САВОЛ: Чаро чор Инҷил вуҷуд дорад ва бо Инҷиле, ки ба Масеҳ дода шуда буд, чӣ шуд?
ҶАВОБ: Маънои калимаи «инҷил» «хушхабар» ё «хабари шодӣ» аст. Дар ҳоле ки баъзеҳо ин калимаро барои ишора ба тамоми Аҳди Ҷадид истифода мебаранд, зеро он пур аз хушхабар аст, ин калима одатан танҳо барои чор Инҷил истифода мешавад: Матто, Марқӯс, Луқо ва Юҳанно. Худо хост, ки мо ҳаёти Масеҳро дар чор китоб барои худ сабт кунем, ки ба ҳеҷ ваҷҳ мухолифат намекунанд. Баръакс, онҳо якдигарро тасдиқ мекунанд. Ҳар чор зери илҳоми Рӯҳулқудс навишта шудаанд.
Мақсади асосии Инҷил мувофиқи Матто ин аст, ки ба инсоният дар маҷмӯъ ва ба яҳудиён бахусус исбот кунад, ки Исо, ки аз Марями бокира таваллуд шуда буд ва аз ҷониби яҳудиён кушта шуд, дар ҳақиқат Масеҳи ваъдашуда буд, ки пайғамбарон садҳо маротиба дар Аҳди Қадим дар бораи ӯ сухан ронданд. Аз ин рӯ, мо дар ин Инҷил борҳо ибораи «то он чӣ ки аз ҷониби ... пайғамбар гуфта шуда буд, иҷро шавад»-ро меёбем (масалан, Матто 1:22 NKJV). Инчунин дар ин китоб мо насабномаи Масеҳро то Иброҳим ва то Довуди Подшоҳ дорем, то ба яҳудиён исбот кунем, ки Исо Ваъдашуда, вориси қонунии тахт буд (оятҳои 1-17). Аммо яҳудиён ба Ӯ имон наоварданд ва Подшоҳ ва Наҷотдиҳандаи ваъдашудаи Худоро рад карданд.
Инҷил мувофиқи Марқӯс асосан хидматҳои зиёдеро, ки Масеҳ анҷом додааст, сабт мекунад. Ҳарчанд Ӯ Подшоҳ аст, Ӯ дар бораи худ гуфт, ки Ӯ омадааст «на ... барои хидмат кардан, балки барои хидмат кардан ва ҷони худро фидия барои бисёриҳо додан» (Марқӯс 10:45). Ӯ дар ин Инҷил асосан ҳамчун хизматгори Худо ва инсон – Он ки худро бо хоҳиши худ ба марг дар салиб дод, то нархи гуноҳро пардохт кунад, муаррифӣ шудааст.
Инҷил мувофиқи Луқо, ки аз ҷониби як табиб навишта шудааст, исбот мекунад, ки Масеҳ, ҳарчанд Ӯ ба яҳудиён омад, на танҳо барои онҳо, балки барои тамоми ҷаҳон омад. Аз ин рӯ, мо дар ин китоб насабномаи Масеҳро то Одам, падари тамоми насли инсонӣ меёбем (Луқо 3:23-38). Луқо, нависанда, ба мо гуфт, ки Масеҳ барои ҷустуҷӯ ва наҷот додани гумшудагон омад (19:10). Худи Масеҳ ошкор кард, ки дар осмон шодии бузург аст, вақте ки як гунаҳкор тавба мекунад. Ӯ ба мо шодии Худоро аз бозгашти гунаҳкор бо истифода аз масали писари гумроҳ, достоне дар бораи шодии падар аз бозгашти писари гумшудааш нишон дод (15:11-32).
Инҷил мувофиқи Юҳанно аз ҷониби Юҳанно, шогирди Масеҳ навишта шудааст. Он исбот мекунад, ки Масеҳ аз осмон омад ва барои мо Инсон шуд. Китоб ба мо мегӯяд, ки Худо тамоми насли инсонро дӯст дошт ва Масеҳро фиристод, то барои мо бимирад, то «ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16). Он инчунин нишон медиҳад, ки Масеҳ, ҳарчанд Ӯ Инсон шуд, аз абадият буд (1:1-2).
Инҷилҳо на танҳо аз ҷониби одамон навишта шудаанд, балки ҳамаи онҳо аз Худо омадаанд (2 Тимотиюс 3:16). Вақте ки мо ин китобҳоро бо эҳтиром ва хоҳиши донистани ҳақиқат меомӯзем, Рӯҳулқудс ба мо дониши комилтарро дар бораи Худованд Исои Масеҳ, Наҷотдиҳандаи мо хоҳад дод (Юҳанно 16:13).
Бар хилофи он чизе, ки баъзе одамон фикр мекунанд, Инҷили дигаре ба Масеҳ дода нашудааст. Масеҳ аст хушхабар – Наҷотдиҳандаи гунаҳкорон – дар чор Инҷил аз ҷониби Рӯҳулқудс пешниҳод шудааст. Инҷиле, ки дар Марқӯс 1:1 ҳамчун «Инҷили Исои Масеҳ» тасвир шудааст, хушхабарест, ки Марқӯс нақл кардааст. Дар хотир доред, ки «инҷил» маънои «хушхабар»-ро дорад ва ибораи «Инҷили Исои Масеҳ» китоби дигар нест, балки хушхабари наҷот аст, ки танҳо дар Ӯ ёфт мешавад.
Оё шумо мехоҳед хушхабари Китоби Муқаддасро донед? Инҷилҳоро хонед ва аз Худо хоҳиш кунед, ки онҳоро барои ошкор кардани Наҷотдиҳанда ба шумо истифода барад. Бо ин роҳ шумо ба дониши наҷот хоҳед расид.
Ҷавоб дода шуд
