«Ва Ман душманӣ мегузорам миёни ту ва зан, ва миёни насли ту ва Насли вай; Ӯ сари туро хоҳад кӯфт, ва ту пошнаи Ӯро хоҳӣ кӯфт». (Ҳастӣ 3:15)
Вақте ки мо дар бораи таваллуди Худованд Исо фикр мекунем, мо аксар вақт Луқо 2-ро ба ёд меорем, ки фариштагон таваллуди Масеҳро ба чӯпонон эълон мекунанд. Аммо паёми Наҷотдиҳандаи оянда дар Китоби Муқаддас хеле пештар пайдо мешавад. Аввалин эълони таваллуди Худованд Исо дар Китоби Муқаддас дар боғи Адан гуфта шуда буд.
Вақте ки гуноҳ ба воситаи «нофармонии як одам» ва «марг ба воситаи гуноҳ» ба ҷаҳон дохил шуд, ва ба ин васила «марг ба ҳамаи одамон паҳн шуд, зеро ҳама гуноҳ карданд» (Румиён 5:12), ҳеҷ яке аз инҳо Худоро ба ҳайрат наовард. Дар асл, Ӯ нақшаи наҷотро пеш аз бунёди ҷаҳон омода карда буд. Аммо баробари дохил шудани гуноҳ — инсониятро аз Худо дур кард — Ӯ ваъда дод. Ин ваъда дар ояти мо пайдо мешавад, ки ҳам азоби Масеҳро дар салиб («ту пошнаи Ӯро хоҳӣ кӯфт») ва ҳам пирӯзии ниҳоии Ӯро бар Шайтон («Ӯ сари туро хоҳад кӯфт [майда хоҳад кард]») эълон мекунад.
Ин ваъда дар тамоми Китоби Муқаддас бофта шудааст. Ғалатиён 3:16 ба мо мегӯяд: «Ваъдаҳо ба Иброҳим ва Насли ӯ дода шуданд. Ӯ намегӯяд: ‘Ва ба наслҳо’, мисли бисёриҳо, балки мисли якто: ‘Ва ба Насли ту’, ки Масеҳ аст». Ин ваъда боз ба воситаи Ишаъё дода шуд:
«Бинобар ин, Худованд Худаш ба шумо нишонае хоҳад дод: инак, бокира ҳомиладор шуда, Писаре хоҳад зоид, ва номи Ӯро Иммануил хоҳад хонд». (Ишаъё 7:14) Номи Иммануил аз калимаҳои ибронӣ Имману-Эл, яъне «Худо бо мо» омадааст.
Ин ваъда ҳатто маҳалли таваллуди Наҷотдиҳандаро дар бар мегирифт:
«Аммо ту, эй Байт-Лаҳми Эфрот, ки дар миёни қабилаҳои Яҳудо хеле хурдӣ, аз ту барои Ман Он ки дар Исроил Ҳоким хоҳад буд, берун хоҳад омад, ки омадани Ӯ аз қадим, аз айёми азал аст». (Мико 5:2) Ояти мо ба мо хотиррасон мекунад, ки Масеҳи оянда Шайтонро майда хоҳад кард — ва ин маҳз дар Ҷолҷӯта рӯй дод, вақте ки Худованд Исо «онро, ки қудрати марг дошт, яъне иблисро, нест кард, ва онҳоеро, ки аз тарси марг тамоми умр дар ғуломӣ буданд, озод кард» (Ибриён 2:14–15).
Лаҳзаи имрӯза
Мақсади омадани Масеҳ ба ҷаҳон рафтан ба салиб буд — то нархи гуноҳро пардохт кунад — то ки ман ва шумо ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошем.
