Барнаббо
Ва Юсуф, ки ҳаввориён ӯро Барнаббо лақаб дода буданд (ки маънояш «писари тасаллӣ» аст), левит ва аз кишвари Қибрис буда, замин дошт, онро фурӯхт ва пулро оварда, ба пойҳои ҳаввориён гузошт. —Аъмол 4:36-37 KJV
Барнаббо бори аввал дар Навиштаҳо дар ояти қаблӣ ба мо муаррифӣ мешавад. Мо ӯро дар ҳолати бахшиш мебинем. Ӯ заминеро, ки дар кишвари Қибрис дошт, фурӯхт ва даромади фурӯшро барои тақсим кардан дар байни муқаддасон ба ҳаввориён овард. Ин як ишораи хеле хуб буд, то ҳадде ки Ҳанониё ва занаш кӯшиш карданд, ки ӯро тақлид кунанд – ба Барнаббо баробар шаванд ё бештар аз ӯ кор кунанд – аммо онҳо ноком шуданд. Онҳо як қисми нархи фурӯхташударо нигоҳ доштанд ва дар ниҳоят ба Рӯҳулқудс дурӯғ гуфтанд; онҳо ба Худо дурӯғ гуфтанд. Натиҷаи ғамангез марги онҳо буд. Аз ин рӯ, аз аввал мо метавонем дили ғамхори марди Барнаббо ва он ки ӯ хеле марди саховатмандбуд, бубинем.
Дар Аъмол 9:26-28 мо ӯро дар нақши чӯпон-падар мебинем, зеро мехонем: «Вақте ки Шоул ба Ерусалим омад, кӯшиш кард, ки ба шогирдон ҳамроҳ шавад: аммо ҳама аз ӯ метарсиданд ва бовар намекарданд, ки ӯ шогирд аст. Аммо Барнаббо ӯро гирифта, назди ҳаввориён овард ва ба онҳо нақл кард, ки чӣ тавр ӯ Худовандро дар роҳ дидааст ва Ӯ бо ӯ сухан гуфтааст ва чӣ тавр ӯ дар Димишқ ба исми Исо далерона мавъиза кардааст. Ва ӯ бо онҳо дар Ерусалим даромада ва баромада мегашт.» Чунин мардон ба монанди Барнаббо ҳамеша дар ҳар як ҷамъомади маҳаллӣ лозиманд, касе, ки метавонад бародаре ё хоҳареро аз даст гирад ва ба бародарон кӯмак кунад, ки ӯро қабул кунанд.
Мо дар бораи камолоти рӯҳонии Барнаббо маълумоти бештар дорем, вақте ки ӯ интихоб шуда, ба Антиёхия ҳамчун пайғамбари Калисофиристода шуд. Аъмол 11:22-24 мегӯяд: «Он гоҳ хабари ин чизҳо ба гӯши калисое, ки дар Ерусалим буд, расид: ва онҳо Барнабборо фиристоданд, ки ӯ то Антиёхия биравад. Вақте ки ӯ омад ва файзи Худоро дид, шод шуд ва ҳамаи онҳоро насиҳат кард, ки бо қасди дил ба Худованд пайваст шаванд. Зеро ӯ марди нек буд ва пур аз Рӯҳулқудс ва имон буд: ва бисёр одамон ба Худованд ҳамроҳ шуданд.»
Бародарон Барнабборо боваринок ва салоҳиятдор донистанд, ки ӯро ба Антиёхия фиристанд. Вақте ки ӯ омад, файзи Худоро дид. Шумо ва ман дар он ҷо чӣ медидем? Шояд мо заъфҳо, камбудиҳо ва нодонии муқаддасонро мушоҳида мекардем. Ман шубҳа надорам, ки ин масъалаҳои манфӣ дар он ҷо вуҷуд доштанд, аммо Барнаббо файзи Худоро дид. Ҳамин тавр, ба номи худ содиқ буда, ӯ онҳоро рӯҳбаланд кард, ки бо қасди дил ба Худованд пайваст шаванд. Ӯ барои мо имрӯз намунаи хеле хуб аст.
Дар он ҷо буда, ӯ бузургии корро дарк кард ва кӯмак хост. Ин кӯмак дар шакли ҳамон ҷавон, Шоул, ки ӯро ба бародарон дар Ерусалим муаррифӣ карда буд, омад. Ӯ ҳоло Шоулро муаррифӣ мекард (ки баъдтар Павлус шуд) ба кори Худованд дар Антиёхия. Инро мо дар Аъмол 11:25-26 мебинем: «Он гоҳ Барнаббо ба Тарсус рафт, то Шоулро ҷӯяд: Вақте ки ӯро ёфт, ӯро ба Антиёхия овард. Ва чунин шуд, ки як соли тамом онҳо бо калисо ҷамъ омаданд ва бисёр одамонро таълим доданд. Ва шогирдон бори аввал дар Антиёхия «масеҳиён» номида шуданд.» Маҳз дар ҳоле ки Барнаббо ва Шоул дар Антиёхия аз муошират бо муқаддасон лаззат мебурданд ва Каломи Худоро таълим медоданд, шогирдон бори аввал «масеҳиён» номида шуданд. Ин номи муборак то имрӯз ба пайравони Масеҳ паҳн мешавад.
Дар Аъмол 13:1-4, Рӯҳулқудс дар ҷамъомад ба таври возеҳ сухан гуфт ва гуфт: «Барнаббо ва Шоулро барои Ман ҷудо кунед барои коре, ки Ман онҳоро ба он даъват кардаам» (ояти 2). Барнаббо ҳоло ба кори Худованд даъват шуда буд. Чунин ба назар мерасад, ки онҳо даъват шуда буданд, ки ҳамаи корҳои дунявиро тарк кунанд ва ба Худованд ба таври пурра хидмат кунанд. Оё Рӯҳулқудс имрӯз ба ҳамин тариқ сухан мегӯяд? Гарчанде ки Ӯ ба таври шунавоӣ ин корро намекунад, Ӯ дар дилҳо ва ақлҳои муқаддасон сухан мегӯяд. Рӯҳ сухан гуфта, бародарон дуо карданд ва рӯза гирифтанд ва дастҳои худро бар онҳо гузоштанд. Онҳо он гоҳ фиристода шуданд. Мо мебинем, ки онҳо ҳам аз ҷониби Рӯҳулқудс ва ҳам аз ҷониби ҷамъомад ба кори Худованд фиристода шуданд.
Барнаббо даъват карда шуд, ки имонро ҳимоя кунад. Аъмол 15:1-2 сабт мекунад: «Ва баъзе мардоне, ки аз Яҳудия омада буданд, ба бародарон таълим доданд ва гуфтанд: «Агар шумо мувофиқи расми Мусо хатна нашавед, наҷот ёфта наметавонед.» Аз ин рӯ, вақте ки Павлус ва Барнаббо бо онҳо ихтилофи назар ва баҳси кам надоштанд, онҳо қарор доданд, ки Павлус ва Барнаббо ва баъзе дигарон аз онҳо, бояд ба Ерусалим назди ҳаввориён ва пирон дар бораи ин масъала бираванд.» Павлус ва Барнаббо ба таври маҷозӣ пушт ба пушт истода, ҳақиқати Инҷили файзи Худоро баён карданд ва ҳимоя карданд. «Он гоҳ тамоми мардум хомӯш монданд ва ба Барнаббо ва Павлус гӯш доданд, ки чӣ гуна мӯъҷизаҳо ва аҷоиботро Худо дар байни халқҳо ба воситаи онҳо ба амал овардааст» (ояти 12). Дар он вақт Петрус низ бо онҳо дар ҳимояи ҳақиқат истод. Илова бар истодан барои ҳақиқат, Яъқуб хулоса ва қарори конфронсро дод.
Маҳз дар ҳамон конфронс, бародарон Барнабборо, дар қатори дигарон, интихоб карданд, то номаҳоро ба бародароне, ки аз халқҳо буданд, баранд. «Он гоҳ ба ҳаввориён ва пирон, бо тамоми калисо, писанд омад, ки мардони интихобшударо аз ширкати худ ба Антиёхия бо Павлус ва Барнаббо фиристанд; яъне, Яҳудои лақабаш Барсаббо ва Сило, мардони асосӣ дар байни бародарон: Ва онҳо ба воситаи онҳо номаҳоро ба ин тариқ навиштанд; Ҳаввориён ва пирон ва бародарон ба бародароне, ки аз халқҳо дар Антиёхия ва Сурия ва Киликия ҳастанд, салом мефиристанд; зеро мо шунидем, ки баъзеҳое, ки аз мо берун рафтанд, шуморо бо суханҳо ташвиш додаанд, ҷонҳои шуморо вайрон кардаанд, гуфтаанд: «Шумо бояд хатна шавед ва шариатро риоя кунед»: ки ба онҳо мо чунин фармон надодаем: Ба мо хуб намуд, ки бо як дил ҷамъ омада, мардони интихобшударо ба шумо бо Барнаббо ва Павлуси маҳбуби мо, мардоне, ки ҷонҳои худро барои номи Худованди мо Исои Масеҳ зери хатар гузоштаанд, фиристем» (оятҳои 22-26). Барнаббо ва Павлус бо шодӣ якҷоя ба Худованд хидмат карданд, то он даме ки онҳо аз ҳам ҷудо шуданд (оятҳои 37-40).
Бигзор мо низ дар ҳаёти худ пайваста Худовандро эҳтиром кунем.
Маҳз ба Ӯ халқҳои имондор рӯ оварданд, ва ба Ӯ ҳамроҳ шуданд, ва дар натиҷа маҳз ба Ӯ онҳо насиҳат карда шуданд, ки бо «қасди дил» пайваст шаванд (Аъмол 11:23 KJV). Пас, аён аст, ки пеш аз он ки ин насиҳати охирин дуруст фаҳмида ва амалӣ шавад, Худованди муборак бояд шахсан ба ҷон ҳамчун объекти имон ва муҳаббат маълум бошад. Мо наметавонистем ба Ӯ пайваст шавем, агар дар Ӯ имон намебуд – агар Ӯ шахсан бо имон маълум намебуд. Мо ба Ӯ пайваст намешудем, агар муҳаббати дили Ӯро ба худ намедонистем, то ки муҳаббати дили моро ба даст оварда бошад. — Дӯсти масеҳӣ, 1895, Biblecentre.org (мутобиқшуда)
