм хобида буд (Луқо 2:11, 16) талаффуз мешавад. Воқеан аҷиб аст, ки «Яҳува Наҷотдиҳанда»-ро дар он ҷо пайдо кунем. Худо воқеан дар ҷисм зоҳир шуд. Калом ҷисм шуда буд, ва «дар миёни мо хайма зад» (Юҳанно 1:14). Ва гарчанде ки ҷаҳон онро намедонист, фариштагон ин ҳодисаро дар шодии экстатикии осмон ҷашн гирифтанд. Гузариши Худованд аз сарзамини Исроил ҳамчун Наҷотдиҳанда, Шифодиҳанда, Наҷотбахш ва Тақсимкунандаи наҷоти Худо дар ҷаҳони гуноҳкорони харобшуда, Ӯро «Яҳува Наҷотдиҳанда» эълон кард. Марги Ӯ дар Ҷолҷота, ва Номе, ки бо шарм бар Салиби Ӯ навишта шуда буд, шаҳодати рад кардани Ӯ аз ҷониби инсон буд, дар ҳоле ки эҳёи Ӯ аз қабр мӯҳри васеи қабули кори Ӯ аз ҷониби осмон, ва тасдиқи пурраи қаноатмандии Худо аз он, ва хушнудии Ӯ аз он буд.
Дар Аъмол, «Исо» ҳамчун «Худованд ва Масеҳ» мавъиза карда мешавад, ва ба Номи Ӯ ба «ҳар кӣ имон оварад» бахшиш пешниҳод карда мешавад (Аъмол 10:43). Номи Ӯ қудрати наҷот дорад (Аъмол 4:12), ки дар ҳеҷ номи дигар ёфт намешавад. Дар Номаҳо, Номи Исо ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд «хеле баланд бардошта шудааст», ва Калисои Ӯ дар ин ҷо (1 Қӯринтиён 12:3) бояд онро дар ҳама муносибатҳои корпоративӣ (1 Қӯринтиён 4:4) ва дар ҳама хидматҳои инфиродӣ (Қӯлассиён 3:17) бардорад ва гиромӣ дорад. Дар Ваҳй, Номи Ӯ дар осмон аз ҷониби муқаддасон ва фариштагон ҷашн гирифта мешавад, ва дар тамоми минтақаҳои офариниши наҷотёфта ва таҷдидшуда эътироф ва гиромӣ дошта мешавад.
«ИСО» Номи фанонопазир, тағйирнопазир ва бетағйир аст. «Исои Масеҳ дирӯз, имрӯз ва то абад як хел аст.»
Номи Ӯ ягона Номест, ки дар шукуфоӣ ва таровати доимӣ боқӣ мемонад; Номи безавол, ки самаранокӣ ва фазилати он ҳеҷ гоҳ қатъ намегардад. Вақт ва хотира боиси пажмурда шудан ва фаромӯш шудани номҳои дигар, ки ситоишҳои онҳо суруда шудаанд, мегардад, аммо абадият бо Номи Исо ҳеҷ коре намекунад, ба ҷуз ҷашн гирифтани он дар олами ҷалол. Дар тамоми он «ҳамон Исо», Иммануил, Худо бо мо, Яҳува Наҷотдиҳанда; Писар дар оғӯши Падар, Қурбонӣ дар қурбонгоҳ, ва Баррае, ки кушта шуд, аз ҳама осмонҳо ҷалол дода шудааст. Номи Ӯ ва Шахсияти Ӯ кори Ӯро бо арзиши беохир, ва вазифаҳоеро, ки Ӯ иҷро мекунад, бо шаъну шарафи доимӣ сармоягузорӣ мекунанд. Номи Ӯ дорои арзиши фанонопазир аст, ва мавзӯи сурудҳои абадии осмон аст.
Маҳз ба Номи Исо ҳаёти илоҳӣ ба ҷони имондор интиқол дода мешавад (Юҳанно 20:31), бахшиши гуноҳҳо таъмин карда мешавад (Аъмол 10:43) ва дуои имон ҷавобҳои худро мегирад (Юҳанно 14:13-14). Ба Номи Исо корҳои бузурги рӯзҳои аввал анҷом дода шуданд (Аъмол 4:10), ва он Ном аз қудрати қадимии худ чизе гум накардааст. Ин Номи ҷамъкунанда (Матто 18:20) аст, чунон ки Номи муттаҳидкунанда (1 Қӯринтиён 1:10) -и калисо дар ҳама давру замонҳост, ва ҳар қадар муқаддасон ба ин Номи беҳамто соддатар ва наздиктар часпанд, эътироф кунанд ва гиромӣ доранд, ҳамон қадар ба Ӯ ва ба якдигар наздиктар хоҳанд буд.
Танҳо аз они Ту дигар нест, балки дода шудааст
Ба ман, эй Масеҳ, Ту акнун аз они манӣ,
Ҳаёти ман, шодии ман, умеди ман, осмони ман,
Ва ман то абад комилан аз они Ту.
