Муҳаббати Падар, ки Исо зоҳир кардааст
«Он чи аз ибтидо буд, он чи шунидаем, он чи бо чашмони худ дидаем, он чи ба он назар андохтаем ва дастҳои мо ба он даст расонидаанд, дар бораи Каломи ҳаёт». —1 Юҳанно 1:1 NKJV
Ҳавворӣ Юҳанно дар ҳайрат монд аз фикри он ки муҳаббати Падар ин қадар бузург аст, ва ӯ истода, онро бодиққат баррасӣ кард. Барои ин, ҳиссиёти ӯ ҷалб карда шуданд: Аввалан, гӯшҳо барои шунидан; дуюм, чашмҳо барои дидан; ва сеюм, дастҳо барои ламс кардан. Хулосаи Юҳанно ин буд, ки дар ҳақиқат ин Мард беназир аст!
Вақте ки ҳавворӣ ин ояти ифтитоҳии 1 Юҳанноро оғоз кард, ӯ аввал «он чи шунидаем»-ро зикр кард. Шогирдон воқеан сухани Мардро шуниданд ва дарк карданд, ки Ӯ марди оддӣ нест. Онҳо бодиққат гӯш карданд ва сипас он чиро, ки шунида буданд, ба мо расониданд. Мардум «аз суханони пурфайзе, ки аз даҳони Ӯ мебаромад, дар ҳайрат монданд» (Луқо 4:22). «Онҳо аз таълими Ӯ дар ҳайрат монданд, зеро каломи Ӯ бо қудрат буд» (ояти 32). Дар мавриде дигар афсароне, ки барои дастгир кардани Исо фиристода шуда буданд, гуфтанд: «Ҳеҷ кас мисли ин Мард сухан нагуфтааст!» (Юҳанно 7:46). Исо ба шогирдон гуфт: «Суханоне, ки Ман ба шумо мегӯям, рӯҳ ва ҳаёт аст» (6:63). Яъне, суханони Ӯ дар шунавандагон таъсири рӯҳонӣ ва ҳаётбахш ба вуҷуд овард. Инро дар бораи ҳеҷ каси дигар гуфтан мумкин нест.
Сипас ҳавворӣ дар бораи «он чи бо чашмони худ дидаем, он чи ба он назар андохтаем» суханро давом дод. Дар ин ҷо ҳавворӣ мехоҳад, ки мо назар андозем ва мулоҳиза кунем. Ин на танҳо як назари тасодуфӣ, балки вақт ҷудо кардан ва дар бораи Он ки чашмони мо ба Ӯ нигаронида шудаанд, яъне Исо, мулоҳиза кардан аст. Дар Луқо 5 мо Мардеро мебинем, ки гуноҳҳоро бахшида метавонад, ва издиҳоми зиёде, ки инро шоҳид буданд, мулоҳиза карданд: «Кӣ метавонад гуноҳҳоро бахшад, магар Худои танҳо» (ояти 21). Издиҳоме, ки сухани Исоро шуниданд ва он чиро, ки Ӯ кард, диданд, дар ҳайрат монданд ва гуфтанд: «Имрӯз мо чизҳои аҷибе дидем!» (ояти 26).
Зани сомарӣ пас аз вохӯрии худ бо Исо дар чоҳи Сихар ба мардони шаҳри худ рафт ва гуфт: «Биёед, Мардеро бубинед, ки ба ман ҳама чизеро, ки карда будам, гуфт. Оё ин Масеҳ буда метавонад?» (Юҳанно 4:29). Исо беш аз як яҳудӣ, беш аз як пайғамбар буд; Ӯ дар ҳақиқат Масеҳ, Писари Худои зинда буд. Ӯ дили ӯро кушод ва ба ӯ Падарро ошкор кард, ки ибодаткунандагонро меҷӯяд, то дар рӯҳ ва ростӣ ибодат кунанд.
Оё ин овози имрӯза барои мо нест? Мо ба таври аҷибе имтиёз дорем, ки чашмони худ, биниши рӯҳонии худро ба Исо равона кунем. «Аммо мо Исоро мебинем, ки каме аз фариштагон пасттар карда шуд ... бо ҷалол ва шараф тоҷдор карда шуд» (Ибриён 2:9). «Аммо ҳамаи мо, ки бо рӯи бепарда ба ҷалоли Худованд менигарем, аз ҷалол ба ҷалол ба ҳамон сурат табдил меёбем, чунон ки аз ҷониби Худованд Рӯҳ» (2 Қӯринтиён 3:18 JND). Мо медонем, ки Ӯ кист, Писари Худо ва Писари Одам – Он ки моро дӯст медорад ва аз осмон фуруд омад, то моро наҷот диҳад ва муҳаббати Падарро ошкор кунад.
Ба ояти мо дар 1 Юҳанно баргашта, мо сипас мехонем: «дастҳои мо ба он даст расонидаанд, дар бораи Каломи ҳаёт». Пас аз эҳёи худ, Худованд Исо ба шогирдонаш гуфт: «Ба дастҳо ва пойҳои Ман нигаред, ки ин Ман худам ҳастам. Ба Ман даст расонед ва бубинед» (Луқо 24:39 NKJV). Калимаи «даст расонидан» маънои ҳис кардан ё ламс карданро дорад, ва маъно дар ин порча ҳамон аст, ки дар ояти мо.
Дар Луқо 5:12-14 мо Исоро дар шаҳре мебинем, ки марди пур аз махав Ӯро дид ва гуфт: «Худованд, агар хоҳӣ, метавонӣ маро пок кунӣ». Исо ҷавоб дод. Ӯ дасти худро дароз кард ва ба ӯ даст расонд ва гуфт: «Ман мехоҳам; пок шав», ва «дарҳол махав аз ӯ дур шуд». Дар Луқо 8:43-48 мо занеро меёбем, ки дувоздаҳ сол хунравӣ дошт ва омада, ба домани либоси Исо даст расонд. Вақте ки Исо гуфт: «Кӣ ба Ман даст расонд?», зан ларзон пеш омад ва эълон кард, ки дарҳол пас аз даст расонидан ба Ӯ, шифо ёфт. Ҷавоби Исо ба ӯ ба таври аҷибе зебост: «Духтар, шод бош; имони ту туро шифо дод. Ба саломатӣ рав».
Мо каме аз ҳаётро пайгирӣ кардем аз Худованд Исо ва дарёфтем, ки Ӯ барои ҳамаи онҳое, ки дар изтироб буданд, дастрас буд. Ӯ қодир ва омода буд, ки бо амалҳои меҳрубонӣ ва суханони тасаллӣ даст дароз кунад. Бигзор ҳамаи онҳое, ки инро мехонанд, тасаллӣ ва қувват пайдо кунанд, «ба Исо нигоҳ карда, муаллиф ва комилкунандаи имони мо» (Ибриён 12:2). Номи Ӯро ситоиш кунед!
