Файзи аҷиб! Чӣ қадар ширинист садо, Ки маро, як бадбахтро, наҷот дод! Ман як вақт гумроҳ будам, аммо ҳоло ёфт шудам; Кӯр будам, аммо ҳоло мебинам.
Файз буд, ки дили маро тарсонд, Ва файз тарсҳои маро рафъ кард; Чӣ қадар гаронбаҳо буд он файз Соате, ки ман бори аввал имон овардам!
Аз бисёр хатарҳо, заҳматҳо ва домҳо, Ман аллакай гузаштаам; Файз маро то ин ҷо бехатар овард, Ва файз маро ба хона мебарад.
Вақте ки мо даҳ ҳазор сол дар он ҷо будем, Мисли офтоб дурахшон, Мо камтар рӯзҳо барои ситоиши Худо надорем Аз он вақте ки мо оғоз кардем. — Ҷон Нютон (1725-1807)
