«Худои абадӣ макони зисти туст, ва дар зери он дастҳои абадӣ ҳастанд». (Такрори Шариат 33:27) Ба Худо абадияти мавҷудияти Ӯ хос аст. Бар хилофи ҳафтод соли умри кӯтоҳи мо (Забур 90:10), ояти дуюми ҳамон Забур дар бораи Ӯ мегӯяд: «аз азал то абад, Ту Худо ҳастӣ». Ӯ Худои абадӣ, «ибтидо ва интиҳо» (Ваҳй 21:6) аст, яъне офаранда ва анҷомдиҳандаи ҳама чиз. Ин дар бораи Писари Ӯ, Худованд Исо низ дуруст аст (Ваҳй 22:13). Наҷотдиҳандаро Мелкизедек, марде, ки дар тасвир «на ибтидои рӯзҳо ва на интиҳои ҳаёт» дошт (Ибриён 7:3), пешгӯӣ кардааст. «Рафторҳои» Ӯ «аз қадим, аз азал» буданд (Мико 5:2).
Ин Худои абадӣ «пеш аз бунёди ҷаҳон» (Эфсӯсиён 1:4) ниятҳои файзро нисбат ба мо дошт ва сарвати файзи Худро дар «асрҳои оянда» (Эфсӯсиён 2:7) нишон хоҳад дод. Мо дар фикрҳои Ӯ «аз азал то абад» ҳастем!
Пеш аз он ки дастҳои Ту офтобро барои ҳукмронии рӯз офариданд, Ё бунёди заминро гузоштанд, ё гили Одамро сохтанд, Чӣ фикрҳои сулҳ ва раҳмат ҷорӣ шуданд Дар дили бузурги муҳаббати Ту, эй Худо. — Ҷон Кент Ташвиқ аз ояти имрӯза дар он аст, ки чунин Якто паноҳгоҳи мост. Мо аз онҳое ҳастем, ки «барои паноҳгоҳ гурехтаанд» (Ибриён 6:18), ва дар он паноҳгоҳ паноҳгоҳи доимӣ ва аз дастҳои абадӣ дастгирии доимӣ вуҷуд дорад. Ногузир, дастгирии инсонӣ муваққатӣ аст. Довуд дар назди Самуил паноҳгоҳ ёфт (1 Самуил 19:18), аммо рӯзе фаро расид, ки Самуил мурд (1 Самуил 25:1). Худои абадӣ ҳанӯз паноҳгоҳи ӯ буд (1 Самуил 30:6). Эфсӯсиён аз дурнамои рафтани доимии Павлус хароб шуданд, аммо онҳо ба Худо супурда шуда буданд (Аъмол 20:32), зеро Ӯ ҳамеша ҳузур дошт. Имондорони ибронӣ роҳнамоёни содиқро аз даст дода буданд, аммо Исои Масеҳ «дирӯз, имрӯз ва то абад ҳамон аст» (Ибриён 13:8). Дар шароити тағйирёбандаи ҳаёт, далели он ки Худои сегона Абадӣ Худо маънои онро дорад, ки дониши Падар дар бораи эҳтиёҷоти мо бетағйир аст (Матто 6:32), коҳинии Писар ба манфиати мо бефосила аст (Ибриён 7:23-25), ва ҳузури Тасаллидиҳанда бо мо беохир аст (Юҳанно 14:16).
Офаранда «то абад муборак аст» (Румиён 1:25). Масеҳ «то абад муборак аст» (Румиён 9:5). Омин. Ин Худои абадӣ аст.
