Самари Рӯҳулқудс, ки дар Масеҳ дида мешавад
Яке аз роҳҳои баррасии самари Рӯҳулқудс ин дидани нӯҳ хусусияти он дар шахсияти Худованд Исои Масеҳ аст. Дар Ӯ мо камолоти ин самарро мебинем.
1. Муҳаббат
«Ӯ, ки аз они Худашро, ки дар ҷаҳон буданд, дӯст дошт, онҳоро то охир дӯст дошт». — Юҳанно 13:1 JNDA«Чӣ тавре ки Падар Маро дӯст дошт, Ман низ шуморо дӯст доштам: дар муҳаббати Ман бимонед». — Юҳанно 15:9«Писари Худо, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод». — Ғалотиён 2:20
Муҳаббати Масеҳ ба халқи Худаш чӣ қадар бузург аст! Он Ӯро водор кард, ки Худро барои мо бидиҳад. Марди сарватманд метавонад қисме аз сарвати Худро бидиҳад, марди дорои қудрати бузурги дунявӣ метавонад қисме аз он қудратро ба дигарон вогузор кунад, аммо Наҷотдиҳандаи мо Худро дод. Чӣ тавре ки дар суруди Б. Ҷ. Ҳардингҳам (1894–1973), «Худованд Исо, ҷонҳои мо чӣ гуна ибодат мекунанд», гуфта мешавад: «Ту ҳама чизеро, ки муҳаббат дода метавонист, додӣ!»
Кӣ метавонад муҳаббати Падарро ба Писар дарк кунад? Бо вуҷуди ин, муҳаббати Ӯ ба мо, халқи Ӯ, чунин аст! Ин муҳаббат ҳеҷ гоҳ пажмурда нахоҳад шуд. Ӯ аз они Худашро то охир дӯст медорад – на танҳо то салиб, балки ҳатто вақте ки Ӯ моро бо Худаш барои абадият дорад. «Биё, Худованд Исо!» (Ваҳй 22:20).
2. Шодии
Дар ҳамон соат Исо дар рӯҳ шодӣ кард ва гуфт: «Эй Падар, Худованди осмон ва замин, Туро ҳамду сано мегӯям, ки ин чизҳоро аз доноён ва хирадмандон пинҳон кардаӣ ва ба кӯдакон ошкор кардаӣ: бале, Падар, зеро ки ин ба назари Ту писанд омад». — Луқо 10:21Исо … ба хотири шодие, ки дар пеши Ӯ буд, салибро таҳаммул кард. — Ибриён 12:2
Дар Луқо 10 Худованд Исо дар бораи рад кардани шаҳрҳое сухан гуфт, ки дар онҳо бузургтарин корҳои Ӯ анҷом дода шуда буданд, то тавба кунанд. Чӣ қадар ҷиддӣ. Бо вуҷуди ин, Ӯ метавонад дар рӯҳ (рӯҳи инсонии Худаш) шодӣ кунад ва Падарро барои пинҳон кардани ин чизҳо аз доноён ва хирадмандони замин, дар ҳоле ки онҳоро ба кӯдакон ё ҷавонон ошкор мекунад, ҳамду сано гӯяд. Чӣ файзи аҷибе, ки ҳақиқати шахсияти Ӯ ва кори Ӯ ба мо ошкор шудааст!
Мо дар Ибриён 12 дар бораи он шодие меомӯзем, ки дар пеши Худованди мубораки мо гузошта шуда буд, ки барои он Ӯ салибро таҳаммул кард. Ин шодӣ чӣ буд? Ин шодии иҷрои иродаи Падари Ӯ ва доштани халқи махсуси Худаш, ки барои Худаш наҷот ёфта буданд, буд (ниг. Титус 2:14).
Фарқ кардани шодӣ аз хушбахтӣ муфид аст. Хушбахтӣ аз шароит вобаста аст: вақте ки чизҳои хуб рӯй медиҳанд, мо метавонем хушбахт бошем; вақте ки чизҳои бад рӯй медиҳанд, мо метавонем нохушбахт бошем. Шодӣ, баръакс, аз шароит вобаста нест. Худованд сарфи назар аз рад шудан шодӣ дорад; Ӯ ҳатто дар таҳаммули салиб шодӣ дошт. Эй ҳамбоварони азиз, мо низ метавонем сарфи назар аз дард ё шароити дарднок шодӣ дошта бошем. Биёед чашмони худро ба Худованд, манбаи шодии мо, нигоҳ дорем!
3. Сулҳ
«Ман сулҳро ба шумо мегузорам; сулҳи Худро ба шумо медиҳам: на чунон ки ҷаҳон медиҳад, Ман ба шумо медиҳам. Дили шумо ташвиш надиҳад ва натарсад». — Юҳанно 14:27
«Ман сулҳро ба шумо мегузорам». Мо боварӣ дорем, ки ин сулҳест, ки Масеҳ дар салиб ба вуҷуд овард. Қӯлассиён 1:20 мегӯяд: «Бо хуни салиби Ӯ сулҳро ба вуҷуд оварда».
Худованд сулҳи дуюми дар Юҳанно 14:27 зикршударо «сулҳи Ман» меномад, ки дар бораи сулҳи шахсии Ӯ ҳамчун Марди муборак дар ин ҷаҳон сухан меронад. Ӯ ҳеҷ гоҳ аз шароит халалдор нашудааст; парҳои Ӯ ҳеҷ гоҳ парешон нашудаанд – барои эҳтиромона истифода бурдани ибораи мо. Ӯ дар ин ҷаҳон сарфи назар аз шароите, ки бо он рӯ ба рӯ шуд, дар сулҳ қадам зад.
4. Сабр
Филиппус ба Ӯ мегӯяд: «Худованд, Падарро ба мо нишон деҳ ва ин барои мо кофист». Исо ба ӯ мегӯяд: «Оё Ман ин қадар вақт бо шумо ҳастам ва ту Маро нашинохтӣ, Филиппус? Касе ки Маро дидааст, Падарро дидааст; ва чӣ гуна мегӯӣ: «Падарро ба мо нишон деҳ»?» — Юҳанно 14:8-9
Худованд Исо ба шогирдон ва пешвоёни динӣ, ки ба Ӯ муқобилат мекарданд, чӣ қадар сабр нишон дод! Дар ин ҷо Худованд шикоят кард, ки пас аз сеюним сол, Филиппус ҳанӯз Ӯро намешинохт. Бо сабри бузург, Худованд ба ӯ ва дигар шогирдон дастур доданро идома дод.
Сабри Худованд ба халқи заминии Ӯ Исроил ба андозаи зиёд нишон дода шуд, ҳатто вақте ки онҳо кӯшиш мекарданд, ки Ӯро дар суханони Ӯ дастгир кунанд (Марқӯс 12:13; Луқо 11:54), онҳо Ӯро рад карданд (Юҳанно 1:11, 15:18; Матто 23:37), онҳо Ӯро ба доштани дев айбдор карданд (Юҳанно 7:20, 8:48) ва онҳо кӯшиш карданд, ки Ӯро бикушанд (Луқо 4:28-30; Юҳанно 8:59, 10:31).
5. Меҳрубонӣ
Ва ба назди Ӯ махавӣ омад, ки Ӯро илтимос мекард ва ба зону афтода ба Ӯ мегуфт: «Агар хоҳӣ, метавонӣ маро пок кунӣ». Аммо Исо, ки аз раҳмдилӣ ба ҳаракат омада буд, дасти Худро дароз карда, ба ӯ даст расонд ва ба ӯ гуфт: «Ман мехоҳам, пок шав». Ва чун Ӯ сухан гуфт, дарҳол махав аз ӯ дур шуд ва ӯ пок шуд. — Марқӯс 1:40-42
Чӣ меҳрубонӣ ё «нармӣ» (KJV) дили Писари Худоро ба ҳаракат овард. Ин марде, ки ба назди Ӯ омад, «пур аз махав» буд (Луқо 5:12 JND). Ӯ ҳеҷ умеде надошт, ба ҷуз дар Худованд Исо. Худованд ӯро нафиристод ва нагуфт, ки Ӯ хеле банд аст.
Ҳамчунин ҳоло, Худованд ба мо меҳрубон аст. Қудрат ва муҳаббати Ӯ ҳамон тавр боқӣ мемонад, аммо Ӯ на ҳамеша бо ҳамон роҳ шифо медиҳад. Эй ҳамбоварони азиз, дили Ӯ ҳамон тавр аст – аз ин далел мутмаин бошед! Аммо чӣ тавре ки Ӯ ба Павлус гуфт, Ӯ метавонад танҳо ба шумо бигӯяд, ки файзи Ӯ барои шумо дар озмоиш ё хори шумо кофист (2 Қӯринтиён 12:8-10). Файз ва меҳрубонии Ӯ барои мо имрӯз ҳамон тавр аст.
6. Некӣ
«Шумо дар ҳақиқат чашидаед, ки Худованд некӯст». — 1 Петрус 2:3
Ибораҳои «Худованд некӯст», «Яҳува некӯст» ё «Ӯ некӯст» дар Аҳди Қадим тақрибан 16 маротиба ва дар Аҳди Ҷадид як маротиба такрор шудаанд. Вақте ки Масеҳ, ки Яҳува аст, ба ин ҷаҳон омад, Ӯ ин некиро нишон дод. Худованд Исо метавонист бо забони масал бигӯяд: «Оё чашми ту бад аст, зеро ки Ман некӯам?» (Матто 20:15). Ӯ ба мардуме, ки дар ниёзи худ ба назди Ӯ меомаданд, чӣ қадар некӯ буд. «Кӯрон мебинанд ва лангон роҳ мераванд; махавиён пок мешаванд ва карҳо мешунаванд; ва мурдагон эҳё мешаванд ва ба камбағалон хушхабар мавъиза мешавад» (Матто 11:5).
Ӯ ҳеҷ гоҳ аз нишон додани некии Худаш ба атрофиёнаш хаста намешуд. Ин некӣ ба халқи Ӯ – Калисо – имрӯз низ паҳн мешавад.
7. Вафодорӣ
«Касе ки Маро фиристодааст, бо Ман аст; Ӯ Маро танҳо нагузоштааст, зеро ки Ман ҳамеша корҳоеро мекунам, ки ба Ӯ писанданд». — Юҳанно 8:29
Худованд Исо ба Падари Худаш ва ба аз они Худаш вафодор буд, вақте ки Ӯ дар ин ҷо буд. Ӯ, ва танҳо Ӯ, метавонист ҳамеша бигӯяд: «Ман ҳамеша корҳоеро мекунам, ки ба Ӯ [Падар] писанданд». Ӯ вафодории комилро нишон дод.
Вақте ки Марями Байт-Ҳинӣ аз ҷониби Яҳудо ва дигар шогирдон барои рехтани равғани нард бар сар ва пойҳои Исо танқид шуд (Матто 26:6-13; Юҳанно 12:3-8), Ӯ дарҳол ба ҳимояи ӯ баромад. Ҳатто имрӯз Худованди мо дар ҳама корҳое, ки мекунад, ба Падари Худаш вафодор аст ва Ӯ ба мо, ки имон дорем, вафодор аст. Мо метавонем ба Ӯ такя кунем; мо метавонем ба Ӯ истироҳат кунем.
8. Ҳалимӣ
«Аз Ман омӯзед; зеро ки Ман ҳалим ва фурӯтан дар дил ҳастам». — Матто 11:29«Ҳалимӣ ва нармии Масеҳ». — 2 Қӯринтиён 10:1
Гуфта мешуд, ки Мусо ҳалимтарин марди замони худ буд (Ададҳо 12:3). Аммо ӯ ҳанӯз ҳам бо аз даст додани хашми худ, вақте ки мардум барои об гиря мекарданд, ноком шуд (Ададҳо 20:10-13). Мо шодӣ мекунем, ки дар Худованди мо чунин нокомӣ набуд.
Дар ҷаҳон баъзан гуфта мешавад, ки ҳалимӣ заъф аст. Аммо ин дуруст нест. Ҳалимӣ талаб кардани ҳуқуқҳои худам ва роҳи худам нест ва онро метавон ҳамчун қудрат дар зери назорат тавсиф кард. Мо ҳардуи ин чизҳоро дар ҳаёти Худованди худ мебинем. Ӯ ҳамеша омода буд, ки иродаи Падари Худро иҷро кунад ва барои ҷалоли Падари Худаш истодагарӣ кунад, аммо Худованд ҳеҷ гоҳ ҳуқуқҳои Худашро дар ин ҷо ҷустуҷӯ накард.
Аз сабаби ҳалимии Ӯ «Ӯ нафратшуда ва танҳо монда [ё радшуда] аз одамон аст; марди ғамҳо ва ошно бо андӯҳ» (Ишаъё 53:3). Рӯзе Худо ва Падари мо хоҳанд дид, ки Писари маҳбуби Ӯ ҳуқуқҳои Худро дар ин ҷаҳон хоҳад дошт. Баъзеи мо аз Ҳизқиёл 21:27, ки мегӯяд: «Ман онро чаппа мекунам, чаппа мекунам, чаппа мекунам! Ин низ дигар нахоҳад буд, то он даме ки Ӯ, ки ҳуқуқи онро дорад, биёяд; ва Ман онро ба Ӯ медиҳам», хеле лаззат мебарем. Падар ҳамаи ин тартиботи ҳозираро чаппа мекунад, то он даме ки Наҷотдиҳандаи мо барои барқарор кардани Малакути Худаш дар ин ҷаҳон биёяд. Танҳо ба Ӯ ин ҳуқуқ тааллуқ дорад!
9. Худназоратӣ
«Вақте ки таҳқир мешуд, Ӯ боз таҳқир намекард; вақте ки азоб мекашид, таҳдид намекард; балки Худро ба дасти Ӯ, ки одилона доварӣ мекунад, супурд». — 1 Петрус 2:23
Худованди муборак дар тӯли ҳаёти заминии Худаш чӣ қадар худназоратӣ нишон дод. Сарфи назар аз нафрати одамон, танҳо Ӯ муҳаббати Худаш ва муҳаббати Худоро ба онҳо нишон дод (Забур 109:4-5). Вақте ки мо саҳнаҳои охири ҳаёти Ӯро дар ин ҷо баррасӣ мекунем, мо дар ҳақиқат аз худназоратие, ки Ӯ нишон дод, ҳайрон мешавем. Вақте ки пешвоёни динии яҳудиён Ӯро дар назди Пилат айбдор карданд, Худованд Исо хомӯш монд, то Пилат «хеле ҳайрон шуд» (Матто 27:14). Пас аз ҳама таҳқир ва шиканҷае, ки Худованд аз сарбозон гирифт, Ӯ танҳо гуфт: «Падар, онҳоро бубахш, зеро ки онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд» (Луқо 23:34). Ҳамчун Офаридгор ва Нигоҳдорандаи ҳама чиз, Ӯ нафаси онҳоро дар қудрати Худаш нигоҳ медошт (Қӯлассиён 1:16-17), аммо Худованди мо аз онҳо қасос нагирифт – чӣ дарсе барои мо!
Рӯзи доварӣ меояд, ки ҳисобҳо бо Худо ҳал карда мешаванд, дар давоми ҳафт соли ранҷу азоб дар замин (Ваҳй 6–19) ва дар доварии тахти бузурги сафед (Ваҳй 20:11-15). Баъзан доварии ҷазодиҳандаи Худо ҳатто ҳоло ҳам фаро мерасад, вақте ки марди шарир аз байн бурда мешавад.
Аммо, имрӯз замони файз ва наҷот аст, вақте ки Худои Наҷотдиҳандаи мо ҳанӯз ҳам ҳамаро даъват мекунад, ки ба назди Ӯ биёянд. Ӯ ба хашм оҳиста аст (Наҳум 1:3). Биёед аз Ӯ тақлид кунем, на кӯшиш кунем, ки адолатро ба дасти худамон гирем, балки худро ба Худо ва Падари худ супорем, ки одилона доварӣ хоҳад кард. Мо мехонем: «Ба ҳеҷ кас бадӣ ба бадӣ ҷуброн накунед … худро қасос нагиред, эй маҳбубон, балки ба хашм ҷой диҳед; зеро ки навишта шудааст: «Қасос аз они Ман аст, Ман ҷуброн мекунам, мегӯяд Худованд»» (Румиён 12:17,19).
Хулоса
«Зеро ки барои ин шумо даъват шудаед; зеро ки Масеҳ низ барои шумо азоб кашид, ба шумо намунае гузошт, ки шумо бояд дар қадамҳои Ӯ пайравӣ кунед». — 1 Петрус 2:21
Биёед бештар ва бештар дар қадамҳои Масеҳ пайравӣ кунем, ҳамон хусусиятҳои самари Рӯҳулқудсро, ки дар Ӯ дида будем, нишон диҳем. Дар ҳаёти шахсии худ, дар оилаҳои худ, дар ҷамъомади маҳаллии масеҳиён ва дар ҷаҳон, биёед воқеан бештар аз Масеҳро зиндагӣ кунем, то он даме ки Ӯро рӯ ба рӯ бубинем.
Мо суханони Ваҳй 22:20 (KJV)-ро такрор мекунем: «Ҳатто ҳамин тавр, биё, Худованд Исо!»
ЭЗОҲ
- «То охир» (Юҳанно 13:1) дар ин ҷо, мувофиқи Луғати Вайн, маънои «дараҷаи ниҳоии» амалро дорад, ба монанди муҳаббати Масеҳ ба шогирдонаш.
