Афзалияти Дониши Масеҳ
Мо дар асри рушди босуръат – илмӣ, технологӣ ва ақлӣ зиндагӣ мекунем. Мо хеле осон мегӯем, ки имрӯз одамон аз ҳарвақта донотаранд. Аммо ин ҳама дониши инсонӣ моро ба куҷо овард?
Ҷаҳони имрӯза дар ҳолати бесарусомонӣ ва ошуфтагии бузургтар аз тамоми таърих қарор дорад. Панҷоҳ соли охир пешрафти бесобиқаи дониши илмӣ ва ихтирооти технологиро дидааст. Ва ҳамзамон бо ин пешравӣ тамоюли доимии пастшавии таназзули иҷтимоӣ, нафрати байналмилалӣ ва таассуб, ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо ба назар мерасад.
Ҳамаи инро лаҳзае бо он чизе, ки Павлус «афзалияти дониши Исои Масеҳ, Худованди ман» меномад, муқоиса кунед (Филиппиён 3:8 NKJV). Дар ҳоле ки дониш дар соҳаи инсонӣ аксар вақт ба некӯаҳволии одамон хатар эҷод мекунад, дониши Масеҳ рӯҳбаландкунанда аст, ки боиси наҷоти ҷонҳо, баланд бардоштани рӯҳи инсон ва афзоиши меҳру муҳаббати инсонӣ мегардад.
Маълум аст, ки дониш дар соҳаи инсонӣ ба назар мерасад, ки тамаъкорӣ, ҳасад ба якдигар ва набудани ҳамдардии моро нисбат ба ниёзмандон зиёд мекунад; аммо дониши Масеҳ инсонро дар решаҳои мавҷудияташ тағйир медиҳад ва дар рӯҳи ӯ муҳаббати фарогири Худоро ҷой медиҳад.
Ин бояд ба мо ниёзмандии бузурги имрӯзаро ба «Инҷили Масеҳ» хотиррасон кунад, зеро «он қудрати Худост барои наҷот ба ҳар касе, ки имон меорад» (Румиён 1:16). Бигзор мо онро дар ин рӯзҳои номуайянӣ ва бесарусомонии ошуфта баланд нигоҳ дорем!
«Афзалияти дониши Масеҳ» ганҷест ва «мо ин ганҷро дар зарфҳои гилин дорем» (2 Қӯринтиён 4:7). Дигар донишҳо метавонанд хуб бошанд, аммо дониши Масеҳ аъло аст – ва сабаби ибодат аст!
